ดูแบบคำตอบเดียว
  #2  
เก่า วันนี้, 00:56
เถรี's Avatar
เถรี เถรี is offline
ผู้ดูแลเว็บ - ยืนยันตัวตนแล้ว
 
วันที่สมัคร: Jan 2009
ข้อความ: 33,703
ได้ให้อนุโมทนา: 160,530
ได้รับอนุโมทนา 4,526,206 ครั้ง ใน 37,319 โพสต์
เถรี is on a distinguished road
Default

วันนี้ตรงกับวันจันทร์ที่ ๑๒ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศที่ โรงแรม King World Xishaungbanna Hotel อยู่ที่ ๑๒ องศาเซลเซียส แต่กลับรู้สึกว่าไม่หนาวเลย ต้องกราบขอบพระคุณหลวงปู่ไห่ทง และเจ้าที่เจ้าทางทั้งหลายเป็นอย่างยิ่ง เพราะว่าถ้าปล่อยให้อากาศหนาวขนาดนี้ ดีไม่ดี อาการมาลาเรียเรื้อรังของกระผม/อาตมภาพอาจจะกำเริบก็เป็นได้..!

เมื่อวานนี้ในช่วงที่บันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุน ในห้องน้ำของสถานีรถไฟความเร็วสูงเมืองคุนหมิงนั้น เมื่อโดนทุบประตูโครมครามประท้วง กระผม/อาตมภาพก็เบี่ยงตัวไปดูว่าใครบังอาจทำเช่นนั้น แล้วก็เลยไม่รู้ตัวว่าปลายผ้าสังฆาฏิหล่นลงไปในโถชักโครก ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกก็ตั้งใจขยับหลบเป็นอย่างดีแล้ว เผลอตัวหน่อยเดียวเท่านั้นเอง..!

พอบันทึกเสียงเสร็จ ลุกขึ้นมาก็เย็นวาบไปทั้งตัว เนื่องเพราะว่าอากาศช่วงนั้น แม้จะเป็นเวลาบ่าย ๒ โมงกว่าแล้วก็ตาม ยังอยู่ที่ ๙ องศาเซลเซียสอยู่เลย เมื่อกลับมานั่งรอรถไฟ กระผม/อาตมภาพจึงบิดน้ำออกมาได้เกือบลิตร..! ยังโชคดีที่ว่าได้กดชักโครกทำความสะอาดเป็นอย่างดีไปแล้ว ไม่เช่นนั้นก็คงดูไม่จืดเลยทีเดียว..!

พวกเรานั่งรอรถไฟซึ่งจะมาในเวลา ๑๕.๓๖ น. ครั้นใกล้เวลา กระผม/อาตมภาพก็นำทุกคนไปรอที่ประตูทางออกหมายเลข 18B หลังจากที่ถ่ายรูปหมู่แล้ว ก็เข้าแถวเป็นระเบียบเรียบร้อย เพื่อรอผ่านประตูเข้าไปด้านในสถานี ปรากฏว่ารออยู่พักใหญ่ เจ้าหน้าที่สังเกตเห็นความผิดปกติ คือคณะของเรามีธง ซึ่งแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเป็นกรุ๊ปทัวร์ จึงเดินมาสอบถาม แล้วรีบพาพวกเราลัดแซงหน้าบรรดาอาเฮียอาแจ้ทั้งหลายเข้าไป เพราะว่าต้องสแกนพาสปอร์ตกันทุกคน จึงทำให้คณะของเราผ่านเข้าไปทางด้านในได้เร็วกว่าคนอื่น ไม่เช่นนั้นแล้วถ้ามัวแต่ช้าอยู่ ก็อาจจะขึ้นรถไฟไม่ทัน..!

เมื่อลงบันไดไป และหลุดออกมาบริเวณสถานี พวกเราก็สะท้านเฮือกทีเดียว เพราะว่าลมค่อนข้างที่จะแรง บรรดาพวกเราส่วนใหญ่เดินแห่ไปทางด้านใน ซึ่งไกลหนักเข้าไปอีก..! ทำเอาคุณน้ำทิพย์มัคคุเทศก์ท้องถิ่น ต้องตะโกนภาษาไทยแบบ "เจ๊กพูดไทย" เรียกให้กลับมา เพราะว่าขบวนที่ ๒ หรือว่าตู้ที่ ๒ ตามภาษาชาวบ้านนั้นอยู่ทางด้านท้ายรถ ทางด้านหัวรถที่เดินไปนั้น จะเป็นตู้ที่มีตัวเลขมากขึ้นไปตามลำดับ แทนที่พวกเราจะเดินออกไปไกล ก็เลยต้องเดินกลับลึกเข้ามาอีก แล้วก็ยืนรอกันอยู่ที่นั่น

ท่านปิง (พระกวีศิลป์ วิสุทฺธิกุโล) เห็นกระผม/อาตมภาพทำท่าหนาวสะท้าน ก็เลยอาศัยร่างที่ใหญ่กว่ายืนบังให้ ไม่เช่นนั้นแล้วกว่ารถไฟจะมา กระผม/อาตมภาพอาจจะมาลาเรียขึ้นเสียก่อนเป็นแน่..!
__________________
........................

เกิดมาทั้งที เอาดีให้ได้ ตายไปทั้งที ฝากดีเอาไว้ อยู่ให้เขาเกรงใจ ไปให้เขาคิดถึง

จะเช มัตตา สุขังธีโร ปัญญาชน พึงสละสุขส่วนตน เพื่อสุขยิ่งใหญ่ของส่วนรวม

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย สุธรรม : วันนี้ เมื่อ 01:57
ตอบพร้อมอ้างอิงข้อความเดิม
สมาชิก 13 คน ได้กล่าว "อนุโมทนา" กับคุณ เถรี ในข้อความที่เขียนด้านบน
แสดง/ซ่อน รายชื่อผู้อนุโมทนา