[เถรี]

เมื่อเจอหน้าท่านก็ดีอกดีใจ รีบทักทายถามไถ่ว่า "มีธุระปะปังอะไรถึงมาเหยียบถ้ำเสือ ?" เนื่องเพราะว่าวัดของท่านคือ "วัดถ้ำเสือดาว" จึงได้บอกกับท่านว่าจะมารบกวน ขอให้คณะธุดงค์ธรรมยาตราเฉลิมพระเกียรติ ได้แวะพักกลางทาง ในระหว่างเดินจากวัดหนองสามพรานไปยังวัดไตรรัตนาราม ขออนุญาตใช้พื้นที่ในการแวะฉันเพลและเข้าห้องน้ำ ซึ่งท่านเองก็รีบรับคำด้วยความยินดี บอกว่า "ได้ทุกอย่าง"

แต่กระผม/อาตมภาพบอกว่า มีเจ้าภาพภัตตาหารเพลแล้ว ขอรบกวนแค่สถานที่เพื่อเข้ามาฉัน และห้องน้ำห้องท่าเท่านั้น ยังปรารภถึงคนเก่า ๆ สมัยที่อยู่รวมกันในวัดท่ามะขามด้วยกันมา ไม่ว่าจะเป็น "พระใบฏีกาสุชาติ" "พระครูสมุห์อภิสิทธิ์" "พระสุมนะ" ตลอดจนกระทั่ง "พระมหาทองดี" ซึ่งล้มหายตายจากไปก็มี สึกหาลาเพศไปก็มี เหลือ "สองเกลอหัวเห็ด" อยู่กันแค่นี้เอง

โดยเฉพาะท่านปรารภว่า "ก็มีแต่วัดท่าขนุนนี่แหละ..ที่รักษาชื่อเสียงเอาไว้ได้ไม่ด่างพร้อย" ขณะที่คนอื่นสึกหาเพศไปบ้าง ตายไปบ้าง ด้วยชื่อเสียงที่ค่อนข้างจะฉาวโฉ่ แม้แต่ตัวท่านเองก็มีปัญหาในเรื่องของเงิน ๆ ทอง ๆ เช่นกัน เนื่องเพราะว่าตั้งโครงการทำโน่นทำนี่ไว้มากมาย แต่ว่าเงินไม่ได้เข้ามามากอย่างใจนึก โครงการก็เลยกลายเป็นค้างคาอยู่ กลายเป็นที่เพ่งเล็งของญาติโยมและส่วนมากเสื่อมศรัทธาไปเสียแล้ว..!

ครั้นเมื่อได้พูดคุยกันจนกระทั่งหายคิดถึงแล้ว กระผม/อาตมภาพก็ส่งข่าวกลับมายังเจ้าหน้าที่ของคณะธุดงค์ธรรมยาตรา แจ้งว่าการพักครึ่งในวันที่สองของการเดินธุดงค์นั้น เราได้สถานที่เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องหนักใจ จากนั้นกระผม/อาตมภาพก็ได้กลับมายังที่พัก ทำการบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนอยู่ในขณะนี้

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันเสาร์ที่ ๒๑ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)