[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันจันทร์ที่ ๒๓ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙ เมื่อคืนนี้ กระผม/อาตมภาพเข้าร่วมรายการเสียงธรรมจากมหาจุฬาอาศรม จนถึงเวลา ๕ ทุ่มของทางประเทศญี่ปุ่น จึงได้ทำแบบประเมินและจบรายการลง แต่ด้วยความที่ว่าใกล้เวลาตื่นนอนแล้ว จึงได้ภาวนาไปจนครบชุด แล้วลุกขึ้นมาทำการทำงานของตน ได้ยินเสียงฝนตกค่อนข้างจะหนัก ยังคิดอยู่เหมือนกันว่าอากาศแบบนี้ไม่น่าจะมีหิมะลงได้ เนื่องเพราะว่าถ้าหิมะจะลงฝนต้องไม่หนักขนาดนี้

เมื่อจัดการกับธุระต่าง ๆ โดยเฉพาะการตรวจแก้บันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ไปล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็มาค้นหาข้าวของเพื่อทำการชงน้ำชา ซึ่งโดยปกติแล้ว กระผม/อาตมภาพฉันแต่น้ำร้อนเปล่า ๆ

แต่เนื่องจากว่าท่านอาจารย์บ๊ะ (พระอาจารย์ศิริชัย ชยธมฺโม) วัดโพธิลังการ์ อำเภออินทร์บุรี จังหวัดสิงห์บุรี ท่านเป็นผู้ที่คอยดูแลสุขภาพของกระผม/อาตมภาพอยู่ สั่งให้ฉันน้ำชามาจนถึงปัจจุบันนี้โดยไม่ได้บอกให้เลิก จึงต้องชงน้ำชา หรือว่าติดกระบอกน้ำร้อนไปในทุกที่ หาน้ำร้อนได้เมื่อไรก็ชงชาเมื่อนั้น เพราะว่าท่านให้ฉันน้ำชาอย่างน้อยวันละ ๒ - ๓ ลิตร ซึ่งถ้าอยู่วัดตามปกติ กระผม/อาตมภาพอาจจะฉันเกินเสียด้วยซ้ำไป..!

เมื่อชงชาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็แต่งองค์ทรงเครื่อง ทำการทำงานอื่นไปอีกพักใหญ่ จน ๐๖.๔๕ น. ของทางประเทศญี่ปุ่น จึงลงไปยังห้องอาหาร ปรากฏว่าพวกเราทุกคนมานั่งรอกันอยู่ที่หน้าห้องอาหาร ในลักษณะกดดันผู้ที่ทำอาหารอยู่ก่อนแล้ว..!

กระผม/อาตมภาพจึงเข้าไปร่วมกดดันด้วย จน ๗ โมงตรงห้องอาหารก็เปิด เขาจัดสถานที่แบบโต๊ะญี่ปุ่น ให้คนนั่งล้อมวงโต๊ะละ ๔ คน ยาวต่อเนื่องกันไป ซึ่งคณะของพวกเราก็ต้องใช้ ๒ โต๊ะครึ่ง เนื่องเพราะว่ามี ๑๐ คนพอดี

ข้าวปลาอาหารที่ส่งมานั้น บางอย่างกระผม/อาตมภาพก็ไม่รู้จัก แต่ด้วยความที่ไม่รังเกียจอะไรเลย ถ้ามนุษย์กินได้ก็ส่งมาเถอะ..! จึงกวาดทุกอย่างหมดเรียบภายในเวลาไม่กี่นาที เหลือไว้แต่สิ่งที่กระผม/อาตมภาพเรียกว่า "กะปิญี่ปุ่น" ซึ่งเขาวางมาบนใบ้ไม้ที่มีแผ่นฟอล์ยรองอยู่ และจุดไฟอุ่นอยู่ข้างใต้ด้วย ขนาดพยายามจิ้มสิ่งโน้นสิ่งนี้ลงไปแล้ว ก็ไม่สามารถที่จะฉันหมดได้

เมื่อเสร็จจากอาหารคาวแล้ว ทางคณะยังส่งผลไม้และขนมมาอีกถุงใหญ่ แต่กระผม/อาตมภาพก็ฉันได้แค่อย่างละคำสองคำเท่านั้น เมื่ออิ่มแล้วจึงไปเข้าห้องน้ำ ขณะที่พวกเราหลายคนตรงไปยังมุมกาแฟที่ต้องบริการตัวเอง ครั้นออกจากห้องน้ำมาแล้ว กระผม/อาตมภาพก็ไปทำการคืนห้อง เปิดล็อกเกอร์เอารองเท้าของตนเองมาใส่ โดยที่ต้องอยู่นอกเขตที่เขากำหนดเอาไว้ เนื่องเพราะว่าถ้าด้านในแล้วไม่สามารถจะใส่รองเท้าเข้าไปได้