[เถรี]

แม้กระทั่งเสียงธรรมจากวัดท่าขนุน กระผม/อาตมภาพบางทีก็ต้องด่าไอ้คนที่พยายามตัดต่อเสียง เนื่องเพราะว่าหลายจังหวะสำคัญ กระผม/อาตมภาพจะหยุด เพื่อให้คนรับสารได้มีเวลาในการตรึกตรองคำพูดนั้น แต่โดนตัดช่องว่างไปเสียจนหมด ไม่รอให้เขาคิด กลายเป็นว่าบางคนที่มาตัดต่อเสียง เพื่อที่จะเอาส่วนประกอบอื่นที่ไม่เหมาะควรออกไป บางทีก็ตัดต่อจนเหมือนกระผม/อาตมภาพ "หายใจทางผิวหนัง" เหมือนกัน..!

ส่วนในช่วงบ่ายเราจะเห็นว่า ทางวิทยากรค่อนข้างจะมืออาชีพ พูดง่าย ๆ ว่า "เอาเด็กอยู่" สิ่งทั้งหลายเหล่านี้เราจำเป็นที่จะต้องศึกษาเรียนรู้จากเขาให้มาก ในเบื้องต้นก็คือลอกแบบกันหน้าตาเฉยไปเลย พอนานไป ๆ เกิดความคล่องตัว เราก็จะพลิกแพลงมาใช้งานได้เอง พูดง่าย ๆ ว่าเหมือนกับนักเทศน์สมัยก่อน ซึ่งถ้าจะให้เข้าที่เข้าทางก็ต้องเทศน์กันเป็น ๑๐๐ ธรรมาสน์..! ไม่อย่างนั้นแล้วก็ยังไม่สามารถที่จะเทศน์ให้ถูกใจคนฟังได้

ส่วนสามเณรทั้งหลายของเรา ทุกคนบวชเฉลิมพระเกียรติในโอกาสที่สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี ทรงเจริญพระชนมายุ ๗๑ พรรษา พูดง่าย ๆ ว่าบวชเพื่อถวายกุศลให้กับพระองค์ท่าน การที่เราจะถวายอะไรแก่เจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน เราต้องถวายในสิ่งที่ดีที่สุด ก็แปลว่าสามเณรทุกคนต้องพยายามทำให้ดีที่สุด คำว่าทำให้ดีที่สุดก็คือ ต้องทุ่มเทกันชนิดสุดกำลังกาย สุดกำลังใจของตนเอง..!

บางสิ่งที่หลวงพ่อพูดตอนนี้ บางทีสามเณรยังฟังไม่รู้เรื่อง ก็คือพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ในหลวงรัชกาลที่ ๖ พระองค์ท่านทรงพระราชนิพนธ์เอาไว้ว่า "หนทางแห่งเกียรติศักดิ์ จักโรยด้วยดอกไม้ หอมหวนยวนจิตไซร้ ฤๅมี" แปลว่าจะทำอะไรที่ไม่ลำบากนั้นไม่มี ทุกคนจะต้องลำบากก่อนแล้วถึงจะสบายทีหลัง อย่างที่โบราณท่านกล่าวว่า "ลำบากก่อนแล้วสบายเมื่อปลายมือ" หรือที่หลวงพ่อเองเขียนเอาไว้นานแล้วว่า "เหล็กดีมีดดี จะต้องโดนทุบเป็นร้อยเป็นพันครั้ง"..!

ดังนั้น..ในช่วงประมาณ ๑๐ วันตามโครงการนี้ สามเณรทุกรูปมีหน้าที่ทนอย่างเดียว..! ก็คือ ลำบากก็ต้องทน หิวก็ต้องทน เหนื่อยก็ต้องทน เพื่อที่จะให้เรามีบุญมีกุศลให้มากที่สุด ที่จะถวายเป็นพระราชกุศลแด่กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี แล้วในขณะเดียวกัน ก็เป็นบุญเป็นกุศลให้แก่ตัวเรา ให้กับพ่อแม่ของเรา คนมีบุญก็เหมือนกับคนมีเงิน ถึงเวลาทำอะไรก็สะดวก ง่ายดายไปหมด