[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙ เมื่อคืนคณะเดินทางเพื่อไปหมู่บ้านหิมะชิราคาวาโกะที่ประเทศญี่ปุ่น นัดพบกันที่ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ เวลา ๓ ทุ่มตรง แต่ด้วยความที่ทุกคนทำอะไรรวดเร็วอยู่แล้ว จึงไปพบกันก่อนเวลามาก

เมื่อทำการเช็คอินแล้ว คุณนายปุ๊ก (นางสาวพิกุลฉัตร พิจารณ์จิตร) ก็ได้อัพเกรดที่นั่งของกระผม/อาตมภาพขึ้นไปเป็น Business Class แล้วก็ย่องเข้าทางด้านช่อง Fast Track แต่กระนั้นก็ยังต้องถอดรองเท้าและนำข้าวของทุกอย่างมาใส่ถาด เพื่อให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบก่อน

เมื่อผ่านเข้าไปได้ก็ไปพักผ่อนกันอยู่ที่เลานจ์ของการบินไทย แต่คณะของเราถือว่าเข้าเลานจ์แล้วขาดทุน เนื่องเพราะว่าส่วนใหญ่ไม่ได้กินอาหารเย็น ดังนั้น..ในส่วนที่เห็นไปหยิบมาก็มีน้ำมะพร้าวและไอศกรีม เป็นต้น ส่วนกระผม/อาตมภาพก็ได้แค่น้ำร้อนเท่านั้น เนื่องเพราะว่าหลังเพลไม่ฉันอย่างอื่นอยู่แล้ว

พวกเราต้องรอกันค่อนข้างที่จะนาน เนื่องเพราะว่าเที่ยวบินนั้นจะออกเวลา ๒๓.๕๕ น. เหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าถ้าหากว่าเดินทางเวลาอื่น ไปถึงประเทศญี่ปุ่นแล้วก็ต้องพักผ่อน เท่ากับเสียเวลาไป ๑ วัน แต่ถ้าเดินทางกลางคืน ไปถึงเช้า โดยที่พวกเราพักกันบนเครื่องบิน ก็ยังพอที่จะทำเวลาเพิ่มขึ้นมาได้ ๑ วัน

ชั้น Business Class ดีตรงที่ว่าสามารถปรับเก้าอี้ให้เอนนอนได้ เจ้าหน้าที่มาสอบถามว่าพรุ่งนี้เช้าจะรับอาหารอะไรบ้าง ? เมื่อทราบว่าจะเสิร์ฟก่อนเครื่องลงประมาณ ๒ ชั่วโมง ซึ่งก็จะเป็นเวลาประมาณตี ๓ ของประเทศไทย เนื่องเพราะว่าเวลาที่ประเทศญี่ปุ่นเร็วกว่าเรา ๒ ชั่วโมง จึงได้แจ้งเจ้าหน้าที่ไปว่า เอาของเบา ๆ มาก็แล้วกัน อีกฝ่ายหนึ่งจึงจดลงไปว่าเป็นข้าวต้ม

หลังจากที่นอนภาวนาส่งใจไปถึงบรรดาเจ้าที่เจ้าทางที่คุ้นเคยกันอยู่ ก็เห็นพ่อเจ้าประคุณเบ็นโนะสึเกะลากเกี๊ยะเดินเตาะแตะมา บอกว่า "เจ้านายรอรับอยู่ที่สนามบินนานาชาตินาริตะ" กระผม/อาตมภาพเห็นมีองค์รักษ์ชั้นดีแล้ว จึงปล่อยให้ดูแลไปตามหน้าที่ของท่าน ส่วนตนเองส่งใจไปกราบพระ ภาวนาจนครบชุด แล้วก็ไปเข้าห้องน้ำ

เสียงเจ้าหน้าที่ถามตามหลังมาว่า "ต้องการจะรับน้ำอะไรไหมครับ ?" แต่กระผม/อาตมภาพเห็นว่าเพิ่งจะตี ๑ กว่าของเมืองไทย ดังนั้น..ต้องการที่จะนอนมากกว่า..!