เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพุธที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙

[พิชวัฒน์]

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพุธที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙

[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันพุธที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙ ยังอยู่ในช่วงบรรยากาศตรุษจีน แต่กระผม/อาตมภาพตรงไปถึงวัดสามพระยา วรวิหาร ตั้งแต่ยังไม่ทันจะตี ๕ ครึ่ง กราบสักการะพระประธาน แล้วก็มากราบสักการะบริเวณบรรจุเถ้าอัฐิของพระเดชพระคุณท่านเจ้าประคุณหลวงปู่สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ชุตินฺธรมหาเถร ป.ธ.๙) อดีตเจ้าอาวาสวัดสามพระยา วรวิหาร ที่เคยกราบเคยไหว้ด้วยความเคารพนับถือมา ในสมัยที่ท่านยังอยู่ยงดำรงขันธ์

จากนั้นก็ไปร่วมทำวัตรเช้ากับบรรดาผู้เข้าฝึกซ้อมอบรมเพื่อสอบความรู้เป็นพระอุปัชฌาย์ ประจำปี ๒๕๖๙ ซึ่งถ้าโดยปกติแล้วก็จะเป็นรุ่นที่ ๖๑ แต่ด้วยความที่ว่าติดช่วงที่เชื้อไวรัสโควิด ๑๙ ระบาด งดการอบรมไป ๒ ปี รุ่นนี้จึงยังเป็นรุ่นที่ ๕๙ เท่านั้น และก็มีหลายท่านที่จดจำกระผม/อาตมภาพได้ ถึงกับออกปากว่า "หลวงพ่อมาได้อย่างไรครับ ? อยู่ไกลขนาดนี้..!" จึงได้เรียนบอกกับท่านไปว่า "ผมพักอยู่ที่วัดอุทยาน จังหวัดนนทบุรี ออกมาตอนตี ๕ นี้เอง"

ในระหว่างที่ร่วมกันทำวัตรเช้าอยู่ เทวดาฟ้าดินไม่ทราบว่ายินดีและโมทนาหรืออย่างไร ? จึงได้เทฝนลงมาอย่างชนิดหนักมาก กระผม/อาตมภาพเองนั้นอาศัยความคล่องตัว คว้าเก้าอี้นั่งติดก้นไปด้วย หลบเข้าไปอาศัยอยู่ในเต็นท์จำหน่ายข้าวของ ซึ่งบรรดาพ่อค้าต่าง ๆ มาตั้งไว้รอบพระอุโบสถ แล้วก็ร่วมทำวัตรเช้าจนเสร็จเรียบร้อย

เมื่อไปเข้าห้องน้ำแล้วออกมา ปรากฏว่าเดินผ่านทางโรงทาน เจอบรรดา FC วัดท่าขนุนมาเปิดโรงทาน ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดเป็นการใหญ่ ที่ติดตามมานานแล้วแต่เพิ่งได้เจอหลวงพ่อเล็ก "ตัวเป็น ๆ" กระผม/อาตมภาพก็ยังคิดว่า ทำไมเขาสายตาดีขนาดนี้ เนื่องเพราะว่าตนเองใส่หน้ากากอนามัยมาหลายปี เนื่องจากไม่มีภูมิคุ้มกัน

เมื่อไปที่ภูเขาหิมะมังกรหยก เจอทั้งอากาศเบาบาง ไม่มีออกซิเจนเพียงพอจะหายใจ และอากาศระดับติดลบ กลับทำให้ร่างกายฟื้นภูมิคุ้มกันคืนมาได้ เพิ่งจะถอดหน้ากากไม่นาน เขากลับจำได้เสียนี่ ทุกคนจึงร่วมกันควักกระเป๋าทำบุญมาถึง ๗,๐๐๐ บาท บอกว่า "ถวายหลวงพ่อไปใช้ที่ประเทศญี่ปุ่น" นี่แสดงว่าเป็น FC ขนานแท้ของวัดท่าขนุนถึงได้รู้เรื่องนี้

โยมที่กำลังแคะขนมครกอยู่ บอกว่า "ช่วยเคาะหัวลูกสาวให้ด้วยค่ะ ตั้งแต่ปีใหม่มา ยังไม่ทัน ๒ เดือน เคราะห์หามยามร้ายเลือดตกยางออกไป ๔ ครั้งแล้ว..!" กระผม/อาตมภาพมองซ้ายมองขวาเมื่อไม่เห็นใคร จึงรีบเคาะให้โดยไว เนื่องเพราะว่าถ้าขืนเคาะให้เห็นชัด ๆ เดี๋ยวก็ได้แห่กันมาหมดทั้งกรุงเทพมหานครเท่านั้นเอง..!

[เถรี]

จากนั้นก็เข้าไปในโรงอาหาร ซึ่งพระเดชพระคุณท่านเจ้าคุณพระพรหมโมลี (สุชาติ ธมฺมรตโน ป.ธ. ๙) แม่กองบาลีสนามหลวง เจ้าอาวาสวัดปากน้ำภาษีเจริญ และพระเดชพระคุณพระพรหมเสนาบดี (พิมพ์ ญาณวีโร ป.ธ. ๗) ที่ปรึกษากรรมการมหาเถรสมาคม เจ้าอาวาสวัดปทุมคงคา ราชวรวิหาร มาประจำที่อยู่แล้ว กระผม/อาตมภาพกราบท่านแล้วก็เดินเข้าไปทางด้านในเพื่อหลบที่ให้ผู้ที่เป็น "มเหสักโข" ซึ่งจะมาถึง

ปรากฏว่าเจอท่านเจ้าคุณอาจารย์พล - พระธรรมวชิโรดม, รศ.ดร. (พล อาภากโร ป.ธ. ๙) เจ้าคณะภาค ๖ เจ้าอาวาสวัดสังเวชวิศยาราม วรวิหาร ท่านกวักมือให้มานั่งด้วย ยังไม่ทันไร หลวงปู่เก็ง - พระเดชพระคุณพระธรรมคุณาภรณ์ (เก็ง อาสโภ ป.ธ. ๙) วัดไตรมิตรวิทยาราม ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค ๘ ก็มาถึง เราทั้งสองก็เลยนิมนต์หลวงปู่ท่านมานั่งโต๊ะเดียวกัน สักครู่หนึ่ง ท่านเจ้าคุณกวิพัฒน์ - พระราชวชิรเมธี, ดร. (กวิพัฒน์ สุขเมธี ป.ธ. ๙) เลขานุการมหาคณิสสรก็มาถึง มองกระผม/อาตมภาพอยู่พักใหญ่ จึงจำได้ว่าเป็นหลวงพ่อวัดท่าขนุนนั่นเอง..!

พวกเราฉันเช้ากันเรียบร้อยแล้ว กระผม/อาตมภาพก็ไปจ่ายปัจจัยสนับสนุนงานในนามขององค์กรพระอุปัชฌาย์รุ่นที่ ๕๑ ในเขตปกครองคณะสงฆ์หนกลาง ๑๐,๐๐๐ บาท ในนามของพระครูวิลาศกาญจนธรรม ที่ปรึกษาเจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรีอีก ๑๐,๐๐๐ บาท ซึ่งปีนี้เจ้าหน้าที่ทำงานกันอย่างละเอียดรอบคอบมาก ก็คือมีผู้รับตรวจสอบเงิน ลงหมายเลขให้แล้ว ถึงส่งให้ทางเจ้าหน้าที่ออกอนุโมทนาบัตรและใส่ซองให้เป็นอย่างดี

โดยเฉพาะอนุโมทนาบัตรนั้นใช้กระดาษสำหรับรูปถ่ายเสียด้วย กระผม/อาตมภาพยังเรียนท่านเจ้าคุณกวิพัฒน์ว่า "ปีนี้อนุโมทนาบัตรมาแบบมาตรฐานโลกมาก" ท่านเจ้าคุณยังบอกว่า "ดีที่ได้หลวงพ่อสนับสนุนงานอยู่ทุกปี"

เมื่อเข้าไปทางด้านใน ก็เจอบรรดาพระเถระซึ่งตนเองคุ้นเคย กราบไหว้ทักทายกัน โดยเฉพาะบรรดาผู้เข้าอบรมพระอุปัชฌาย์ซึ่งตอนนี้มาทั่วประเทศ แต่กลับรู้จักหลวงพ่อวัดท่าขนุนกันมากมาย ทำเอาหลายคนมองแล้วมองอีกว่ากระผม/อาตมภาพเป็นใคร ? มาจากไหน ? ทำไมมีคนรู้จักมากขนาดนี้ ?

[เถรี]

สักครู่หนึ่งก็มานั่งสนทนากับพระเดชพระคุณหลวงพ่อเจ้าคุณสุรศักดิ์ - พระราชภาวนาวชิราจารย์ (สุรศักดิ์ อติสกฺโข ป.ธ. ๕) วัดประดู่ (พระอารามหลวง) เจ้าคณะจังหวัดสมุทรสงคราม ท่านบอกว่า "มาช้า..เลยไม่มีที่จอดรถ..!"

อีกสักพักหนึ่ง พระเดชพระคุณพระราชวชิรโมลี (สมชาย พุทฺธญาโณ ป.ธ. ๗) รักษาการเจ้าคณะภาค ๑๔ ก็มาถึง เมื่อกราบไหว้ทักทายแล้วเรียนท่านไปว่า "ไม่ไปนั่งข้างหน้านะครับ เพราะว่าออกยาก" ท่านเองก็หัวเราะ ยอมรับว่าด้านหน้านั้นออกยากจริง ๆ

จนกระทั่งถึงพิธีเปิด กระผม/อาตมภาพก็กราบลาทุกท่าน ขออนุญาตเดินทางกลับยังที่พัก เพื่อที่จะเตรียมตัวเดินทางไปประเทศญี่ปุ่นคืนนี้ แต่ขอโทษเถอะ...การงานไหลมาเทมายิ่งกว่าสายน้ำที่ไม่มีวันขาดสายเสียอีก เนื่องเพราะว่าทางบรรดาคณะกรรมการสภาวัฒนธรรมอำเภอทองผาภูมิก็ดี คณะกรรมการจัดงานทำบุญประจำปี ปิดทองรอยพระพุทธบาทวัดท่าขนุน และอุทิศถวายแด่อดีต ๗ เจ้าเมืองหน้าด่านจังหวัดกาญจนบุรีก็ตาม ส่งเอกสารให้กระผม/อาตมภาพทำหนังสือขอการแสดงจากโรงเรียนต่าง ๆ ตลอดจนกระทั่งขอความอนุเคราะห์จากหน่วยงานหลายแห่ง ในการหยิบยืมข้าวของ

โดยเฉพาะในส่วนของการแสดงนั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีให้เขา ไม่เช่นนั้นแล้วถ้าคณะครูอาจารย์ออกจากโรงเรียนมา โดยไม่มีหนังสือขอความร่วมมือ ก็อยู่ในลักษณะที่ผิดระเบียบ เกิดอะไรขึ้นมา ทางผู้บริหารโรงเรียนไม่สามารถที่จะรับผิดชอบได้ จึงต้องมาทำหนังสือขอความร่วมมือกันจนหน้ามืดตาลาย

ไม่น่าเชื่อว่ายังไม่ทันจะ ๒ เดือน หนังสือของสภาวัฒนธรรมอำเภอทองผาภูมิออกไปถึงเลขที่ ๑๔๘ แล้ว อยากจะทราบเหมือนกันว่าในระดับสภาวัฒนธรรมอำเภอด้วยกัน ทั้ง ๘๗๘ อำเภอทั่วประเทศนั้น อำเภอที่เหลืออยู่ มีใครทำหนังสือถึงบุคคลภายนอกหรือหน่วยงานต่าง ๆ มากเหมือนกับสภาวัฒนธรรมอำเภอทองผาภูมิบ้าง ? ประมาณว่าทำไปก็บ่นไป เนื่องเพราะว่าบรรดาโรงเรียนต่าง ๆ นั้น ต่างคนก็อยากจะมาในวันหยุด ไม่อยากให้เด็กนักเรียนเสียเวลาในการเรียน และไม่แน่เหมือนกันว่าออกจากโรงเรียนในวันที่มีการเรียนการสอนแล้ว จะกลายเป็นที่เพ่งเล็งของบรรดาผู้บริหารหรือเปล่า ? จึงทำให้การจัดให้ลงตัวนั้นยากมาก

[เถรี]

โชคดีที่ว่าปีนี้ ทางด้านนายศราวุธ ศรีทันดร นายกเทศมนตรีเทศบาลตำบลทองผาภูมิ ท่านได้ติดต่อออร์แกไนซ์มาจัดสถานที่จัดงานให้ ถึงขนาดต้องขยายวัน จากที่จัด ๓ วันตามปกติ ออกไปเป็น ๕ วัน เพื่อให้บรรดาออร์แกไนซ์เอาคนของเขาเข้ามาจำหน่ายสินค้าตรงนี้ได้

เรื่องพวกนี้ต้องบอกว่าเป็นการ "ต่างตอบแทน" เขามาจัดรูปแบบสถานที่ให้กับเรา ในขณะเดียวกันเขาก็ต้องหาประโยชน์จากเราด้วย เรียกว่า "ในโลกนี้ไม่มีอะไรฟรี" นั่นเอง จึงทำให้การจัดสรรโรงเรียนต่าง ๆ ที่ส่งการแสดงมา สามารถที่จะลงตัวได้โดยง่าย เนื่องเพราะว่ามีวันเวลาเพิ่มขึ้นมาอีก ๒ วัน

โดยเฉพาะสิ่งที่ท่านทั้งหลายได้ฟังไปจากสารคดีวัดท่าขนุนตอนที่ ๕ ซึ่งกล่าวถึงหลวงพ่อเล็ก วัดท่าขนุนว่า จากการที่กระผม/อาตมภาพได้เสียสละทำทุกอย่างเพื่อชุมชน จนกระทั่งตอนนี้เริ่มออกดอกออกผล ต้องการอะไร มีแต่คนแย่งกันช่วยงาน บรรดาโรงเรียนต่าง ๆ ทั้ง ๓๐ กว่าโรงเรียนของอำเภอทองผาภูมิ ตอนนี้พอรู้ว่าวัดท่าขนุนมีงานเมื่อไร ก็แห่กันส่งการแสดงเข้ามาทันที..!

เหตุเพราะว่าอันดับแรก อยู่ในลักษณะตอบแทนบุญคุณ ก็คือการที่กระผม/อาตมภาพให้ทุนการศึกษากับทุกโรงเรียนมาทุกปี

อีกส่วนหนึ่งก็คือการที่เราสนับสนุนเขาให้ซักซ้อมการแสดงต่าง ๆ เอาไว้ ถึงเวลาต้องมีเวทีให้เด็ก ๆ ได้ออกมาแสดงเพื่อความคล่องตัวอย่างหนึ่ง และกระผม/อาตมภาพก็ยังมีรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เป็นกำลังใจอีกอย่างหนึ่ง พูดง่าย ๆ ว่าไม่เคยใช้ใครฟรี จึงทำให้ท่านทั้งหลายเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เต็มใจที่จะมาช่วยงานวัดท่าขนุนทั้งสิ้น ซึ่งงานปีนี้นั้น ทางออร์แกไนซ์ให้เริ่มตั้งแต่วันที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ถึงวันที่ ๓ มีนาคม แต่งานหลักจริง ๆ นั้นจะมีการเปิดในวันที่ ๑ มีนาคม แล้วก็ไปปิดในคืนวันที่ ๓ มีนาคม ซึ่งเป็นวันมาฆบูชา

ถ้าหากว่าท่านใดตั้งใจจะไปชมงานต่าง ๆ ก็ให้ไปตั้งแต่วันที่ ๑ มีนาคมก็ได้ เนื่องเพราะว่าจะมีขบวนแห่ทางวัฒนธรรมต่าง ๆ ตั้งแต่ช่วงบ่ายของวันที่ ๑ แล้วก็มาทำพิธีเปิดในตอน ๑ ทุ่มของคืนวันที่ ๑ โดยท่านอนุสรณ์ สง่าแสง นายอำเภอทองผาภูมิ ตลอดจนกระทั่งบรรดาหัวหน้าส่วนราชการต่าง ๆ ที่มาร่วมในงานครั้งนี้เป็นจำนวนมาก ถ้าหากว่าไปแล้วพวกเราก็อาจจะได้สินค้าต่าง ๆ ติดไม้ติดมือไปด้วย

กระผม/อาตมภาพก็ไม่เคยจัดงานโดยมีออร์แกไนซ์เป็นผู้ดำเนินการให้ จึงไม่ทราบเหมือนกันว่าจะมีสินค้าอะไรมาจำหน่ายบ้าง แต่ก็หวังว่าทางด้านชุมชนของเราจะมีสถานที่ในการออกร้านต่าง ๆ เพื่อให้รายได้ตกอยู่กับชุมชนของเราด้วย

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพุธที่ ๑๘ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)