[เถรี]

นั่นคือหลักการประพฤติปฏิบัติของพระเถระที่ถือว่าเป็นผู้ใหญ่ เอื้อเฟื้อต่อผู้น้อย ไม่เหมือนกระผม/อาตมภาพ ถ้าอิ่มเมื่อไรก็ ยถาฯ สัพพีฯ เลย เนื่องเพราะว่าไปเจอไอ้พวกประเภทไม่มีวัวปน..! ตามพระวินัยเขาว่า "ตราบใดที่พระอื่นยังฉันไม่อิ่ม พระเถระผู้เป็นประธานจะรับน้ำล้างมือไม่ได้" พูดง่าย ๆ ก็คือต้องทำท่าฉันไปเรื่อย เพื่อที่จะให้พระที่พรรษาน้อยได้ฉันอิ่ม

แต่ที่กระผม/อาตมภาพเจอมาก็คือแม่งแดกไปเรื่อยไม่ยอมหยุด..! โดยที่มันบอกว่า "หลวงพ่อยังไม่หยุด" แต่ไม่รู้ว่ากูจะท้องแตกตายเพราะรอให้มึงหยุด..! ก็เลยเปลี่ยนเป็นว่า ถ้าอิ่มเมื่อไร ก็ ยถาฯ สัพพีฯ ไม่รอใคร ไม่เช่นนั้นถ้าขืนรอแล้วเจอไอ้ประเภทพวกนี้อีก กระผม/อาตมภาพก็จะถึงตายได้ จึงยอมผิดพระวินัยอยู่ข้อหนึ่งตรงนี้

แบบเดียวกับที่รอ "ทิดอู๋" นายสมมี ผาภูมิวิบูลย์)ตอนที่บวชอยู่ ทั้งหมดในวัดอิ่มหมดแล้ว กระผม/อาตมภาพก็นั่งรอมันอยู่ ๑๕ นาทีเห็นจะได้ ไอ้นั่นก็ก้มหน้าก้มตาฉัน ข้าว ๒ ก๋วยเตี๋ยว ๔ จนกระทั่งทุกสายตาที่มองมา น่าจะรังสีอำมหิตรุนแรงใช้ได้ มันจึงรู้ตัว มันเงยหน้าขึ้นมาถามว่า "หลวงพี่พอหรือยังครับ ผมจะได้เก็บ..!" ไอ้เวร..ถ้าใครบันทึกเสียงไว้ กูเสียหมาอยู่คนเดียว ทั้ง ๆ ที่นั่งดูมึงนั่งแดกอยู่นั่นแหละ..! ดังนั้น..เรื่องพวกนี้บางทีเราก็ต้องพลิกแพลงตามสถานการณ์ ไม่ใช่ว่าเป็นไปตามพระวินัย รักษาพระวินัย แต่ว่าพระภิกษุสามเณรของเรากลับปล่อยตัวตามสบายเสียอย่างนั้น

แต่ว่าหลายต่อหลายครั้ง อย่างที่ "ท่านโมเช่" (พระประสงค์ สุนฺทโร)ร่วมออกธุดงค์ด้วยกันเป็นเดือน ๆ ท่านเคยบ่นว่า "เดินธุดงค์กับอาจารย์ ไม่เคยได้กินอิ่มสักมื้อเดียว..!" แล้วถ้าทุกท่านไปวัดอื่นก็จะเห็นว่าทันทีที่นั่งลงวงแล้วเริ่มฉัน บางทีเขาว่ากันไปเกือบบ่ายโมงยังไม่อิ่มกันเลย..! กระผม/อาตมภาพก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า "มึงจะยัดห่าไปเยอะขนาดนั้นทำอะไร ?"

แต่ว่าปัจจุบันนี้เท่าที่ดู ๆ มาเป็นอย่างนั้นจริง ๆ อย่างดีที่สุดก็คือเที่ยงแล้วหยุด แล้วลองคิดดูว่าถ้าพระเราฉัน ๑ ชั่วโมงเต็มจะถึงตายกันไหม ? แล้วพอไปฉันร่วมกับวัดอื่น เขาก็บ่นว่า "วัดท่าขนุนฉันกันเร็วฉิบหายเลย" ก็ถือว่าเป็นแบบธรรมเนียมของวัดเราก็แล้วกัน เพราะว่าถ้าขืนช้าเจ้าอาวาสก็ไม่รอ..!