[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันอาทิตย์ที่ ๘ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙ เมื่อคืนกระผม/อาตมภาพเดินทางถึงท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ เวลาประมาณ ๓ ทุ่มครึ่ง แต่กว่าจะรอกระเป๋ามาถึงก็เล่นเอา ๕ ทุ่มกว่า ไม่ทราบว่าเกิดไปล่าช้าตรงไหน ?

โดยเฉพาะตนเองมีแค่กระเป๋าถือขึ้นเครื่องใบเดียว แต่ว่า "มาดามชวง" (นางสาวไพรินทร์ สุวิชชาญพันธุ์) มีกระเป๋าที่โหลดเข้าใต้ท้องเครื่องด้วย จากการสันนิษฐานคาดว่า ด้วยความที่เป็นคนทำอะไรเร็ว โหลดกระเป๋าก่อนก็เลยออกมาทีหลัง ก็คือของคนอื่นที่ช้ากว่าก็จะเข้าไปซ้อน ๆ ๆ กันอยู่ แล้วพอถึงเวลาที่เขาโหลดออกมาให้เรา ก็ต้องเอาจากข้างนอกเข้าไป ดังนั้น..กว่าจะเข้าถึงที่พักวัดอุทยาน ก็เที่ยงคืนกว่า เลยเวลานอนไปแล้ว จึงนั่งทำงานโน่นนี่นั่นไปเรื่อย

โดยเฉพาะงานเอกสารต่าง ๆ ที่ค้างคามาหลายวัน แล้วตี ๕ ครึ่งก็เดินทางไปวัดไร่ขิง (พระอารามหลวง) ตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม เพื่อร่วมทำวัตรเช้ากับบรรดาผู้เข้าอบรมบาลีก่อนสอบปี ๒๕๖๙ ที่นั่น

พวกท่านทั้งหลายบางทีก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมถึงต้องทรมานตัวเองขนาดนั้น ? ก็คือมีโอกาสควรที่จะพักก่อน แต่ถ้าทุกท่านรู้ว่าถ้าคนที่เข้ารับการอบรม เจอหน้าพระผู้ใหญ่ที่ตนเองคุ้นเคย ก็จะมีกำลังใจว่าไม่ถูกทอดทิ้ง เนื่องเพราะว่าบางวัดไปส่ง แล้ว ๑๐ วันให้หลังค่อยไปรับ บางวัดหนักกว่านั้นอีก ส่งชื่อสมัครให้ แล้วปล่อยให้ตะเกียกตะกายไปกลับเอง มีคนคอยไปไต่ถามสารทุกข์สุกดิบก็จะรู้สึกดีขึ้น มีกำลังใจในการอบรมมากขึ้น..!

เมื่อทำวัตรและฉันเช้าร่วมกับทุกรูปแล้ว กระผม/อาตมภาพก็วิ่งต่อมาที่วัดพระแท่นดงรัง วรวิหาร ตำบลพระแท่น อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี เนื่องเพราะว่ามีการฝึกซ้อมอบรมผู้จะเข้าสอบความรู้เป็นพระอุปัชฌาย์ปี ๒๕๖๙ ของคณะสงฆ์จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งปีนี้มีผู้เข้ารับการฝึกซ้อมอบรมอยู่ทั้งหมด ๑๐ รูปด้วยกัน กระผม/อาตมภาพไปบรรยายถวายความรู้ ให้ท่านทราบว่าข้อสอบจะออกอะไรบ้าง ปรากฏว่าบรรยายเสร็จ ทางเจ้าหน้าที่เตรียมข้อสอบให้มาซ้อมทำ ออกตรงทั้ง ๑๐ ข้อเลย..! จบกันแค่นั้น

สำหรับการเดินทางไปดูงานที่ประเทศจีนของคณะพระอุปัชฌาย์รุ่นที่ ๕๑ ในเขตปกครองคณะสงฆ์หนกลาง ที่กระผม/อาตมภาพเป็นประธานรุ่นอยู่นั้น สิ่งที่ทุกคนบอกว่าได้มากที่สุดคือ เรื่องความสะอาดของสถานที่ ไม่น่าเชื่อว่าประเทศจีนกว้างใหญ่ไพศาลขนาดนั้น โดยเฉพาะกรุงปักกิ่ง เมืองหลวงของประเทศจีน ตระเวนอยู่ ๕ วัน ไม่เจอเศษขยะแม้แต่ชิ้นเดียว..! หลายท่านถึงกับปรารภว่า บ้านเขาใหญ่โตขนาดนี้ ทำไมถึงรักษาความสะอาดได้จนกระทั่งหาใบไม้สักใบที่ตกอยู่ก็ยังไม่มี ?