เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙

[ตัวเล็ก]

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๙

[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันเสาร์ที่ ๗ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศยามเช้าที่โรงแรม Beijing North Star Continental Grand Hotel ลดฮวบ ๆ ลงไปที่ -๑๒ องศาเซลเซียส..! ยังดีว่าวันนี้พวกเราไม่รีบ จึงปล่อยให้ตื่นกันตามสบาย โดยที่นัดแนะว่า ๙ โมงครึ่งให้ลงไปคืนห้อง แล้วนำกระเป๋าไปแพ็กของกันใหม่ เพราะว่ามีหลายต่อหลายคนสั่งซื้อสินค้าที่ "คุณหยาง" นำมาขายให้ ต้องจัดกระเป๋ากันใหม่อย่างแน่นอน แต่ "คุณหยาง" ก็เหลือเกิน ประมาณว่าบริการสุดใจขาดดิ้น มีการแถมกระเป๋าหูหิ้วใบใหญ่ให้ใส่ของอีกต่างหาก บริการทุกระดับประทับใจจริง ๆ..!

แต่กระผม/อาตมภาพตื่นนอนตามเวลาปกติ เมื่อภาวนาจนครบชุดแล้ว ก็อุทิศส่วนกุศลถวายบูชาคุณพระศรีรัตนตรัย พรหม เทวดาและครูบาอาจารย์ ตลอดจนกระทั่งท่านที่ช่วยปกปักรักษาตลอดการเดินทางในทริปนี้ เนื่องเพราะว่าครั้งนี้นั้นพกวัตถุมงคลมาน้อย มีสมเด็จองค์ปฐมรุ่น ๒ วัดท่าซุง กับพระหลวงปู่ปาน พิมพ์ทรงครุฑเท่านั้น ที่เหลือก็เป็นเครื่องรางคือ "พี่หู" ของหลวงพ่อน้อย วัดศีรษะทอง และท่านปู่ท้าวสุวรรณของท่านเจ้าคุณศรีสัจจญาณมุนี (สนธิ์ ยติธโร) วัดสุทัศนเทพวราราม ส่วน "เจ้าตาหวาน" ของหลวงปู่ปาน วัดบางเหี้ยนั้น จะติดอยู่ในรัดประคตเป็นปกติอยู่แล้ว เพราะว่าองค์กระจิริดนิดเดียวเท่านั้น

เมื่อสรงน้ำแต่งตัวแล้ว ก็ลงไปข้างล่าง เข้าห้องอาหารตามเวลา โดยเฉพาะที่โรงแรมแห่งนี้ ห้องอาหารเปิดได้ตรงเวลาจนน่าเกลียดพอ ๆ กับวัดท่าขนุนเลย..! ก็คือเหลือครึ่งนาทีก็ไม่ยอมเปิดให้ก่อน

เมื่อเข้าไปฉันภัตตาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว กระผม/อาตมภาพก็กลับขึ้นห้องไปภาวนาอีก ๑ ชุด อุทิศส่วนกุศลเสร็จสรรพ ก็จัดเก็บข้าวของลงกระเป๋าแล้วหิ้วลงมายังข้างล่าง เนื่องเพราะว่ามีกระเป๋าถือติดตัวอยู่ใบเดียว และครั้งนี้ก็จัดเต็มมาด้วยเครื่องกันหนาว เพียงแต่ว่า "ไม้ตาย" คือเสื้อขนเป็ด ซึ่งสามารถกันอากาศขนาด -๓๐ องศาเซลเซียสได้ ยังไม่ได้นำออกมาใช้ และมีชุดฮีตเทคที่ป้องกันอากาศ -๑๕ องศาเซลเซียสอีกชุดหนึ่ง ที่นอนนิ่งอยู่ในกระเป๋า กลายเป็นว่าจัดของมาเกินเสียเปล่า ๆ..!

เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถ รออยู่พักใหญ่กว่าที่ทุกคนจะมาถึง เพราะว่าต้องจัดกระเป๋ากันใหม่ แล้วก็ยังมีคนสั่งสินค้าเพิ่มจาก "คุณหยาง" อีก ได้ยินว่าจะไปส่งให้ก่อนขึ้นเครื่องบิน แล้วไปจัดกระเป๋ากันอีกรอบที่นั่น บริการได้สุดยอดจริง ๆ พ่อเจ้าประคุณเอ๋ย..!

เมื่อพวกเราพร้อมแล้ว เวลา ๑๐ โมงเศษ รถก็วิ่งมายัง "ย่านซานลี่ถุน" ซึ่งจะเปรียบไปแล้วก็เหมือน "สยามสแควร์" ของเมืองไทย เต็มไปด้วยข้าวของมียี่ห้อต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า รองเท้า ตลอดจนกระทั่งข้าวของอื่น ๆ เท่าที่ดูก็มียี่ห้อดังคือ Anta ของเมืองจีน Lululemon , Starbucks, Golden goose ตลอดกระทั่งยี่ห้ออื่น ๆ เช่น Uniqlo เป็นต้น

พวกเราให้เวลาในการช็อปปิ้ง ๑ ชั่วโมง แล้วนัดแนะไปเจอกันที่ภัตตาคารบนชั้น ๕ ของตึก Uniqlo เมื่อพวกเราออกเดินก็รู้เลยว่าอากาศยังหนาวจัดอยู่มาก เนื่องเพราะว่ามือเท้าชาทีเดียว แต่พอแวะเข้าไปไม่ว่าจะเป็นร้านไหนก็ตาม ญาติโยมก็แห่ตามกันมา เนื่องเพราะว่าจะอาศัย "มาดามชวง" (นางสาวไพรินทร์ สุวิชชาญพันธุ์) ซึ่งต่อของเก่งมาก ทำการต่อให้ได้ราคาที่ดีที่สุด

ส่วนใหญ่ก็คือใช้วิธีซื้อแบบ "ผูกแพ" แต่ละคนต้องการอะไรให้แจ้งความจำนงมา แล้วก็สั่งซื้อคนเดียว ทำให้ได้ส่วนลดเยอะมาก เพราะว่าในเมื่อขายของได้หลายชิ้น เขาก็สามารถที่จะให้ส่วนลดได้มาก

[เถรี]

พวกเราเข้า ๆ ออก ๆ หลายร้านจนหลุดลงไปชั้นใต้ดิน เจอแม้กระทั่งร้าน Popmart ซึ่งมีของก็อปเกรด A ก็คือไอ้ตุ๊กตาผี Labubu เต็มร้านไปหมด แต่ว่าสิ่งทั้งหลายเหล่านี้นั้น ผู้รู้แนะนำว่าอย่าได้ถลำเข้าไป เนื่องเพราะว่าวงการนี้จะมีการกระตุ้นอยู่ตลอดเวลา ด้วยการออกรุ่นใหม่ ๆ มาให้พวกเราต้องซื้อหาเพิ่มเติมอยู่เสมอ

เมื่อทุกคนได้ของที่ตนเองต้องการแล้ว ก็เดินกลับขึ้นไปที่ชั้น ๕ ของตึก Uniqlo ภัตตาคารของเราในวันนี้ได้รับคำแนะนำจากมิชลินเสียด้วย ผู้คนนั่งกินกันเต็มร้านเหมือนกับแจกฟรี..! ดีที่ห้องของพระเรานั้นแยกต่างหาก ข้าวของลงมาแต่ละอย่าง แม้ว่าจะอร่อยแต่ไม่มาก ก็เลยทำให้พระ ๑๑ รูป บางทีก็คีบกันไม่ทั่วถึง เนื่องเพราะว่าหลายคนก็ใช้ตะเกียบไม่เก่ง กระผม/อาตมภาพจึงทำให้หน้าที่คีบถวาย "หลวงพ่อเจ้าคุณเชาวลิตร" - พระวชิรปัญญากร (เชาวลิตร ชิตงฺกุโร) เจ้าคณะอำเภอเมืองระยอง เจ้าอาวาสวัดป่าประดู่ (พระอารามหลวง)

"พระมหาเจริญ จิรวุฑฺโฒ ป.ธ. ๘" เจ้าคณะอำเภอบ้านบึง เจ้าอาวาสบ้านถ้ำ จังหวัดชลบุรี และพระมหาสมคิด อตฺถสิทฺโธ ป.ธ. ๗ รองเจ้าคณะอำเภอโพธาราม เจ้าอาวาสวัดหนองโพ จังหวัดราชบุรี

เนื่องเพราะว่าทั้งสามท่านนี้อยู่ใกล้กัน สามารถคีบส่งได้ถึง ไม่เช่นนั้นพอโต๊ะหมุนไปแล้วก็ทำให้ฉันไม่ทันใคร โดยเฉพาะไม่ใช่บุคคลที่ฉันเร็วขนาดกระผม/อาตมภาพ ก็ต้องเสียท่าเขาอยู่เสมอ เมื่ออยู่ในสภาพที่เรียกง่าย ๆ ว่า "อิ่มจนพุงจิแตก"แล้ว กระผม/อาตมภาพก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ จากนั้นได้รับการนัดแนะจาก "คุณหยาง" ว่า เวลาประมาณบ่ายโมงตรง ให้มารออยู่ที่หน้าตึก Uniqlo ตอนนี้ให้เดินซื้อสินค้าได้ตามสะดวก

เมื่อลงมาข้างล่าง คนโน้นก็เอาของอย่างโน้นมาอวด คนนี้ก็เอาของอย่างนี้มาอวด ทำให้บุคคลที่อยากได้ต้องวิ่งไปหาซื้อกันอีกรอบ ส่วนท่านที่ตรงเวลาก็ไปยืนรออยู่หน้าตึก Uniqlo จนกระทั่งโดนลมหนาวพัดโกรกแทบจะตัวแข็งตาย "คุณหยาง" ออกมาบอกว่าให้ทุกคนเข้าไปด้านในตึกก่อน เดี๋ยวเขาตามนับคนครบแล้ว ถึงจะบอกให้เดินไปขึ้นรถ เนื่องเพราะว่าตอนแรกที่มาจอดส่งที่หน้าตึก Uniqlo นี้ คนขับเจอใบเตือนจากตำรวจจราจรไปเรียบร้อยแล้ว..!

[เถรี]

เมื่อพวกเราพร้อมเดินกันออกมา มีการคุยกันด้วยว่า วันนี้มีการส่งอาหารผิด เนื่องเพราะว่ามีทัวร์ไทยคณะใหญ่อีกคณะหนึ่ง ซึ่งสั่งอาหารอยู่ใกล้เคียงกัน แต่ของเขาน่าจะเลิศหรูดูแพงกว่ามาก เพราะว่ามีหอยเป๋าฮื้อหลุดมาที่โต๊ะของญาติโยมฝ่ายเราด้วย พวกเราที่หน้ามืดตาลายก็ไม่สนใจ คีบกินคนละหมุบคนละหมับ กว่าเขาจะรู้ว่าส่งผิด ก็กลายเป็นว่าพวกเราฟาดเรียบไปแล้ว..! ตอนนี้ "ไกด์หยาง" ก็เลยต้องไปถกกับเขาว่าเป็นความผิดของใคร ? สรุปว่าเด็กเดินโต๊ะน่าจะซวย โดนหักเงินเดือนแน่นอน..!

เมื่อพวกเราออกมาครบครันแล้วก็เดินตรงไปทางด้านที่เป็นสนามฟุตบอลขนาดมหึมา ข้ามไฟแดงไปสองแห่ง รถของเรามาจอดรออยู่ที่นั่น "คุณหยาง" ไล่เก็บเงินค่าสินค้าจากทุกคน ส่วน "คุณปุ๊" (นางสาวเสาวลักษณ์ วงศ์วานิช) ก็ไล่เก็บเงินค่าทิป ไม่ว่าจะเป็นทิปของคนขับ หรือทิปของไกด์ท้องถิ่น ซึ่งพวกเราต้องควักคนละ ๑,๐๐๐ บาทไทย "คุณปุ๊" บอกว่า "เดี๋ยวต้องขอแลกเป็นเงินหยวนกับหลวงพ่อ เนื่องเพราะว่าเขารับเงินบาทไปก็ต้องลำบากไปแลกกับธนาคารอีก..!"

เมื่อพวกเราวิ่งมาจนกระทั่งใกล้จะถึงสนามบินปักกิ่งต้าซิงแล้ว "คุณหยาง" ก็แนะนำว่า ถึงเวลาจะต้องไปเช็คอินกันที่ไหน ? แล้วก็เดินไปให้เขาตรวจกระเป๋าที่ไหน ? ต้องไปให้เขาสแตมป์พาสปอร์ตเพื่อออกจากเมืองที่ไหน ? ท่านใดที่ซื้อของมามากจะต้องไปขอคืนภาษีที่ไหน ? ฯลฯ พวกเราก็รับฟัง หลุดบ้าง ตกบ้าง หล่นบ้าง เมื่อผ่านการเอ๊กซเรย์ ยังโชคดีที่ว่ากระผม/อาตมภาพนั้น อาศัยบารมีของ "พี่หู" เจ้าหน้าที่ก็เลยพาเข้าไปช่องพิเศษ มีหลุดเข้ามาเป็นพระ ๓ รูป และโยมอีก ๔ คน จึงสามารถไปขึ้นรถไฟได้ทันเวลา หาไม่แล้วก็อาจจะตกรถเที่ยวแรกอย่างแน่นอน..!

พวกเรามาลงรถไฟที่บริเวณไซท์ E ซึ่งประกอบไปด้วยทางขึ้นเครื่องหมายเลขต่าง ๆ ที่ขึ้นด้วย ของเราก็คือ E 31 เมื่อไปขอคืนภาษีกันแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกันไปหาซื้อสิ่งของเพิ่มเติมตามอัธยาศัย ประมาณว่าขอคืนภาษีแล้วยังโดนหักภาษี จึงขอประชดชีวิตด้วยการเอาเงินที่ได้รับคืนมาไปซื้อของเขาอีก..! ส่วนท่านใดจะกินอะไรตามใจตนเองก็ซื้อหาเอา เนื่องเพราะว่ามีเวลาเกือบชั่วโมงถึงจะเรียกขึ้นเครื่อง

โดยเฉพาะตอนนี้ก็ต้องอาศัย "พลับพลาเปลื้องเครื่อง" แบบสมัยก่อน ก็คือแต่ละคนปลดชุดกันหนาวออก แพ็กกระเป๋าใหม่เป็นการใหญ่ โดยเฉพาะท่านที่มาซื้อเครื่องกันหนาวเพิ่มเติมทีหลัง เพราะไม่คิดว่าอากาศจะหนาวขนาดนี้ ต่างคนต่างก็ต้องหากระเป๋ามาเพิ่มเพื่อใส่เสื้อกันหนาวของตนเองกลับไป ยกเว้นคนที่ไฟธาตุน้อยอย่างกระผม/อาตมภาพ ที่ไม่ต้องถอดเสื้อฮีตเทคออก

เมื่อมานั่งรออยู่ที่บริเวณประตูทางออกขึ้นเครื่อง จึงทำการบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนเอาไว้ก่อน หลังจากนี้แล้วอีก ๔ ชั่วโมงครึ่งก็จะได้พบกันที่ประเทศไทย

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันเสาร์ที่ ๗ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)