เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๒๒ มกราคม ๒๕๖๙

[พิชวัฒน์]

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๒๒ มกราคม ๒๕๖๙

[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ ๒๒ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศที่วัดท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี อยู่ที่ ๒๐ องศาเซลเซียส มีท่าว่าจะลดลงไปอีก เนื่องเพราะว่าลมหนาวมาแรงมาก คนโบราณดูทิศทางลม ทิศทางน้ำแล้ว สามารถที่จะบอกสภาพอากาศได้ เนื่องเพราะว่าอากาศหนาวของบ้านเรา ส่วนใหญ่เป็นความกดอากาศสูงจากประเทศจีน ซึ่งแผ่เข้ามาทางตอนเหนือของไทย แล้วก็ค่อย ๆ ลงมาจนถึงภาคกลาง ตลอดจนภาคใต้ตอนบน จึงทำให้ลมที่พัดมาทางทิศเหนือนั้นก็คือลมหนาวนั่นเอง

โบราณจึงมีการสร้างบ้านที่หันหลังให้กับลมหนาว หันหน้ารับลมฤดูร้อนแทน หรือว่าหันหน้าต่างหลบลมหนาว ไปรับลมฤดูร้อนแทนบ้าง เพื่อที่จะช่วยให้บ้านอบอุ่นในหน้าหนาว ขณะเดียวกันก็ช่วยให้เย็นสบายในหน้าร้อน โดยเฉพาะส่วนที่ถือสาก็คือการ "สร้างบ้านขวางตะวัน" ก็คือหันหน้าบ้านหรือว่าหลังบ้านอยู่ในเส้นทางขวางการเดินโคจรของดวงอาทิตย์ ซึ่งจะทำให้แสงแดดเช้าหรือแสงแดดบ่าย ส่องเข้าบ้านเต็ม ๆ ทำให้ร้อนเสียเปล่า ๆ

ส่วนใหญ่แล้วบ้านของคนไทยสมัยก่อน จึงมักจะหันหน้าไปทางทิศใต้ เพื่อป้องกันไม่ให้ลมหนาวเข้าบ้านเต็ม ๆ แล้วขณะเดียวกัน หน้าร้อนก็จะมีลมตะเภา ซึ่งสมัยนี้น่าจะเรียกว่าลมมรสุม พัดเข้ามา ทำให้บ้านเย็นสบาย เรื่องพวกนี้เป็นภูมิปัญญาโบราณที่ตกผลึกแล้ว ท่านทั้งหลายถ้าไม่ได้ศึกษาเอาไว้ ก็จะสูญหายไปเสียเปล่า ๆ

ช่วงเช้ากระผม/อาตมภาพเจริญพระกรรมฐานและทำวัตรเช้าตามปกติ ด้วยความที่ว่าช่วงเวลาทำวัตรเช้าหรือเจริญพระกรรมฐานนั้น จะยึดพุทธานุสติเป็นหลัก และวันนี้เห็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์หนึ่ง พระวรกายเป็นแก้วใหญ่โตมโหฬารมาก สว่างไสวระยิบระยับไปหมด ไม่เคยเห็นพระองค์ท่านเต็ม ๆ ตาแบบนี้มาก่อน จึงกราบทูลถามว่า "เป็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์ใดพระพุทธเจ้าข้า"

พระองค์ท่านตอบว่า "วิปัสสีสัมมาสัมพุทธะ" จึงเป็นที่ทราบกันว่าคือองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านามว่าพระวิปัสสีนั่นเอง กระผม/อาตมภาพจึงฉวยโอกาสกราบแทบพระบาท ขอให้พระองค์ท่านเสด็จมาสงเคราะห์คณะของกระผม/อาตมภาพตลอดไป ซึ่งพระองค์ท่านไม่ได้ตอบอะไร แต่ยกพระหัตถ์ขวาในลักษณะประทานพร นับว่าเป็นพระมหากรุณาธิคุณเป็นอย่างยิ่ง

สำหรับบุคคลที่สังเกตจะเห็นว่า ยิ่งกระผม/อาตมภาพอายุมาก บรรดาท่านทั้งหลายที่เรามองไม่เห็นตัวสำหรับคนทั่ว ๆ ไป ก็มักจะอนุเคราะห์สงเคราะห์ให้มากขึ้น เพื่อช่วยกันรักษาธาตุขันธ์ร่างกายนี้เอาไว้จนกว่าจะจบภารกิจที่ได้รับมา จึงทำให้การถ่ายรูประยะหลัง ๆ นี้มักจะติดภาพแปลก ๆ มาด้วยเสมอ ซึ่งเรื่องพวกนี้ ปัจจุบันกลายเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวไปเสียแล้ว เพียงแต่ว่าท่านทั้งหลายต้องสังเกตเอง เพราะว่าไม่ได้นำลงอย่างเป็นสาธารณะ เนื่องจากไม่อยากให้ผู้คนลุ่มหลงติดอยู่ในเรื่องกายของบุคคล แต่ควรที่จะยึดติดในคุณพระรัตนตรัยมากกว่า

[เถรี]

ครั้นออกบิณฑบาตและกลับมาแล้วก็ไม่ได้ฉันเช้า เนื่องเพราะว่าช่วงอากาศเปลี่ยนแปลงมักจะมีอาการมาลาเรียกำเริบ ทำให้ไม่สามารถที่จะฉันเช้าได้ เพราะถ้าฉันลงไปก็คงจะอาเจียนออกมาหมด จึงทำให้คิดว่ารู้อย่างนี้อยู่ต่างประเทศดีกว่า เนื่องเพราะว่าบรรดาพระ หรือว่าเจ้าที่เจ้าทางท่านสงเคราะห์ อาการต่าง ๆ จึงไม่ปรากฏเลย สามารถที่จะฉันและทำสิ่งต่าง ๆ ได้ดั่งใจ กลับมาบ้านเมื่อไร ก็โดนทวงหนี้แบบนี้ทุกครั้ง..!

เมื่อเปลี่ยนผ้าผ่อนท่อนสไบแล้ว ก็ให้ "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) ขับรถนำวิ่งไปยังโรงเรียนทองผาภูมิวิทยา เพื่อที่จะเข้าร่วมพิธียกเสาเอก ในการก่อสร้างหอพักหญิงสำหรับนักเรียนบ้านไกล ซึ่งกระผม/อาตมภาพเป็นนายทุนใหญ่ในครั้งนี้

เมื่อไปถึง ปรากฏว่าว่าที่ร้อยตรี ดร. ชิดชัย ทองโบราณ ผู้อำนวยการโรงเรียนทองผาภูมิวิทยาก็ดี ท่านธนวัฒน์ ภูมิพวัฒนโชติ รองผู้อำนวยการโรงเรียนทองผาภูมิวิทยาก็ตาม ได้รออยู่อย่างพร้อมเพรียงแล้ว โดยที่ท่านนายอำเภออนุสรณ์ สง่าแสง นายอำเภอทองผาภูมิ ก็เดินทางมาถึงก่อนเวลาเช่นกัน ตามมาด้วยนายประเทศ บุญยงค์ ประธานคณะกรรมการสถานศึกษาโรงเรียนทองผาภูมิวิทยา และนายกเทศมนตรีตำบลท่าขนุน ตลอดจนกระทั่งนายศราวุธ ศรีทันดร นายกเทศมนตรีตำบลทองผาภูมิ และแขกผู้มีเกียรติ ต่างมาถึงโดยพร้อมหน้ากัน

ก่อนเวลาประมาณเกือบครึ่งชั่วโมง ท่านวุฒิพงษ์ สุภัควนิช รองผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี ผู้เป็นประธานฝ่ายฆราวาสก็มาถึง เมื่อท่านเข้ามากราบ กระผม/อาตมภาพจึงเรียนท่านว่า "เกรงใจท่านรองผู้ว่าเป็นอย่างยิ่ง เพราะว่าระยะนี้รบกวนบ่อยมาก " ก็คือเพิ่งจะรบกวนท่านในพิธีเปิดวิทยาลัยการอาชีพทองผาภูมิไปไม่นาน ก็มาทำการลงเสาเอกหอพักหญิงนักเรียนบ้านไกลอีกแล้ว ท่านบอกว่า "ไม่เป็นไรครับ ยินดีถวายการรับใช้หลวงพ่อเป็นอย่างยิ่ง"

เมื่อทุกท่านได้พักผ่อนตามสมควรแล้ว กระผม/อาตมภาพก็ทำการบวงสรวงขอบารมีพระ ครูบาอาจารย์ และเจ้าที่เจ้าทางทั้งหลาย ช่วยอนุเคราะห์สงเคราะห์ให้การสร้างหอพักหญิงสำหรับนักเรียนบ้านไกลในครั้งนี้ ให้เป็นไปโดยความสะดวกสบาย ปราศจากอุบัติเหตุอันตรายใด ๆ ทั้งปวง แล้วก็ทำการวางไม้มงคล ๙ อย่าง และแผ่นทอง นาก เงิน

เหตุที่ต้องเป็นการวางไว้มงคลก็เพราะว่า ทางช่างไม่ได้ทำพื้นเป็นทรายหนาเอาไว้เพียงพอที่จะตอกไม้ โดยทำการโรยทรายไว้บาง ๆ เตรียมในการวางฟุตติ้งเพื่อผูกเหล็กเท่านั้น เมื่อวางเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็มอบหน้าที่ให้ท่านรองผู้ว่าโปรยทรายเสก ตลอดจนกระทั่งเพชรพลอยเงินทอง และท่านนายอำเภอทองผาภูมิ ท่านนายกเทศมนตรีทั้งสองเทศบาล ร่วมกันโปรยข้าวตอกดอกไม้ถั่วงาต่าง ๆ แล้วก็ช่วยกันเฮละโลในการยกเสาเอก เป็นการยกแบบเงียบ ๆ ไม่มีโห่ ไม่มีแห่ใด ๆ ทั้งสิ้น เนื่องเพราะว่าทุกคนเกรงใจที่กระผม/อาตมภาพเป็นประธานฝ่ายสงฆ์อยู่

[เถรี]

เมื่อทางช่างทำการผูกทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว ท่านรองผู้ว่าก็ทำการถวายไทยธรรม กระผมและพระมหาพัฒน์ ฐิตาจาโร ป.ธ. ๓ เลขานุการเจ้าอาวาสวัดท่าขนุน ทำการให้พร

จากนั้นก็ขอตัวเพื่อที่จะเดินทางขึ้นจังหวัดเชียงรายตามกำหนดการ ซึ่งปีนี้ ครูบาเหนือชัย โฆสิโต ท่านเลื่อนกำหนดการเร็วขึ้นมาวันหนึ่ง จึงทำให้กระผม/อาตมภาพไม่มีเวลาแวะบ้านพี่รสอย่างที่เคยชิน จึงทำให้บรรดาญาติโยมทั้งหลายทางเชียงใหม่รอเก้อไป ๑ ปี แต่ว่าก็ได้รับการนิมนต์จากวัดพระธาตุโป่งไฮและวัดศิลาวาส ในการที่จะไปทำพิธีต่าง ๆ ที่วัดต่อจากนั้นแทน

ก็แปลว่าจะต้องเดินทางยาวถึงจังหวัดเชียงรายรวดเดียว โดยไม่ได้พักครึ่งที่จังหวัดเชียงใหม่เหมือนกับทุกครั้ง แต่ก็คาดว่าน่าจะไหว เนื่องเพราะกระผม/อาตมภาพเป็นบุคคลที่รู้ตัวดีว่าสภาพร่างกายไหวหรือไม่ไหวอย่างไร ถ้ารู้สึกว่าไม่ไหว ก็จะนอนบนรถไปเลย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโชเฟอร์สองราย ก็คือ "น้องเล็ก" ตลอดจนกระทั่ง "คุณแดง" (นายมงคล ม่วงน้อยเจริญ) อดีตโชเฟอร์คู่ใจ ซึ่งตอนนี้เร่งทำมาหากิน แทบจะไม่ได้สนใจคู่ชีวิตของตนเอง และไม่ได้สนใจหลวงพ่ออีกเลย แต่ว่าถ้ามีการเดินทางไกลชนิดข้ามวันข้ามคืนเมื่อไร ก็จะทิ้งงานมาขับรถให้ ตามที่ได้เคยได้สัญญาเอาไว้ ต้องเจริญพรขอบคุณมา ณ ที่นี้เป็นอย่างยิ่ง

ในเรื่องของการสร้างหอพักสำหรับนักเรียนหญิงบ้านไกลนั้น ทางด้านว่าที่ร้อยตรี ดร. ชิดชัย ทองโบราณ ผู้อำนวยการโรงเรียนทองผาภูมิวิทยา ได้ติดต่อจนได้งบประมาณในการสร้างห้องน้ำ ๔ ห้อง และห้องอาบน้ำอีก ๔ ห้อง กระผม/อาตมภาพเห็นว่าเด็กเป็นร้อย ๆ คน ห้องน้ำแค่นี้ไม่พอใช้แน่นอน การอาบน้ำเราอาจจะรอคิวได้ แต่ถ้าปวดท้องปวดไส้จะเข้าห้องน้ำ ไม่น่าจะรอได้ จึงได้ขอให้ท่านสร้างเพิ่มเติมขึ้นมา โดยมอบงบประมาณเพิ่มเติมให้ในการที่จะสร้างห้องน้ำเพิ่มขึ้นอีก ๘ ห้อง รวมแล้วก็จะเป็นห้องน้ำ ๑๒ ห้อง ห้องอาบน้ำ ๔ ห้อง

ตรงจุดนี้เดี๋ยวจะให้ "ไอ้ตัวเล็ก" (นางสาวพัชรีภรณ์ หยกอุบล) ทำการเปิดกระทู้เพื่อให้ญาติโยมทั้งหลายได้ร่วมบุญในการคลายทุกข์ให้กับเหล่านักเรียนบ้านไกล เผื่อว่าถ้าใครยังต้องเกิดชาติใหม่ ก็จะได้มีความทุกข์จากการเจ็บไข้ได้ป่วยต่าง ๆ น้อยลง เป็นอานิสงส์ในลักษณะเดียวกันกับหลวงปู่พากุลเถระ ที่ท่านอายุยืนถึง ๑๕๐ ปี ในชีวิตไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วยที่ต้องฉันยาเลยแม้แต่ครั้งเดียว จนกระทั่งท่านเบื่อร่างกายนี้เต็มที จึงเข้าสมาธิทิ้งร่างไปพระนิพพานต่อหน้าต่อตาลูกศิษย์นั่นเอง ขอให้ท่านทั้งหลายที่ร่วมบุญมาในครั้งนี้ ได้มีอานิสงส์เช่นเดียวกับหลวงปู่พากุลเถระ ในสมัยพุทธกาลด้วยเถิด

สำหรับวันนี้ ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพฤหัสบดีที่ ๒๒ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)