[เถรี]

ของพวกเราที่ให้ช่วยประหยัดนั้น ไม่ได้ประหยัดเพื่อวัด กองทุนของวัดที่มีอยู่ ยังพอที่จะอาศัยได้แน่นอนภายใน ๕ ปีนี้ เพียงแต่ว่าช่วยกันประหยัดเผื่อให้กับญาติโยมทั้งหลายด้วย ก็แบบเดียวกับถ้าหากว่าเรากินประหยัดขึ้นหน่อยหนึ่ง ข้าวปลาอาหารก็จะมีส่วนเหลือให้กับคนอื่นมากขึ้น เป็นต้น ในสายตาของเราอาจจะมองไม่เห็นตรงนี้ แต่ลองนึกว่าถ้าหากว่าญาติโยมทั้งประเทศ ประหยัดข้าวกันคนละคำ อาหารก็เหลือจนสามารถเลี้ยงคนได้เป็นหมื่นเป็นแสนคน..!

เพียงแต่ว่าเรื่องพวกนี้ต้องทำจนกระทั่งเคยชิน ไม่ใช่มาเร่งทำกันตอนช่วงนี้ หรือถ้าหากว่าจะทำแบบกระผม/อาตมภาพก็คือ หลังเพลแล้วไม่ฉันน้ำปานะอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่า ก็น่าจะประหยัดขึ้นไปอีกมาก แต่บรรดาร้านขายน้ำปั่นก็น่าจะหาลูกค้าได้ยากขึ้น..! ถึงเวลาที่ต้องเมตตาตัวเอง ไม่ต้องไปเมตตาคนอื่น ลดพวกของหวานพวกอะไรลงไปเท่าไร ก็มีแต่จะดีกับสุขภาพของตนเองเท่านั้น

ส่วนในเรื่องของสถานการณ์โลกนั้นก็ปล่อยเขาไป ใครอยากทำตัวเป็นนักเลงโต ถึงเวลาไปยุ่งกับคนบ้า ตอนนี้ก็รู้แล้วว่าคนบ้านั้นเป็นอย่างไร ?! โดยเฉพาะคนบ้าที่มีเงิน แต่ความจริงแล้วนักเลงโตก็บ้าพออยู่แล้ว ต้องบอกว่าดันไปเอาไฟเผาบ้านตัวเอง เนื่องเพราะว่าส่วนกระทบก็คือประชาชนของประเทศตัวเองที่รับไปเต็ม ๆ..!

ส่วนที่พวกเราจะทิ้งไม่ได้เลยก็คือการภาวนา โดยเฉพาะการภาวนาพระคาถาเงินล้าน ใครที่ยังทำแบบเล่น ๆ ก็ทำจริงทำจังได้แล้ว พยายามตรวจสอบกำลังใจของตนเอง ก็คืออย่าภาวนาเพราะว่าโลภ หากแต่ให้ภาวนาแทนคำภาวนาอื่น โดยระลึกว่าพระคาถานี้องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และหลวงปู่หลวงพ่อท่านให้มา ก็คือโยงจิตของตนเองให้อยู่กับพุทธานุสติ สังฆานุสติ

หรือถ้าหากว่าจะทำให้ได้ผลมาก ก็ยกจิตขึ้นไปภาวนาบนพระนิพพาน สภาพจิตที่ไม่รัก ไม่โลภ ไม่โกรธ ไม่หลง จะทำให้คาถานั้นมีผลมากขึ้น และส่งผลได้เร็วขึ้น ต่อให้ไม่ร่ำรวยทันตา เพราะพื้นฐานทานบารมีของเรามีน้อย แต่ว่าอย่างน้อยในช่วงสถานการณ์ที่โลกฝืดเคืองแบบนี้ เราก็จะสามารถถูไถผ่านไปได้ โดยที่ไม่ต้องยากลำบากมากนัก

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันจันทร์ที่ ๑๖ มีนาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)