[เถรี]

อย่างเช่นว่า อิ ก็คือ อิฏโฐ สัพพัญญุตัญญานัง อิจฉันโต อาสะวักขะยัง อิฏฐัง ธัมมัง อะนุปปัตโต อิทธิมันตัง นะมามิหัง

ติ ก็คือ ติณโณ โย วัฏฏะทุกขัมหา ติณณัง โลกานะมุตตะโม ติสโส ภูมี อะติกกันโต ติณณะโอฆัง นะมามิหัง

ปิ เป็นบทที่ส่วนใหญ่จะใช้กันมากในด้านเมตตามหานิยม ก็คือ ปิโย เทวะมะนุสสานัง ปิโย พรหมานะมุตตะโม
ปิโย นาคะสุปัณณานัง ปิณินทริยัง นะมามิหัง

โส ก็คือ โสกา วิรัตตะจิตโต โย โสภะนาโม สะเทวะเก โสกัปปัตเต ปะโมเทนโต โสภะวัณณัง นะมามิหัง

จะค่อย ๆ ขยายจาก ๑ คำเป็นคาถา ๑ บทใหญ่ เมื่อมาตรงคำว่า พุท ก็คือ พุชฌิตวา จะตุสัจจานิ พุชฌาเปติ มะหาชะนัง พุชฌาเปนตัง สิวัง มัคคัง พุทธะเสฏฐัง นะมามิหัง

กระผม/อาตมภาพได้แต่นั่งกุมหัวตัวเองในใจ เนื่องเพราะว่าตัวเลข ๑๔ คือ กำลังของพระมหาจักรพรรดิราชเจ้า แล้วทำไมถึงต้องมาตกอยู่กับกูด้วย ? พูดง่าย ๆ ก็คือเป็นคนที่หลบได้เป็นหลบ หลีกได้เป็นหลีก ไม่อยากจะยิ่งใหญ่โด่งดังกับใคร จนหนีไม่พ้นจริง ๆ จึงต้องกัดฟันรับไป นี่ขนาดพระคาถาแท้ ๆ ยังมาหล่นแปะลงที่ตัวเองได้อย่างไรก็ไม่รู้ ?!