[เถรี]

พวกเราลงจากรถ ฟังการนัดแนะอะไรเรียบร้อยแล้ว กระผม/อาตมภาพก็เลี้ยวเข้าร้านแรกที่เห็น เป็นห้างสรรพสินค้าขายสารพัดขนม สารพัดสินค้า คนขายแต่ละคนก็กระตือรือร้นเหลือเกิน เดินตามมาแนะนำสินค้าทุกอย่าง จนกระทั่งท้ายที่สุดต้อง "ตกกระไดพลอยโจน" ซื้อสินค้าไปคนละชิ้นแล้วเดินออกมา โทรหาไกด์ของเรา ไม่ว่าจะโลคอลไกด์หรือว่าทัวร์ลีดเดอร์ ก็ไม่เจอใครรับสักคนเดียว น่าจะช็อปปิ้งกระจายกันอยู่..!

"มาดามชวง" จึงใช้แอพเรียกรถแท็กซึ่ของทางด้านนี้ แล้วกระผม/อาตมภาพก็เปิดป้ายชื่อโรงแรมที่เป็นภาษาจีนให้ อีกฝ่ายหนึ่งบอกว่าโอเค พิมพ์ชื่อโรงแรมลงไป แล้วก็บอกว่า "ประมาณ ๘๐ หยวน" หลังจากนั้นก็พาพวกเราวิ่งฝ่ารถติด แต่เท่าที่สังเกตก็คือ เขาวิ่งถนนสายนอกมาโดยตลอด จนกระทั่งมาถึงบริเวณสนามกีฬาโอลิมปิก ๒๐๐๘ หรือ "สนามกีฬารังนก" แล้ว ถึงได้เลี้ยวเข้าไปสายใน ส่งพวกกระผม/อาตมภาพตอน ๑๘.๑๐ น. ที่หน้าโรงแรม

เมื่อสแกนจ่ายจริง ๆ ปรากฏว่าระบบตัดไปแค่ ๗๒ หยวน กระผม/อาตมภาพจบอกว่า "เซี่ยเซี่ยหนี่" อีกฝ่ายหนึ่งตอบกลับมาว่า "โอเคครับ" เล่นเอาพวกเราสองคนมึนไปตาม ๆ กัน..!

เมื่อมาถึงมีข่าวดีก็คือว่า ทางโรงแรมจัดการเปลี่ยนห้องเดี่ยวใหญ่ให้กระผม/อาตมภาพแล้ว เป็นห้องเล็กที่มีอ่างอาบน้ำ สามารถที่จะแช่ตัวคลายเมื่อยคลายขบได้ จึงอาศัยเวลาแช่ตัวนี้ ทำการบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนไปด้วย

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพฤหัสบดีที่ ๕ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)