เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๑๗ มีนาคม ๒๕๖๙

[ตัวเล็ก]

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๑๗ มีนาคม ๒๕๖๙

[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันอังคารที่ ๑๗ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ ช่วงนี้ก็มีดราม่าซึ่งพระไปนั่งเรือบานาน่าโบ๊ท ต้องบอกว่าความจริงแล้วไม่มีอะไรเลย แต่ด้วยความที่คนเราส่วนใหญ่พอเห็นอะไรที่คิดว่าใช่ ก็มักจะชิงวิพากษ์วิจารณ์กันไปก่อน

ถ้าหากว่าข่าวคราวไม่ผิดพลาด คณะพระท่านเดินทางไปรับกิจนิมนต์ที่บึงโขงหลง แต่ปรากฏว่าหลังจากที่เสร็จสิ้นกิจนิมนต์แล้ว รอเรืออยู่เป็นชั่วโมงก็ยังไม่มารับ เจ้าของบานาน่าโบ๊ทก็เลยอาสาไปส่ง แล้วพระท่านก็นั่งกันเรียบร้อย แต่พอถ่ายรูปออกมากลายเป็นดราม่าสนั่นโซเชียลไปได้

เรื่องของพระเราต้องระมัดระวังเป็นอย่างสูง เพราะว่าหลายต่อหลายอย่างเราอยู่ในสายตาชาวบ้านยังไม่พอ พวกเกรียนคีย์บอร์ดยังมากอีกด้วย พูดง่าย ๆ ก็คือวิพากษ์วิจารณ์เอาไว้ก่อน โดยที่ไม่สนใจว่าความเป็นจริงเป็นอย่างไร ประมาณว่าได้กระทืบพระแล้วกูจะมีความสุข อยากจะบอกว่าเอ็งมีความสุขแค่ชาตินี้แหละ ตายเมื่อไรแล้วจะรู้ว่านรกเป็นอย่างไร

ถ้าเราดูในธรรมบทจะเห็นว่า การที่ฆราวาสไปด่าว่าพระภิกษุที่ต้องอาบัติปาราชิกแล้วต้องลงนรก ทั้ง ๆ ที่ท่านต้องอาบัติปาราชิกขาดความเป็นพระไปแล้ว แต่คนที่ไปด่านั่นก็คือจิตประกอบด้วยโทสะ พาตัวเองลงนรกทั้ง ๆ ที่ไม่สมควรจะต้องลง

ดังนั้น คนสมัยก่อนจึงถือคติปลอดภัยไว้ก่อน โดยใช้คำว่า "ชั่วช่างชีดีช่างสงฆ์" คำว่า "ชี" ในที่นี้สมัยก่อนหมายถึงพระ ก็คือหมายถึงนักบวช ใช้คำว่า "ชีบานาสงฆ์" มาระยะหลังคำว่า "ชี" ของเราเหลือแต่อุบาสิกาที่โกนหัวบ้าง ไม่โกนหัวบ้าง แล้วบวชเข้ามา ดังนั้น ในเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นก็เป็นบทเรียนให้พวกเราได้รู้ว่า สังคมในยุคนี้ไม่ได้มองพระเหมือนเดิมแล้ว

กระผม/อาตมภาพเดินในกรุงเทพฯ เด็กรุ่นใหม่ไม่หลีกพระแล้ว พระต้องหลีกให้มัน ก็คือถ้าไม่หลีกมันก็เดินชนเลย สมัยกระผม/อาตมภาพยังเด็กอยู่ ถ้าหากว่าพระเดินสวนมา เราต้องหลีกลงข้างทาง ถ้าหลายท่านสังเกตจะเห็นว่าพี่น้องมอญพม่ารุ่นเก่า ๆ ยังทำแบบนี้อยู่ ก็คือผู้ชายจะหลีกชิดทางไปเลย ส่วนผู้หญิงก็จะนั่งลงกับพื้น นั่นคือลักษณะของการให้ความเคารพต่อตัวแทนของพระรัตนตรัย

แต่ว่ารุ่นหลังของเรามา สภาพจิตที่หยาบกระด้างขึ้นไปเรื่อย พูดง่าย ๆ ว่าไม่รู้ดีไม่รู้ชั่วอะไรกันแล้ว ไม่จำเป็นที่จะต้องไปเกรงใจใคร ขนาดวิพากษ์วิจารณ์ก็ใช้คำว่าโล้นนั่นโล้นนี่มานานแล้ว

แม้กระทั่งพระของเราเองก็พลอยเป็นไปด้วย อย่าลืมว่าการบวชต่อให้บวชชุดเดียวกัน แต่ถ้าญัตติก่อนก็คือพี่ เราจะต้องให้ความเคารพตามพระธรรมวินัย แต่สมัยนี้ต่อให้อาจารย์คู่สวดหรือพระอุปัชฌาย์ บางคนก็เห็นเป็นเพื่อน ก็คือไม่ได้ให้ความเคารพเท่าที่ควร ในเมื่อเราเป็นพระภิกษุสามเณรแล้ว ในส่วนอย่างนี้ยังไม่ได้ทำเป็นแบบอย่าง แล้วญาติโยมที่ไหนเขาจะเอาแบบอย่างไปเลียนตามได้

[เถรี]

ท่านอาจารย์องอาจ เดชสาร ครูนอกราชการ เพราะเกษียณมาหลายปีแล้ว พอถึงเวลาอยู่ในงานเห็นพระภิกษุกราบไหว้กันตามพรรษา อย่างเช่นหลวงพ่อพระครูวรกาญจนโชติ, ดร. เจ้าคณะอำเภอทองผาภูมิ ท่านกราบกระผม/อาตมภาพเป็นต้น ท่านจะย้ำเสมอว่านี่คือความงดงามในพระพุทธศาสนาของเรา ก็คือไม่ได้เอาเรื่องยศเรื่องตำแหน่งเป็นใหญ่ แต่ว่าเอาพระธรรมวินัยเป็นใหญ่

เพียงแต่ว่าระยะหลัง ในเมืองหรือว่าในกรุงเทพฯ บรรดาพระหนุ่มพรรษาน้อย แต่มีสมณศักดิ์สูงกว่า มักจะตีหน้าด้าน ๆ รับการกราบจากพระเถระ ซึ่งมีอายุพรรษามากกว่า ถ้าลักษณะแบบนั้นก็คือต้องอาบัติทุกครั้ง

พระของเราจะมีคุณสมบัติของความเป็นสงฆ์ ส่วนหนึ่งก็คือต้องรักษาพระธรรมวินัยให้สมบูรณ์ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในเมื่อไปตั้งใจทำให้ศีลตัวเองบกพร่องแบบนั้น แล้วจะเอาคุณงามความดีที่ไหนเหลือมาให้ญาติโยมกราบไหว้บูชา แต่นั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของใครของมัน

กระผม/อาตมภาพเองเวลากราบพระเถระบางรูปที่ท่านอายุพรรษามากกว่า ๑ พรรษา หรือ ๒ พรรษา ท่านมักจะบอกว่า "ไม่ต้องกราบ" กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ขอทำตามระเบียบก่อนครับ" ก็คือกราบไหว้กันตามพระวินัยเสียก่อน แล้วหลังจากนั้น คุณจะนับญาตินับเพื่อนกันอย่างไรค่อยว่ากันทีหลัง แต่ในเรื่องของการเคารพตามพระธรรมวินัย เราจะขาดไม่ได้

ในเมื่อพระเราเป็นตัวอย่างที่ดีน้อยลงไปทุกวัน แล้วจะไปหวังให้ญาติโยมเขาแสดงความเคารพเราเหมือนก่อนนี้ก็เป็นเรื่องยาก โดยเฉพาะญาติโยมรุ่นหลัง ๆ ที่มีการศึกษามาก ยิ่งเรียนจบจากเมืองนอกเมืองนามา ก็ยิ่งแล้วกันไปใหญ่ เพราะมักจะไปถือเรื่องสิทธิเสรีภาพความเท่าเทียมกันในสังคม โดยที่ไม่ได้ดูเรื่องคุณสมบัติ เรื่องของวัยวุฒิ เรื่องของคุณวุฒิ ก็มักจะเอาความคิดของตนเองเป็นใหญ่

แล้วท่านทั้งหลายเหล่านี้พอบวชเข้ามา ก็แบกเอาความคิดแบบนั้นเข้ามาในพระธรรมวินัยด้วย ก็จะทำให้เกิดความวุ่นวายมากขึ้น เพราะว่าขาดความเคารพกันตามอาวุโสภันเต

[เถรี]

บางท่านศึกษามาสูงกว่า ก็ดูถูกกระทั่งพระอุปัชฌาย์อาจารย์ โดยที่ลืมนึกไปว่าตัวเองเป็นสงฆ์ขึ้นมาได้เพราะใคร ซึ่งสมัยก่อนเขาถือพระอุปัชฌาย์และอาจารย์คู่สวด เปรียบเหมือนกับพ่อแม่ในทางธรรม บางท่านที่เคร่งครัดมาก ๆ อย่างหลวงปู่รอด วัดบางน้ำวน จังหวัดสมุทรสาคร ท่านบวชแล้วไม่ยอมสึกให้ใคร ท่านบอกว่าท่านสามารถบวชเป็นสงฆ์ขึ้นมา แต่จะให้ท่านทำลายสงฆ์ด้วยการกลับคืนเพศฆราวาส ท่านไม่ทำ ใครบวชกับท่านแล้วอยากจะสึกต้องไปสึกที่วัดอื่น นั่นก็คือความเคารพในพระรัตนตรัยอย่างถึงที่สุด

เพียงแต่ว่ารุ่นใหม่ของเราเองไม่ค่อยจะยึดถือ เราจะสังเกตว่าคนรุ่นเก่าทำอะไรก็ขลัง แต่คนรุ่นใหม่ของเราหาขลังได้ยากมาก ส่วนใหญ่เกิดจากการเชียร์กันเอง หรือไม่ก็ลูกศิษย์ช่วยโฆษณาให้ แต่ประเภทดีเด่นดังด้วยความสามารถของตัวเองจริง ๆ น้อยลงไปทุกวัน ก็เพราะว่าเราก้าวออกจากทางของศีล สมาธิ ปัญญา ที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าวางเอาไว้ ซึ่งเรื่องพวกนี้ถ้าทำไป ทำไป สม่ำเสมอ จะเกิดฤทธิ์ขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ

เอาแค่ว่าตี ๓ ครึ่ง ลุกมาครองผ้าเตรียมเจริญกรรมฐานและทำวัตรเช้า คนที่มีฤทธิ์ก็คือทำจนเป็นปกติ ท่านก็ไม่รู้สึกว่าหนักอะไร ส่วนหลายต่อหลายคนก็นอนหลับไม่รู้ นอนคู้ไม่เห็น พยายามปลอบใจตนเองเท่าไรก็ลุกไม่ไหว เพราะว่าความขี้เกียจมีมากกว่า ไม่เห็นคุณค่าหรือประโยชน์ของการชำระใจตนเองให้ห่างจากกิเลส แล้วแบบนี้จะไปหวังความขลัง จะไปหวังความดีเด่นดัง ชาติหน้าไม่รู้ว่าจะหวังได้หรือเปล่า

จึงขอเตือนท่านทั้งหลายว่า ส่วนของความอยู่ในสายตาของชาวบ้าน เราจึงต้องระมัดระวังกาย วาจา ใจ ของเราให้ดี ค่อย ๆ ขัด ค่อย ๆ เกลา เพื่อสร้างความเลื่อมใสในพระศาสนาให้เกิดขึ้น อย่างที่กระผม/อาตมภาพเคยย้ำอยู่บ่อย ๆ ว่า ถ้าเราไม่สามารถที่จะทำให้พระพุทธศาสนาเจริญขึ้นมาได้ ก็อย่าทำให้พระพุทธศาสนาต้องพังลงไปเพราะมือของเราเอง

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้



พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันอังคารที่ ๑๗ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)