[เถรี]

แต่กระผม/อาตมภาพยืนรอจนขาแข็งอยู่เป็นชั่วโมง จนกระทั่งเริ่มรู้สึกว่าหนาว ภูเขาไฟก็ยังปรากฏโฉมไม่เต็มลูกอยู่ดี ส่วนยอดยังหายไป จึงตัดสินใจว่า "ไม่รอแล้ว" เพราะว่านานเกินไป เรียกทุกคนมามาถ่ายรูปหมู่ร่วมกัน จากนั้นปล่อยเข้าไปในร้านขายของที่ระลึก เพื่อซื้อหาสินค้ากันตามอัธยาศัย กระผม/อาตมภาพเข้าไปเพื่อละลายตัวเองเท่านั้น..!

เพิ่งจะเข้าห้องน้ำออกมา เสียงของ "คุณนายโย" (นางสาวทัศน์วรรณ พิพัฒน์รังสรรค์) ที่เมื่อเช้ามาต่อว่า "หนูไม่ได้ชื่อเสาวณีย์มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว..!" บอกว่าตอนนี้ภูเขาไฟฟูจิยามะโผล่มาเต็มลูกแล้ว ทั้งหมดจึงเฮละโลเอาข้าวของที่จะซื้อ ไปยัดใส่ตะกร้าของ "น้องต้นหอม" (นางสาวพิมพ์ภัทรา สันตะพันธุ์) ลูกสาวของ "คุณนายปุ๊ก" (นางสาวพิกุลฉัตร พิจารณ์จิตร) แล้วเผ่นออกไปด้านนอก ถ่ายรูปกันเป็นการใหญ่ จนกระทั่งได้รูปกันครบถ้วนแล้ว "น้องต้นหอม" เพิ่งเดินออกมาแบบงง ๆ ว่าลุงป้าน้าอาหายไปไหนกันหมด ? คุณเธอจ่ายค่าของไป ๙,๐๐๐ กว่าเยน คงจะไปคิดหักเงินให้อุตลุดกันในภายหลัง

เมื่อพวกเราได้รูปแล้ว ก็เดินทางต่อไปอีกไม่กี่ร้อยเมตร เป็นมุมที่ได้ชื่อว่า "มุมลับ" มุมหนึ่ง เมื่อจอดรถได้แล้วก็ฝ่าดงต้นอ้อญี่ปุ่น ซึ่งดูคล้าย ๆ กับข้าวบาร์เล่ย์ ลงไปยังชายทะเลสาบ ด้านนี้เห็นภูเขาไฟฟูจิยามะโดดเด่นทั้งลูก โดยที่ "พ่อเจ้าประคุณเบ็นโนะสึเกะ" และ "ท่านนายพล" ยืนแยกเขี้ยวยิ้มให้อยู่ไม่ไกล กระผม/อาตมภาพคำรามใส่ในใจว่า "เออ..เป็นความผิดของกูเอง ที่ไม่ได้บอกว่าขอเห็นเต็มลูกตอนไหน ? และขอเห็นเต็มลูกที่ไหน ? ทีใครทีมันก็แล้วกัน..!" ทั้งสองหัวเราะเป็นการใหญ่ พวกเราถ่ายรูปมุมนี้จนครบถ้วนตามที่ต้องการแล้ว ก็วิ่งรถย้อนออกมาทางด้านนอก แวะจอดซื้อผลไม้หลายอย่าง จากนั้นก็เดินทางกันต่อไป

เมื่อวิ่งมาถึงช่วงสะพานข้ามทะเลสาบ ภูเขาไฟฟูจิซังซึ่งกระผม/อาตมภาพเปลี่ยนเป็นชื่อไทยว่า "ไอฮานิซัง" พยายามออกเสียงให้ถูกก็แล้วกัน ปรากฏขึ้นมาโดดเด่นเต็มจอทั้งลูก..! วิ่งไปอีกหน่อยหนึ่งก็เด่นอยู่กลางถนนเป็นระยะทางหลายกิโลเมตร..! จะไม่ให้เปลี่ยนชื่อเป็นไทยก็คงจะไม่ได้แล้ว ทั้งสองท่านที่คอยติดตามดูแลอยู่ เดินไปหัวเราะไป แต่พ่อเจ้าประคุณเดินอีท่าไหนถึงได้เร็วกว่ารถของเราวิ่งเสียอีก..!

เมื่อวิ่งมาจนได้เวลาเพลพอดี พวกเราก็แวะเข้าไปลานจอดรถแห่งหนึ่งของดังโกซากะเจ้าเก่า เพื่อที่จะหาอาหารรับประทานกัน "คุณนายโย" ไม่ทราบว่าของขึ้นหรือไร ? ไปกดสั่งอาหารมาเสียมากมาย ทั้ง ๆ ที่แค่ชามเดียว กระผม/อาตมภาพก็หมดสภาพแล้ว ยังสงสัยอยู่เหมือนกันว่า คนญี่ปุ่นกินอาหารเยอะขนาดนี้ ทำไมหาคนอ้วนได้ยากมาก..!

เมื่ออิ่มกันแล้ว ค่อยไปเดินหาซื้อสินค้าต่าง ๆ "เถ้าแก่จิ๊บ" (นายอรรถสิทธิ์ พึ่งอุตสาหะ) ชี้ให้ดูตุ๊กตาซึ่งน่าจะเอาไว้แขวนติดกระเป๋า บอกว่า "ลูกสาวฝากซื้อ เนื่องเพราะว่ากำลังดัง" กระผม/อาตมภาพถามว่า "โตเป็นสาวทั้งคู่แล้ว ยังสนใจเรื่องพวกนี้อีกหรือ ?" "เถ้าแก่จิ๊บ" หัวเราะพลางบอกว่า "โตแต่ตัวครับ นิสัยยังเด็กทารกอยู่เลย"