[เถรี]

เมื่อเขียนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็อธิษฐานชักสูตรไล่ไปจาก "อิ จะ ตะ นัง ถา คะ นุส อะ วิ คะ มา ติ ชา โร สา สะ ภะ มะ นุต โธ ภะ สะ โต ระ พุท เท วา สา โน อะ พุท โส หัง คะ ถิ โธ วะ ติ มะ สุ วา สะ ปิ ระ ระ วิ ปุ ณะ ทู ริ สัม ทัม กะ มะ สะ โล อุณาโลมา ปะนะชายะเต จงสำเร็จเป็นเกราะเพชร ณ บัดนี้"

เมื่อเสร็จแล้วทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าหากว่าต้องการจะใส่กรอบก็ใส่กรอบได้เลย ถ้าหากว่าจะม้วนเป็นตะกรุด ก็กราบขออนุญาตพระพุทธเจ้าและครูบาอาจารย์ทั้งหมด แล้วม้วนเป็นตะกรุด

ดังนั้น..ในเรื่องของการทำตะกรุดหรือว่ายันต์เกราะเพชรนั้น จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ท่านทั้งหลายที่ศึกษาเกี่ยวกับเลขยันต์อาจจะสงสัยว่า ทำไมยันต์เกราะเพชรตำราพระร่วงของหลวงปู่ปาน วัดบางนมโค ซึ่งสืบทอดมาถึงหลวงพ่อฤๅษีฯ วัดท่าซุงนั้น ถึงไม่มีกรอบเหมือนกับตำราอื่น ๆ เขา ?

เหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะว่า ผู้ที่จะทำการเป่ายันต์เกราะเพชรนั้น ต้องนึกถึงภาพองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ชัดเจน จากนั้นก็นึกถึงภาพยันต์เกราะเพชร ปรากฏขึ้นในพระอุระขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้น แล้วลากเส้นชักสูตรตั้งแต่ อิ จะ ตะ นัง ไปจนถึง อุณาโลมา ปะนะชายะเต จงสำเร็จเป็นเกราะเพชร ณ บัดนี้ แล้วถึงได้อธิษฐานให้ครอบลงไป ยังบรรดาญาติโยมทั้งหลายที่มารับยันต์ในครั้งนั้น ๆ

การที่เราระลึกถึงอักขระและเส้นยันต์ก็ถือว่ายากแล้ว ถ้ายังมีกรอบอีก ก็จะยากหนักขึ้นไปอีก โบราณาจารย์ที่ท่านมีความเข้าใจและความคล่องตัว สะดวกในการที่จะให้ลูกศิษย์ที่รับช่วงต่อไป สามารถนึกถึงภาพยันต์ได้ชัดเจน จึงได้ถอดเอาตาราง หรือบางคนเรียกว่า "ข่ายเพชร" หรือเรียกว่า "กรอบยันต์" "กระดูกยันต์" ก็แล้วแต่ตำราของท่านออก ให้เหลือแต่อักขระและการชักสูตรเป็นเส้นยันต์เท่านั้น

ยกเว้นอุณาโลมตัวสุดท้าย ซึ่งจะต้องชักขึ้น โดยที่จะไปจบตรงลง อุณาโลมา ปะนะชายะเต แล้วก็อธิษฐานให้ จงสำเร็จเป็นเกราะเพชร ณ บัดนี้ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ยันต์เกราะเพชรตามตำราหลวงปู่ปาน วัดบางนมโค หรือตำราพระร่วง ซึ่งสืบทอดมาถึงครูบาอาจารย์คือหลวงพ่อฤๅษีฯ วัดท่าซุง จึงไม่มีกรอบยันต์เหมือนกับตำราอื่น ๆ