[เถรี]

แม้กระทั่งสมัยก่อนการเล่นน้ำสงกรานต์ ก็มักจะเล่นกันโดยสุภาพเรียบร้อย มีการกล่าวขอโทษขอโพยแล้วก็รดน้ำอีกฝ่ายหนึ่ง โดยที่ราดจากหัวไหล่บ้าง ราดที่มือบ้าง ตามแต่อาวุโสมากน้อย

สมัยนี้เห็นสาดกันโครม ๆ ทีหนึ่งเป็นถัง บางคนหนักกว่านั้นอีก เอาน้ำใส่ถุงพลาสติก ผูกปากถุงอย่างดีแล้วขว้างใส่..! ลักษณะอย่างนั้นบาดเจ็บได้เลย บางคนไม่ได้เอาน้ำใส่ถุงพลาสติก แต่เอาน้ำแข็งใส่ มีหวังหัวร้างคางแตกกันบ้าง..!

พูดง่าย ๆ ว่าเล่นโดยที่ไม่ได้ดูกาลเทศะ ไม่ได้ดูความเหมาะสม เอาแต่ความสนุกอย่างเดียว โดยเฉพาะการประแป้ง ถ้าเป็นผู้ชายผู้หญิงก็มีการล่วงละเมิดกันอย่างชนิดไม่ต้องเกรงใจลูกเขาเมียใคร มีการตีกันหัวร้างคางแตก หรือถึงตายกันอยู่ทุกปี..!

ดังนั้น..ต่อให้ประเพณีนี้เป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวขนาดไหนก็ตาม ก็ควรที่จะมีขอบเขตบ้าง อย่างที่ประเทศพม่า ถ้าใครจะสาดน้ำ เขาจะจัดเวทีให้ขึ้นไปสาดกันบนนั้น คนที่อยู่ข้างล่างเป็นที่รู้กันว่าไม่ต้องการเปียก แต่บ้านเรานี่ไม่ได้สนใจ บางทีขี่รถจักรยานยนต์มา ก็สาดไปเต็ม ๆ ทั้งถัง ล้มคว่ำล้มหงายบาดเจ็บมาเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ !? จึงฉวยโอกาสนี้ได้ชี้แจงให้พวกเราทุกคนได้รู้ด้วย ว่าสิ่งที่ถูกที่ควรนั้นจะทำอย่างไร แล้วใครจะไป "ห้าว" ไล่สาดเขาต่อจนกระทั่งต้องตีกัน ก็เลือกสรรกันเอาเองตามอัธยาศัย..!

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันศุกร์ที่ ๓ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)