[เถรี]

เมื่อเดินเข้าไปทางด้านใน เสียงพระกำลังสวดมนต์ทำวัตรเช้าอยู่ มีพุทธศาสนิกชนหลายสิบคนร่วมสวดมนต์อยู่ด้วย เมื่อส่งตั๋วให้กับเจ้าหน้าที่ อีกฝ่ายบอกว่า "Sorry" แล้วก็ให้หยุดรอ จากนั้นก็หยิบเงินจำนวน ๖๐๐ เยนคืนมาให้ บอกว่าเป็นนักบวชไม่ต้องจ่ายค่าตั๋ว..!

กระผม/อาตมภาพเข้าไปก็จัดแจงถ่ายรูปการทำวัตรของพระ มีเจ้าหน้าที่เดินมาบอกว่า "Sorry, No Photo..!" กระผม/อาตมภาพก็รับทราบด้วยความเคารพ แล้วรับเอาพวงมาลัยแก้ว พร้อมกับพานแก้วจาก "คุณนายโย" ที่เตรียมเอาไว้ ไปกราบสักการะหลวงพ่อสุโขทัย ซึ่งอัญเชิญมาจากประเทศไทยเนิ่นนานแล้ว เป็นพระพุทธรูปหน้าตักประมาณ ๗ นิ้วเท่านั้น แต่ว่างดงามมาก ๆ

หลังจากที่กราบสักการะและถวายพวงมาลัยแก้วแล้ว ก็ไปเข้าห้องทดสอบจิตใจ ซึ่งเป็นห้องที่มืดสนิท ลงบันไดไปแล้ว ต้องเดินเป็นระยะทางที่ไกลมาก ด้วยความที่กระผม/อาตมภาพไม่กลัวอะไร จึงเดินนำทุกคนลิ่ว ๆ ไป ไม่ทราบเหมือนกันว่าเป็นระยะทางใกล้ไกลเท่าไร รู้แต่ว่าเลี้ยวโค้งไป ๑ ครั้ง และเป็นทางโค้งเล็ก ๆ อีก ๓ ครั้ง จากนั้นก็เริ่มมองเห็นแสงสว่างปลายอุโมงค์ เมื่อเดินออกมาก็เป็นบันไดขึ้นมาทางด้านบน ใกล้เคียงกับทางเข้านั่นเอง

เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการทำวัตรสวดมนต์ พวกเราจึงเดินออกมาทางด้านนอก ซึ่งสถานที่กว้างขวางใหญ่โตมาก ได้ยินว่าเป็นส่วนของวัดเซ็นโคจินี้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นศาลเจ้าก็ดี ศาลา อาราม วิหารต่าง ๆ หลายต่อหลายหลังก็ตาม

คำว่าวัดในที่นี้ก็คือมีศาลา มีพระพุทธรูป หรือว่ารูปพระสงฆ์ให้เข้าไปกราบสักการะ ตลอดจนกระทั่งร้านค้าของที่ระลึกต่าง ๆ ซึ่งพวกเรามาเช้าเกินไป จึงมีร้านแค่สองร้านที่เปิดจำหน่ายของที่ระลึก ประเภทลูกประคำ ตลอดจนกระทั่งของขลังต่าง ๆ แต่ว่าราคาค่อนข้างจะดุ ก็คือหมื่นกว่าเยนขึ้นไปถึงสองหมื่นกว่าเยน ถ้าเป็นพระพุทธรูปไม้แกะก็เป็นแสนเยนขึ้นไป..! พวกเราจึงได้แต่ชมด้วยสายตาและถ่ายรูปกันเท่านั้น

จากนั้นก็เดินไปตาม "ถนนคนเดิน" ออกไปทางด้านหน้าวัด ซึ่งตอนขาเข้ามานั้น เราวิ่งมาจนเกือบถึงอยู่แล้ว แต่เขาบังคับให้เลี้ยวซ้ายออกไปวนหาที่จอดด้านหลัง อากาศตอนนี้ค่อนข้างจะเย็น เพราะว่าลมแรงมาก พวกเราถ่ายรูปกับซุ้มประตูและบรรดาวิหารต่าง ๆ มีสิ่งสำคัญอยู่ก็คือพระพุทธเจ้าปางปรินิพพาน ซึ่งมีชาวประมงลากอวนติดขึ้นมา จึงถวายไว้ที่วัดนี้ เป็นพระความยาวน่าจะไม่เกิน ๒ เมตรครึ่งเท่านั้น

เมื่อพวกเราสักการะ และทำบุญกันแล้ว ก็เดินชมสถานที่ ตลอดจนกระทั่งศาลเจ้าที่เขาขอพรกัน ซึ่งมีหลังเล็ก ๆ ใหญ่ ๆ เต็มไปหมด และทั้งหมดก็เป็นของวัดด้วยกันทั้งสิ้น