[เถรี]

ยังไม่ทันไร เครื่องก็บินผ่านบริเวณอากาศแปรปรวนจนสะเทือนไปทั้งลำ..! เห็น "ท่านพี่อสุรินทราหู" ทำท่าเหมือนอย่างกับนักตะกร้อทีมชาติไทย ก็คือพร้อมที่จะพุ่งเข้ารับทุกลูกที่มาในทุกทิศทุกทาง ถ้าเปรียบเจ้าแอร์บัสลำนี้แล้ว ก็คงเหมือนแมลงตัวเล็ก ๆ ในอุ้งมือของพี่ท่านเท่านั้นเอง จึงรู้สึกว่าอย่างไรเสียวันนี้เราก็ปลอดภัยอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุด ปรากฏว่าไม่ได้ปลอดภัยเฉย ๆ เครื่องของเรามาลงที่ท่าอากาศยานนานาชาติปักกิ่งต้าซิง ก่อนเวลาถึง ๓๐ นาที ทำเอา "คุณปุ๊" (นางสาวเสาวลักษณ์ วงศ์วานิช) หัวหน้าทัวร์ของเราในครั้งนี้บอกว่าไม่เคยเจอมาก่อน เนื่องเพราะว่ามีแต่เครื่องช้ากว่าเวลา กระผม/อาตมภาพจึงบอกว่า "แต่กระผม/อาตมภาพเจอไปถึงก่อนเวลาเป็นประจำ" ทำเอาอีกฝ่ายทำตาโต หลวงพ่อเจ้าคุณเชาวลิตรบอกว่า "ต่อไปถ้าจะไปไหน ต้องไปกับหลวงพ่อวัดท่าขนุนแล้ว" กระผม/อาตมภาพก็ได้แต่พยักหน้ารับ

ด้วยความที่ตนเองไม่มีอะไรต้องห่วง เพราะมีแต่กระเป๋าถือขึ้นเครื่องใบเดียว และขณะเดียวกันก็อยู่ชั้น business class ซึ่งเขาให้เดินออกมาก่อน จึงตรงออกมาทางด้านนอก ปรากฏว่าผ่าน ตม.มาแบบง่าย ๆ เพราะมองหน้าแล้วพ่อเจ้าประคุณก็ประทับตราให้แต่โดยดี สงสัยจะฝีมือ "น้องตาหวาน" เล่นเสียแล้ว..! แต่พอออกมาแล้ว "มาดามชวง" แจ้งว่า คณะของเราน่าจะใช้เวลาเป็นชั่วโมงกว่าที่จะผ่านมาได้ครบ เพราะว่า ตม.จีนนั้นไม่ได้ง่ายแบบนี้ทุกคน เราจึงเดินต่อลงมาจนถึงทางด้านล่าง ซึ่งมีรถไฟพาไปยังสายพานรับกระเป๋า

แต่เป็นเรื่องตลกมากที่ว่าเรายืนรออยู่ประตูที่ ๓ แล้วรถไฟก็เปิดแต่ประตูที่ ๑ เจ้าหน้าที่บนรถก็มองพวกเราแบบเฉยเมยมาก ไม่ได้สนใจอะไรเลย จนกระทั่งรถวิ่งออกไป ทำเอาพวกเราที่ยืนอยู่ประตูที่ ๒ และประตูที่ ๓ ออกอาการเหวอไปตาม ๆ กัน จนกระทั่งฉลาดพอแล้ว ก็ขยับไปที่ประตูที่ ๑ ยังสงสัยว่าทำประตูไว้ ๕ บานทำไม ? ในเมื่อเอ็งเปิดแค่บานเดียว..! คราวนี้สามารถขึ้นรถเที่ยวถัดไปได้ เพราะว่าเปิดประตูบานนี้บานเดียวจริง ๆ..!

รถไฟใช้เวลาวิ่งไม่กี่นาทีก็มาลงบริเวณอาคาร T3 พวกเราตรงไปยังสายพาน ๔๒ กระผม/อาตมภาพกับ "มาดามชวง" รับเอากระเป๋าของตนเองมาแล้วก็ไปเข้าห้องน้ำ แล้วรอกันอยู่นานมาก กว่าที่ทุกคนจะตามมาถึง "ท่านอาจารย์มหาสมคิด" บอกว่า "ประธานรุ่นของเราแน่มากจริง ๆ ไปไหนก็คล่องตัวไปหมด" แต่กระผม/อาตมภาพอยากจะบอกว่า วันนี้ใช้บุญของ "มาดามชวง" มากกว่า