[เถรี]

ถ้าหากว่าหลุดลงไปข้างล่าง แล้วโดนเขาคิดทบต้นทบดอกตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน โอกาสที่เราจะเกิดมาพบพระพุทธเจ้าอีกก็แทบจะสูญไปเลย เนื่องเพราะว่าโลกในแต่ละยุคไม่ใช่ว่ามีพระพุทธเจ้าตลอดไป ยังมีกัปที่ว่างจากพระพุทธเจ้าจำนวนมากมายมหาศาล อย่างเช่นว่าในสมัยที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีพระนามว่า"โกณทัญญะ" เมื่อพระองค์ท่านเสด็จดับขันธปรินิพพานไปแล้ว โลกว่างจากพระพุทธเจ้าไปถึง ๑ อสงไขยกัป กว่าที่พระพุทธเจ้ามีนามว่า "มังคละ" จะอุบัติขึ้น..!

จึงเป็นเรื่องที่พวกเราทั้งหลายต้องตระหนักว่า เราโชคดีเพียงไหนแล้วที่เกิดมาในโลกยุคนี้ ซึ่งหลักธรรมขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังสมบูรณ์บริบูรณ์อยู่ ผู้ใดตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติธรรมอย่างแท้จริง มีโอกาสที่จะได้รับผลอย่างเต็มที่

แต่ขณะเดียวกัน ต่อให้ตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติธรรมอย่างแท้จริง แต่สิ่งที่มากระตุ้นเร้าให้เราปฏิบัติชั่วก็ละเอียดขึ้น ประณีตขึ้น สิ่งทั้งหลายเหล่านี้ครอบงำเราอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ตื่นจนหลับ กลายเป็นว่ายิ่งอยู่นานไป เครื่องอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ที่มีขึ้นมา ก็ทำให้สมรรถนะทั้งร่างกายและจิตใจของผู้คนอ่อนแอลงไปเรื่อย ๆ

เนื่องเพราะว่าพึ่งพาอาศัยเครื่องไม้เครื่องมือและเทคโนโลยีต่าง ๆ มากเกินไป วันก่อนมีคนส่งคลิปมาให้ ที่เมืองฉงชิ่งประเทศจีน แค่จะขึ้นสะพานลอยก็มีลิฟท์ให้แล้ว ก็แปลว่าแทนที่เราจะได้ออกกำลังกายขึ้นบันได้สัก ๒๐ - ๓๐ ขั้น ก็กลายเป็นว่าแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะว่ามีเครื่องไม้เครื่องมือช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา ถ้าในลักษณะนี้ สมรรถภาพร่างกายของเราก็จะทรุดโทรมลงไปเรื่อย

ในเรื่องของจิตใจก็เช่นเดียวกัน เมื่อสิ่งเร้าต่าง ๆ มีมากขึ้น ตาดู หูฟัง จมูกดมกลิ่น ลิ้นลิ้มรส กายสัมผัส ทุกอย่างล้วนแล้วแต่มุ่งเข้าไปสู่ใจ ชอบพอก็ไขว่คว้าหามา ไม่ชอบก็ผลักไสไล่ส่ง ก่อให้เกิดกิเลสทั้งคู่ เพราะว่ารักชอบก็คือราคะ ไม่ชอบก็คือโทสะ แปลว่าเราขยับไปทางไหนก็ขาดทุนทั้งสิ้น..! ยกเว้นท่านที่มีปัญญาเพียงพอ มองเห็นช่องว่างตรงกลาง สามารถที่จะเล็ดลอดผ่านไปได้ ซึ่งก็น้อยคนนัก