[เถรี]

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ถ้าเรายังมัวประมาทอยู่ ถ้าหากว่าสิ้นชีวิตลงไปก็อาจจะขาดทุนย่อยยับ เนื่องเพราะว่าถ้าพลาดตกลงสู่อบายภูมิ กว่าที่จะตะเกียกตะกายขึ้นมาได้ บางทีก็ผ่านไปหลายกัป เนื่องเพราะว่าเราไม่ได้ทำความชั่วประการเดียว หากแต่ตลอดระยะเวลาทั้งชาติก่อนและชาตินี้ เราท่านทั้งหลายกระทำในสิ่งที่ละเมิดศีลละเมิดธรรมมามากต่อมากด้วยกัน

เพียงแต่ว่าหลายท่านอาจจะถือว่าดวงดี ก่อนตายสามารถทรงอารมณ์ภาวนาได้ เมื่อมาเกิดอยู่ในภพภูมิที่ดีกลับประมาท แทนที่จะเร่งทำความดีต่อ กลับทอดทิ้งโอกาสนั้นเสีย กลายเป็นบุคคลที่ประมาททั้งในโลกนี้และโลกหน้า ก็คือโลกนี้ไม่สร้างคุณงามความดีใส่ตัว โอกาสที่จะเจริญก้าวหน้าก็ยากมาก ส่วนโลกหน้านั้น ถ้ากำลังบุญของเราไม่เพียงพอ ก็ไม่ต้องหวังว่าจะได้ไปสู่สุคติหรือสถานที่ดี เนื่องเพราะว่ามีแต่จะโดนกำลังของบาปดึงลงสู่อบายภูมิ..!

เราท่านทั้งหลายจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องตระหนักว่า ชีวิตนี้เป็นของน้อย จะสิ้นลงไปเมื่อไรก็ไม่แน่ ดังนั้น..ทุกเวลา ทุกนาที ทุกวินาทีของเรา จึงต้องอยู่ที่การเร่งรัดขัดเกลา กาย วาจา ใจ ของตน เพื่อที่จะสร้างเสริมความดีความงามให้เกิดแก่ตนให้มากที่สุด เมื่อถึงเวลาเสียชีวิตลงไป ก็ขอให้ไปได้ไกลที่สุด ไม่เช่นนั้นแล้ว ถ้าพลาดลงอบายภูมิ โอกาสที่เราจะได้เกิดมาในภพภูมิที่ดีก็เป็นเรื่องยาก เพราะว่ามักจะโดนลงโทษทบต้นทบดอก บวกของเก่าของใหม่เข้าไปทุกรายการ..!

บางท่านถึงขนาดต้องผ่านนรกทุกขุม ผ่านความเป็นเปรตทุกจำพวก ผ่านความเป็นอสุรกายทุกจำพวก ผ่านความเป็นสัตว์เดรัจฉานตามจำนวนชีวิตที่ได้เคยเข่นฆ่าเอาไว้ ถ้าเกิดมาเป็นคน เศษกรรมก็ยังทำให้ต้องลำบากยากจน หรือว่าพิกลพิการเจ็บไข้ได้ป่วยอยู่เสมอ ทำให้ไม่มีกำลังใจในการสร้างเสริมความดีใหม่ ๆ โอกาสที่เราจะก้าวขึ้นสู่ภพภูมิที่ดีจึงกลายเป็นของที่ยากมาก