[เถรี]

ครั้น ๑๐ โมงตรง ปรากฏว่าทางด้านผู้ที่มาเป็นประธานในงานนั้น ไม่ใช่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการที่กำหนดเอาไว้ตั้งแต่แรก กลายเป็นนายสุเทพ แก่งสันเทียะ ปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งมาอ่านสาส์นจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ แล้วหลังจากนั้นก็ให้โอวาทแก่บุคคลทั้งหลายที่มาร่วมงานในวันนี้ โดยเฉพาะฝากความหวังเอาไว้กับทุกท่าน ซึ่งมารับเกียรติบัตรและเข็มเสมาคุณูปการว่า ให้ช่วยกันค้ำจุนการศึกษาของประเทศของเราให้ต่อเนื่องสืบไป กระผม/อาตมภาพได้ยินแล้วก็ถอนใจ..!

จนกระทั่งเกือบจะ ๑๐ โมงครึ่ง ทางเจ้าหน้าที่จึงให้พระทั้งหมดเข้าแถวออกไปรับรางวัล ซึ่งก็ประกาศแต่ชื่อเท่านั้น ไม่มีเกียรติประวัติ ไม่มีอะไรเหมือนกับสถานที่อื่น ซึ่งเขาสามารถที่จะขึ้นจอให้ทุกคนได้ทราบว่า บุคคลหน้าตาแบบนี้ ทำประโยชน์ต่อกระทรวงของตนอย่างไรบ้าง ? พูดง่าย ๆ ว่าทำงานไม่เป็นชัด ๆ จัดงานระดับชาติ แต่ว่าทำได้ระดับ อบต. เท่านั้น ดีไม่ดี อบต.ทางด้านที่กระผม/อาตมภาพอยู่ น่าจะทำได้ดีกว่านี้อีก..!

เมื่อรับรางวัลแล้วก็ไม่ได้มีการบอกการกล่าวอะไรเลย ปล่อยบรรดาพระเถระแต่ละท่านให้ลูกศิษย์รับกลับกันเอง..! กระผม/อาตมภาพจึงได้แต่คิดว่า วันนี้สงสัยออกจากที่พัก ลืมดูลมสูรยกาลา - จันทรกาลาเสียก่อน หรือไม่ก็ลืมดูฤกษ์ดูยาม ไม่ว่าจะยามอุบากอง หรือว่ายามฤกษ์ปลอด ตั้งเมฆฉายอะไรพวกนั้น จึงทำให้ออกมาเจอกับวันโลกาวินาศแบบนี้..!

แต่ก็ขอให้สิ่งทั้งหลายเหล่านี้เกิดแก่กระผม/อาตมภาพเถอะ เนื่องเพราะว่าอย่างน้อยก็กล้าพูด กล้าบอก กล้ากล่าวแก่คนอื่น สำหรับท่านทั้งหลายที่ไม่กล้าพูด กล้าบอก กล้ากล่าว และรับรางวัลมาทุกปี ก็คงกลับไป "หวานอมขมกลืน" อยู่ที่วัด แล้วพอได้ยินที่กระผม/อาตมภาพพูด ก็อาจจะตกใจจนช็อกตาตั้ง หรือไม่ก็ปรบมือชอบใจว่าน่าจะมีคนพูดแบบนี้นานแล้วก็เป็นได้..!

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพุธที่ ๑ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)