[เถรี]

จึงกลายเป็นว่าการไปดูงาน แทนที่จะได้ความรู้จากบ้านเขาเมืองเขา กลับได้สิ่งที่กระผม/อาตมภาพประพฤติปฏิบัติไปแทน หลายท่านถึงขนาดบอกว่า "ถ้ามีโอกาสขอเดินทางร่วมกับท่านประธานอีก" แต่กระผม/อาตมภาพก็ไม่ได้รับปาก เนื่องเพราะว่าครั้งนี้ก็ไม่ได้คิดจะไป ด้วยเหตุที่ว่าอีกไม่กี่วัน มีโปรแกรมที่ญาติโยมนิมนต์ไปญี่ปุน แต่เพื่อนพระอุปัชฌาย์บอกว่า "ถ้าประธานรุ่นไม่ไป เดี๋ยวงานกร่อย" จึงช่วยกันออกค่าทัวร์ ออกค่าห้องพักพิเศษให้ แต่กลายเป็นว่าต่อให้ไปก็งานกร่อย เพราะว่าไม่ค่อยจะคล้อยตามเขา อะไรที่ออกนอกลู่นอกทาง ก็ว่ากันตรง ๆ โดยอาศัยสิทธิ์ที่เป็นประธานรุ่น..!

แล้วในขณะเดียวกันก็ทำให้เขาเห็นว่า เรื่องความสามารถพิเศษนั้นเป็นเรื่องปกติ ใครที่ทำได้ถึงตรงนี้ ก็มีความสามารถพิเศษ ซึ่งเป็นของแถมจากการปฏิบัติของทุกคนอยู่แล้ว พวกเขาก็สงสัยว่า ในเมื่อหนังสือเดินทางก็อยู่กับมัคคุเทศก์ ตั๋วกลุ่มที่จะสแกนเข้าสถานที่ก็อยู่ในมือถือของมัคคุเทศก์ ทำไมพระอาจารย์ผ่านได้ทุกด่าน ? อยากจะบอกเขาเหมือนกันว่า "ถ้าคุณทำได้ขนาดผม ก็ผ่านได้เหมือนกันแหละ" เพียงแต่ว่าเรื่องพวกนี้ ถ้าไม่จำเป็นแล้วอย่าไปใช้ กระผม/อาตมภาพใช้คำว่า "ถ้าถึงเรื่องสำคัญแล้ว "โควต้า" หมด จะเดือดร้อนกว่าที่คิด..!

ดังนั้น..ในเรื่องของการไปดูงานนั้น ส่วนหนึ่งเท่ากับว่าพาญาติโยมที่อุปถัมภ์อุปัฏฐากตนเองไปเที่ยว แต่ที่กระผม/อาตมภาพไปก็คือไปสร้างบุญสร้างกุศล อะไรที่เป็นบุญ พยายามทำให้มากที่สุด อะไรที่ผิดไปจากศีลจากธรรมก็หลีกเลี่ยงให้มากที่สุด จึงเป็นแนวทางที่ท่านทั้งหลาย ถ้าหากว่าต้องเดินทางไปต่างประเทศ โปรดพยายามยึดถือและปฏิบัติตามด้วย ครูบาอาจารย์ เจ้าที่เจ้าทางต่าง ๆ เขาจะช่วยเหลือก็ต่อเมื่อท่านมี "ต้นทุน" ที่เพียงพอ คำว่า "ต้นทุน" ในที่นี้ ก็คือความเคร่งครัดใน ศีล สมาธิ ปัญญา ที่พอจะให้เขาเกรงใจและช่วยเหลือ ไม่ใช่ว่าทำอะไรมั่วไปหมด ผิดบ้าง ถูกบ้าง แต่ไปหวังความช่วยเหลือ ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องรอชาติหน้าบ่าย ๆ โน่น..!

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันอาทิตย์ที่ ๘ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)