[เถรี]

ปัจจุบันนี้ของเราก็มีครับ "วัดนาป่าพง" สวดพระปาฏิโมกข์แค่ ๑๕๐ ข้อ เพราะยึดในพระไตรปิฎกที่ตนเองอ่านว่าพระวินัยปิฎก คือศีลพระส่วนนี้มีแค่ ๑๕๐ ข้อ แต่ท่านอ่านแล้วไม่แตกฉาน ไม่ได้ดูว่าที่พระพุทธเจ้าเทศน์พระสูตรนั้นเป็นเวลาไหน ? ก็คือเป็นเวลาที่ศีลพระยังมีแค่ ๑๕๐ ข้อ พอมาภายหลัง บัญญัติเพิ่มเติมขึ้นมาเป็น ๒๒๗ ข้อ "ท่านอาจารย์คึกฤทธิ์" ไม่ฟังตรงนี้ จนกระทั่งโดนทางด้าน "วัดหนองป่าพง" ตัดหางปล่อยวัด ก็คือปล่อยให้อยู่กับวัดนาป่าพงไป

เอาสมมติทางโลกว่า รัฐธรรมนูญฉบับปี ๒๕๔๐ สมบูรณ์ที่สุดแล้ว ถ้าท่านทั้งหลายบอกว่า "เราจะปฏิบัติตามรัฐธรรมนูญฉบับปี ๒๕๔๐ เพราะว่าสมบูรณ์ที่สุด" อาจจะติดคุกนะครับ..! เพราะว่าปัจจุบันนี้ที่ใช้อยู่ก็คือรัฐธรรมนูญฉบับปี ๒๕๖๐ เห็นหรือยังครับว่าท่านอาจารย์คึกฤทธิ์พลาดตรงไหน ? นี่กระผม/อาตมภาพออกนอกลู่นอกทางมากไปแล้ว เอาแค่ว่าทำให้เกิดความแตกแยกในพระพุทธศาสนา ตั้งแต่พระพุทธเจ้าปรินิพพานได้ ๗ เดือน เพราะว่าพระปุราณะเถระถือทิฏฐิว่า เราจะปฏิบัติเฉพาะส่วนที่ได้ยินจากพระพุทธเจ้าเท่านั้น..!

แล้วพอหลังจากนั้น ผ่านไปเกือบ ๑๐๐ ปี การประพฤติปฏิบัติก็ย่อหย่อนลงไปเรื่อย ลงไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมีภิกษุแคว้นวัชชี กำหนดเอาหัวข้อการปฏิบัติพระวินัย ๑๐ อย่างที่ต่างจากคนอื่น อย่างเช่นของเราที่ยึดถือว่า ยาวชีวิก (ยา-วะ-ชี-วิก) คือเกลือ ประเคนครั้งเดียวฉันได้ตลอดชีวิต แต่ถ้าผสมกับกาลิกอื่น ให้นับชีวิตของกาลิกนั้น ก็คือถ้าผสมกับอาหาร แปลว่าเกลือนั้นมีอายุแค่เที่ยง สมมติว่าผสมกับน้ำปานะ เกลือนั้นมีอายุไม่เกิน ๗ วัน แต่ภิกษุวัชชีบุตรฟันธงว่าโลณเภสัช คือเกลือ ประเคนครั้งเดียวใช้ได้ตลอดชีวิต..!

หรือกำหนดว่าสุรารสอ่อนที่สีเหมือนเท้านกพิราบ ภิกษุสามารถฉันได้..! ไอ้ตรงนี้ชัดเลยครับ ไวน์แดง ไวน์นี่จัดอยู่ในส่วนของเมรัยครับ ก็คือหมักขึ้นมาแล้วมีแอลกอฮอล์ ถ้าสุรานี่กลั่นขึ้นมาแล้วมีแอลกอฮอล์ แยกออกไหมครับ ? งง ๆ อยู่นะ..! เอาเป็นว่าถ้าอีสานบ้านเฮา พวกอุพวกสาโทอะไรนี่คือเมรัยครับ เพราะว่าหมักขึ้นมา แต่ถ้าหากว่ากลั่นขึ้นมาอย่างพวกบรั่นดี อันนี้เป็นสุรา ปัจจุบันบ้านเราก็ประมาณพวกหงส์ทองอะไรพวกนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่ายี่ห้อพวกนี้ยังอยู่หรือเปล่า ? กระผม/อาตมภาพก็บวชมานานเกินไป ไม่ได้ติดตามเรื่องทางโลก จำได้ว่าตอนบวช บุหรี่ซองละ ๖ บาทครับ ตอนนี้กี่ร้อยแล้วก็ไม่รู้ ?

ในเมื่อมีวัตถุ ๑๐ ประการนี้แตกต่างจากคนอื่น ยังไม่มีปัญหา มามีปัญหาตรงที่ว่าพระยสกากัณฑบุตร ท่านเคร่งครัดต่อพระวินัย เดินทางไปถึงแคว้นวัชชี พอเห็นแบบนั้นท่านไม่ทำตาม จริง ๆ จบแค่นั้นได้นะครับ แต่ภิกษุชาววัชชีไม่ยอมจบครับ ก็คือไปตามข่มขู่จะทำร้ายพระยสกากัณฑบุตร จนท่านต้องหนี หนีไปไหนครับ ? ไปพึ่งบารมีกษัตริย์แคว้นวัชชี คือพระเจ้ากาลาโศกราช กราบทูลให้ท่านทราบว่าพระธรรมวินัยของศาสดาที่พระองค์ท่านนับถือ เสื่อมทรามลงไปแบบนี้ ๆ ขอให้ช่วยทำสังคายนาพระธรรมวินัยนี้ใหม่ เพราะเรื่องแบบนี้ ถ้าหากว่าไม่มีเจ้าภาพเหมือนกับการธุดงค์ของเราในครั้งนี้ ก็ทำไม่ได้ครับ จึงต้องขอให้พระเจ้าแผ่นดินเป็นเจ้าภาพ