เมื่ออิ่มแล้ว พวกเราก็วิ่งต่อมาเติมน้ำมัน ซึ่งต้องบริการตัวเอง ปัจจุบันนี้อาศัยแอพฯ แปลภาษาช่วยได้มาก เนื่องเพราะว่าสามารถอ่านภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาไทย แล้วก็เดาเอาว่าเขาพยายามสื่อความหมายอย่างไร ? จึงสามารถที่จะกดปุ่มเติมน้ำมันและจ่ายเงินได้ถูกต้อง
จากนั้นก็วิ่งเข้าอุโมงค์ไปครั้งแล้วครั้งเล่า บางช่วงก็ต้องผ่านทะเลสาบ ซึ่งน่าจะเป็นส่วนของพื้นที่น้ำเหนือเขื่อน บางแห่งก็เป็นสะพานเหล็กสมัยสงครามโลกครั้งที่ ๒ รู้สึกว่าพวกเราวิ่งเข้าป่าเข้าดงไปเรื่อย สอบถามแล้วถึงได้รู้ว่าทางด้านที่เรามุ่งตรงไปนั้น ไม่มีทางด่วนให้ไปได้ จึงวิ่งมาจนกระทั่งถึงจุดพักรถซาวันโดะ มีลานหิมะกว้างขวางมาก เจอคณะคนไทยที่นี่ด้วย พวกเราเข้าห้องน้ำแล้วก็วิ่งตรงไปยังเมืองสำคัญคือทากายามะ ใช้เวลาเดินทางค่อนข้างจะนาน จนกระทั่งบ่าย ๒ โมงกว่าจึงมาถึงลานจอดรถ
เมื่อจอดได้แล้วก็เข้าไปสักการะศาลเจ้าประจำเมือง กระผม/อาตมภาพล้วงเอาเหรียญที่ทางด้านวัดเซ็นโคจิคืนมาให้ ถวายให้ที่ศาลเจ้าแห่งนี้ จากนั้น "คุณนายโย" ก็ไปซื้อตั๋ว เพื่อที่จะให้เข้าชมพิพิธภัณฑ์ศิลปศาสตร์และประวัติศาสตร์ของเมืองทากายามะ พอเข้าไปแล้วก็แทบร้อง "โอ้โฮเว้ย..!" เนื่องเพราะว่าเขาจำลองสถานที่มรดกโลก ก็คือตำหนักของท่านโชกุนโทกุกาวะ อิเอยาสุ ที่เมืองนิกโกะ ซึ่งเราชมทีละหลังก็ไม่รู้สึกอะไร แต่ที่นี่เขาย่อส่วนเล็กลงมาในอัตราส่วนที่สามารถขยายเท่าของจริงได้ ไม่ทราบเหมือนกันว่าอยู่ในอัตรา ๑ : ๓๐ หรือเปล่า ? แต่เมื่อเห็นทุกหลังพร้อมกันแล้ว ถึงได้รู้ว่าพระตำหนักจริงนั้นอลังการงานสร้างขนาดไหน..?!
โดยเฉพาะงานฝีมือแต่ละชิ้น ละเอียด ประณีต และถอดแบบของจริงมาทุกกระเบียด โดยทราบทีหลังว่า ช่างที่สร้างพระตำหนักโชกุนทั้งหมดนั้น เป็นชาวเมืองฮิดะ หรือว่าปัจจุบันนี้คือเมืองทากายามะนั่นเอง ชมแล้วชมเล่า วนแล้ววนเล่า ถ่ายรูปเท่าไรก็ไม่รู้จักเบื่อเสียที เนื่องเพราะว่าสามารถที่จะดูได้อย่างใกล้ชิด ไม่เหมือนกับของจริงที่เป็นหลังใหญ่จนดูได้ไม่ทั่วถึง..!
จนกระทั่งต้องตัดใจเดินออกมาเข้าพิพิธภัณฑ์อีกแห่งหนึ่ง ซึ่งด้านนี้เป็นราชรถ ราชยาน และพระยานมาศ ได้ยินว่าเป็นขบวนแห่พระเกียรติยศในสมัยก่อน ปัจจุบันนี้ในงานประจำปีก็ยังเอาออกมาแห่เป็นปกติ เขาสร้างประตูไว้ใหญ่โตมโหฬาร เพื่อที่จะเอาบรรดาราชรถ ราชยานนี้ออกมาได้ ต้องขออนุโมทนาที่ท่านทั้งหลายมีใจรักในประวัติศาสตร์และศิลปศาสตร์ สามารถเก็บรักษาสิ่งสำคัญที่งดงามเหล่านี้เอาไว้ ให้ลูกหลานเหลนทั้งหลายได้ชื่นชมกัน
__________________
........................
เกิดมาทั้งที เอาดีให้ได้ ตายไปทั้งที ฝากดีเอาไว้ อยู่ให้เขาเกรงใจ ไปให้เขาคิดถึง
จะเช มัตตา สุขังธีโร ปัญญาชน พึงสละสุขส่วนตน เพื่อสุขยิ่งใหญ่ของส่วนรวม
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย สุธรรม : วันนี้ เมื่อ 00:54
|