[เถรี]

พวกเราเดินถ่ายรูปไปขึ้นที่สูงไปเรื่อย ตอนแรกกระผม/อาตมภาพช้าที่สุด เนื่องเพราะว่าหยุดถ่ายรูปเป็นระยะ ๆ ปล่อยให้คนอื่นแซงไปก่อน แต่เมื่อเดินต่อไปเรื่อย ๆ กลายเป็นว่าอยู่หน้าคนอื่นเขาหมด..!

เมื่อไปถึงจุดชมวิวยังมีคนขึ้นมาแค่ไม่กี่คน เนื่องเพราะว่ายังเช้าจนเกินไป จึงได้ถ่ายรูป ซึ่ง "คุณนายปุ๊ก" (นางสาวพิกุลฉัตร พิจารณ์จิตร) หัวหน้าคณะในครั้งนี้บ่นว่า ตั้งแต่มาตั้งหลายต่อหลายครั้งแล้ว ยังไม่เคยมีครั้งไหนที่หลังคาบ้านดำ ๆ แบบนี้ เนื่องเพราะว่านอกจากหิมะไม่ตกแล้ว ฝนยังกระหน่ำหนักลงมาล้างหิมะทิ้งอีกด้วย..! กระผม/อาตมภาพจึงบอกว่า โชคดีแค่ไหนแล้วที่เรามาเจอในสิ่งที่ต่างจากคนอื่นเขา ในเมื่อเจอคนคิดต่างแบบนี้ คุณนายปุ๊กถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก..!

กระผม/อาตมภาพเดินขึ้นไปทางด้านบน โดยมี "ทิดโอ" หรือว่า "เสี่ยโอ" (นายอุดมศักดิ์ จิระบัณฑิต) และ "เถ้าแก่ตี๋" (นายชวาลภพ วิทูรสุนทร) คอยประกบข้าง เพื่อที่จะระมัดระวังไม่ให้พระแก่ล้ม แต่ว่าพระแก่เดินเร็วกว่า ทำเอาสองคนต้องจ้ำตามลิ้นห้อยไปเลย..!

ทางด้านบนนี้มีอีกอยู่จุดหนึ่งที่เป็นระเบียงเล็ก ๆ มองเห็นหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านได้เช่นกัน มีเจ้าหน้าที่คอยชี้บอกว่าบริเวณไหนเข้าไปถ่ายรูปได้ บริเวณไหนควรที่จะละเว้น โดยมีเจ้าทานูกิครอบครัวหนึ่งอยู่ตรงหัวสะพานใกล้ระเบียงอีกด้วย แต่เจ้าครอบครัวนี้มีลูกเล็กตัวเดียวเท่านั้น

เมื่อถ่ายรูปเสร็จ "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) ก็มาถึง กระผม/อาตมภาพขอให้ถ่ายรูปกับครอบครัวเจ้าทานูกิเสียก่อน จากนั้นก็ให้ "ทิดโอ" ไปซื้อน้ำชาร้อน ซึ่งเป็นชาเขียวใส่ขวด ปรากฏว่าเมื่อได้มาแล้ว ฉันไปยังไม่ทันได้ครึ่งหนึ่ง พวกเราส่วนใหญ่ก็ตามมาถึง แต่ว่าไม่มีใครอยากเดินขึ้นมาช่วงบน เพราะว่าหมดกำลังกายกำลังใจเสียแล้ว..!

กระผม/อาตมภาพจึงชวนทุกคนถ่ายรูปหมู่ จากนั้นก็เดินนำลงไปข้างล่าง โดยที่มี 'เถ้าแก่ตี๋" กับ "เสี่ยโอ" สองคนที่ตามไปทัน ลงไปยังบริเวณบ้านที่เขาเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์พื้นบ้าน ให้คนเข้าไปชมวิถีชีวิตของชาวหมู่บ้านชิราคาวาโกะ ซึ่งเขาทำบ้านซึ่งตนเองอยู่อาศัยนั้น ให้เข้าไปดูการดำเนินชีวิต ในลักษณะของพิพิธภัณฑ์ชีวิตจริงนั่นเอง

หมู่บ้านเหล่านี้สร้างบ้านโดยที่ไม่ต้องใช้ตะปูหรือเหล็กเลยแม้แต่ชิ้นเดียว เมื่อตั้งเสาบากคานวางลงไปแล้ว ก็ตั้งจั่วขึ้น แล้วก็ใช้ไม้วางเป็นแป ผูกมัดด้วยเชือก จากนั้นก็มุงด้วยฟางชั้นแล้วชั้นเล่าจนหนาปึ้ก ซึ่งเท่าที่ดูด้วยสายตาแล้ว หนาประมาณ ๑ ศอกเลยทีเดียว กว่าที่จะเปื่อยจะผุเพราะลมเพราะฝน ก็น่าจะอยู่ไปชั่วอายุคนหนึ่งเลยทีเดียว..!