[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันจันทร์ที่ ๓๐ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ งานใหญ่ก็คือโครงการธุดงค์ธรรมยาตราเฉลิมพระเกียรติ ในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว เจริญพระชนมายุ ๗๕ พรรษา สิ้นสุดลง ร่างกายก็ประท้วง แต่ก็ยังพักไม่ได้ เพราะว่าต้องส่งเขากลับเสียก่อน แค่นั้นยังไม่พอ เรายังมีงานบรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนมาต่ออีกอย่างน้อย ๑๐ วัน พระภิกษุ แม่ชี และญาติโยมวัด ก็เตรียมเลี้ยงลูกกันต่อไป..!

เรื่องของกำลังใจนั้นสำคัญที่สุด ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม เนื่องเพราะว่าถ้าใจยังมุ่งมั่นอยู่กับงาน เราจะไปได้ ที่บาลีเรียกว่า "มโนสัญเจตนา" คือความมุ่งมั่นของใจนี่เอง ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดก็คือต้นแบบในการวิ่งมาราธอน ซึ่งทหารวิ่งไปส่งข่าวว่ากองทัพของเราชนะแล้ว ต้องวิ่งไปถึง ๔๒ กิโลเมตรเศษ พอส่งข่าวเสร็จ กำลังใจที่ผลักดันให้ร่างกายของตนเองไปได้ขนาดนั้นก็หมดลง เสียชีวิตอยู่ตรงนั้นเอง..!

เราจะเห็นว่าผู้สูงวัยที่เกษียณอายุราชการ หลายท่านเกิดอาการ "เฉา" บางคนก็เสียชีวิตลงดื้อ ๆ เนื่องเพราะรู้สึกว่างานของตนเองหมดแล้ว ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข ที่เคยมีเคยได้ก็พลอยหมดไปด้วย หลายท่านก็จะแปลกใจว่าตัวกระผม/อาตมภาพเอง ถ้ามีเวลาว่างก็รีบไปเยี่ยมเยียนบรรดาพระเถระที่เกษียณอายุแล้ว ไม่ว่าจะตอนนี้หรือสมัยก่อนก็ทำเหมือนกัน เพราะเข้าใจดีว่าคนแก่ต้องการเพื่อนคุย ยิ่งมายุคนี้สมัยนี้ความแก่ได้ที่มากกว่าเดิม ก็ยิ่งเข้าใจมากขึ้น แต่กระผม/อาตมภาพไม่ได้ต้องการเพื่อนคุย ต้องการคนทำงานที่มีความคล่องตัวเพียงพอ

ถ้าทุกท่านศึกษาประวัติกระผม/อาตมภาพย้อนหลังไป จะเห็นว่าประมาณ ๔ พรรษาสุดท้าย พระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดท่าซุง แทบจะเรียกใช้กระผม/อาตมภาพอยู่คนเดียว สิ่งนี้เกิดจากสองสาเหตุด้วยกัน ก็คือบรรดาพระเถระรุ่นพี่รุ่นพ่อนั้น เมื่อฟังสิ่งที่หลวงพ่อท่านพูดไม่เข้าใจ ก็สักแต่ว่ารับปาก "ครับ ๆ" ให้พ้นหน้าไป แล้วไม่ได้ทำให้ท่าน..!

อีกประการหนึ่งก็คือทำอะไรชักช้า ไม่ทันใจ ในเมื่อตัวกระผม/อาตมภาพเองยามถวายการรับใช้พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่าน ก็ได้ขอกับพระขอกับเทวดาท่านว่า ถ้าหลวงพ่อท่านป่วยหนักจนพูดแล้วฟังไม่รู้ ก็ขอให้เข้าใจว่าท่านต้องการอะไร ปัญหาแรกจึงผ่านพ้นไปได้ ปัญหาที่สองก็คือ ทำอย่างไรจะให้ถูกใจของท่าน ? ก็ต้องเอาสไตล์ทหารมาใช้งาน ก็คือ "รับคำสั่ง ทำทันที ไม่มีปัญหา" วัยรุ่นสมัยนี้เขาใช้ว่า "รับจบ"