[เถรี]

พวกเราค่อย ๆ เดินลงเพราะว่ายากกว่าเดินขึ้น เนื่องจากว่าทางชันดิ่งมาก ๆ ถ้าใครขาอ่อนก็มีหวังพับกลิ้งลงไปเป็นแน่..! ลงมานั่งมานอนหมดสภาพกันอยู่ข้างล่าง เข้าห้องน้ำบ้าง ชวนคุยบ้าง ส่งรูปเข้ากลุ่มไลน์บ้าง จนทุกคนกลับมาครบครันแล้ว "คุณหยาง" ก็นัดแนะว่าจะตรงไปยังสนามกีฬารังนก เพื่อให้หลายคนที่ยังไม่เคยเข้าชมสนามกีฬาตอนกลางคืน ได้ไปเข้าชมและถ่ายรูปในตอนกลางวันแทน

กระผม/อาตมภาพบอกกับทุกคนว่า "ถ้าถ่ายรูปแล้วผมจะเดินกลับโรงแรมไปเลย เพราะว่าห่างไม่เท่าไรเอง" "คุณหยาง" บอกว่า "ด้านที่รถจอดนั้น คนละด้านกับที่หลวงพ่อเข้าไปนะครับ ระยะทางเพิ่มขึ้นมาอีกเป็นกิโลเมตรเลยทีเดียว..!" กระผม/อาตมภาพบอกว่า "กิโลเมตรเดียว เรื่องเล็ก..!" ว่าแล้วก็ชวนทุกคนลงจากรถ โดยมีตำรวจเฝ้าสนามกีฬา ๓ - ๔ คน มองคณะของเราแบบงง ๆ เนื่องเพราะไม่เคยเห็นพระไทยมารวมกันถึง ๑๑ รูปแบบนี้..!

เมื่อถ่ายรูปหมู่กันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ปรากฏว่า "มาดามชวง" ที่สุขภาพค่อนข้างชำรุด เนื่องเพราะว่าตะเกียกตะกายตามกระผม/อาตมภาพขึ้นไปบนกำแพงเมืองจีน จึงนั่งเงียบอยู่บนรถ ปล่อยให้กระผม/อาตมภาพบอกลาทุกคน เดินกลับโรงแรม โดยถ่ายรูปมาเป็นระยะ ๆ แล้วก็เห็นว่าคนจีนนี้ไม่มีความเกรงใจใครเลย..!

กระผม/อาตมภาพตั้งกล้องรอจังหวะคนว่างถ่ายรูปอยู่ เขาก็ไม่ได้สนใจที่จะมอง พุ่งเข้ามาถึง กูก็ไปลูบ ๆ คลำ ๆ เป้าหมาย เต๊ะท่าให้พรรคพวกเพื่อนฝูงถ่ายรูป จนกระทั่งท้ายสุดมาถึงหยกเหอเถียนก้อนยักษ์ ก็ยังมีครอบครัวที่มาถ่ายรูปแล้ววนดูแล้วดูอีก จนกระผม/อาตมภาพต้องตะโกนว่า "เหล่าป๋อ (ตาเฒ่า)..!" อีกฝ่ายหนึ่งถึงได้หันมามอง เมื่อโบกมือไล่ แกถึงได้หลีกให้ถ่ายรูป โดยที่กระผม/อาตมภาพยืนขาแข็งอยู่กลางลมหนาวมาเกือบ ๑๐ นาทีแล้ว..! เมื่อได้รูปที่ต้องการแล้ว ก็จ้ำไปอีกไม่ถึง ๑,๐๐๐ เมตร กลับมายังโรงแรมที่พักของคืนนี้ สิ่งแรกที่ทำก็คือเปิดน้ำร้อนใส่อ่าง เดี๋ยวสักครู่เมื่อบันทึกเสียงเสร็จแล้วจะแช่ได้ให้หนำใจ..!

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันศุกร์ที่ ๖ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)