[เถรี]

เมื่อพวกเราลงมาแล้วก็ต้องรอจนกว่าจะครบ เพราะว่าจะต้องสแกนบัตรเพื่อผ่านไปพร้อม ๆ กัน เนื่องจากว่าซื้อเป็นตั๋วกรุ๊ปมา เมื่อผ่านเข้าไปชั้นแรกแล้ว ก็ยังมีการผ่านชั้นที่ ๒ อีก ดังนั้น..ใครที่คิดจะแตกแถวก็เลิกคิดไปได้เลย เมื่อผ่านด่านที่ ๒ เข้าไป ถึงเจอหอสักการะฟ้า พร้อมด้วยผู้คนล้านเจ็ดสิบเอ็ดแสน..! ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่ามาจากไหนมากมายมหาศาลขนาดนั้น..! พวกเราฟังบรรยายและถ่ายรูปหมู่กันแล้ว "คุณหยาง" ก็บอกว่าจะพาเดินไปยังลานสักการะฟ้า ซึ่งฮ่องเต้จะต้องมาขอพรจากฟ้าที่นี่ ใครมีอะไรจะขอ ก็ให้ไปอธิษฐานที่ตรงนั้น..!

กระผม/อาตมภาพจึงเดินนำไปก่อน จนกระทั่งไปถึงแล้ว จึงเห็นว่าต้องมีการสแกนพาสปอร์ตเพื่อผ่านด่านอีกชั้น จึงหันไปมอง "หลวงปูไห่ทง" และ "ท่านปู่ท้าวเวสสุวรรณ" ทั้งสองท่านหันไปมองหน้า "ท่านพี่อสุรินทราหู" บอกว่า "อะไรที่ไม่ตรงไปตรงมาให้บอก "ท่านหู" โน่น..!" "ท่านหู" ก็เลยต้องกลายเป็นบุคคลแซ่หูไปโดยปริยาย..!

ถามกระผม/อาตมภาพว่าจะต้องอยู่เผ่าไหน ? กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ลาหู่จู๋" ซึ่งถ้าเป็นภาษาไทยก็คือ "เผ่ามูเซอ" ทำเอาพี่ท่านเนรมิตบัตรประชาชนมาให้อย่างทันใจ กระผม/อาตมภาพจึงเดินผ่านเข้าไปแบบ "ชิล" มาก แต่ขอโทษเถอะ...คนอยู่ทางด้านนี้เป็นพัน ๆ แทบจะไม่มีโอกาสได้มองเห็นจุดสักการะฟ้าเลย..! ถ่ายรูปไปถ้าไม่ติดตัวคนก็ติดตีนคน อากาศก็หนาวเย็นมาก กระผม/อาตมภาพจึงเดินย้อนกลับมาทางเดิม

เมื่อออกมาแล้ว "มาดามชวง" (นางสาวไพรินทร์ สุวิชชาญพันธุ์) โทรมาถามว่า "หลวงพ่ออยู่ที่ไหนคะ ?" เพราะว่าทุกคนเพิ่งจะเข้าไปถึงบริเวณที่ต้องสแกนบัตร กระผม/อาตมภาพบอกว่าออกมาแล้ว เนื่องเพราะว่าเดินฝ่าลมหนาวมาจนถึงทางออก ซึ่งมีการสแกนบัตรให้ออกอีกต่างหาก จึงต้องอาศัยบัตรของ "พี่หู" อีกตามเคย เมื่อสแกนออกมาทางด้านนอกแล้ว ตรงมุมนี้จะถ่ายรูปหอสักการะฟ้าได้สวยงามและชัดเจนมากที่สุด

เมื่อได้รูปที่ต้องการแล้ว กระผม/อาตมภาพก็เดินออกไปยังจุดนัดพบ ซึ่งเป็นร้านจำหน่ายสินค้าที่ระลึก และน้ำชากาแฟ ไปนั่งส่งงานให้ "ไอ้ตัวเล็ก" (นางสาวพัชรีภรณ์ หยกอุบล) อยู่ในนั้น กว่าที่พวกเราจะตามมาถึงก็เป็นเวลา ๔๐ กว่านาที ทุกคนงงเป็นอันมากว่า "หลวงพ่อผ่านไปได้อย่างไร ?" ก็เลยบอกว่า "ถ้าคุณมีความสามารถเท่าผมก็จะผ่านได้เอง" บรรดาเพื่อนพระอุปัชฌาย์ทุกคนไม่สงสัยในเรื่องนี้แล้ว แต่ญาติโยมยังสงสัยอยู่..!

กระผม/อาตมภาพตัดบทว่า "ไปคุยกันบนรถดีกว่า" เนื่องเพราะว่ายังต้องเดินทางต่ออีก ทุกคนจึงหอบน้ำชากาแฟของตนเองที่สั่งซื้อ โดยมี "มาดามชวง" เป็นคนสแกนจ่าย ขึ้นไปบนรถของพวกเรา ออกจากลานจอดรถมุ่งไปยัง "ถนนคนเดินเฉียนเหมิน" ซึ่งเป็นถนนเก่าแก่มีมาตั้งแต่โบร่ำโบราณจนถึงบัดนี้ และยังมีทางรถไฟที่สร้างในสมัย "ซูสีไทเฮา" อยู่ด้วย