[เถรี]

ในเมื่อเป็นพื้นที่เหมาะสมในการเพาะปลูก แต่ว่าพวกเรากลับไปสร้างตึกแทน จึงทำให้เกิดภาวะ "น้ำรอระบาย" อยู่แทบทุกปี แทนที่เราจะทำการขุดคลองระบายน้ำ กลับมีส่วนหนึ่งไปถมคลองต่าง ๆ ไปเสียมาก โดยเฉพาะช่วงรัฐบาลผันเงิน ประมาณปี พ.ศ. ๒๕๒๐ เศษ ๆ ขึ้นมา ก็ได้ทำการสร้างถนนด้วยการถมคลองไปหลายสาย สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา น้ำก็จะท่วมกรุงเทพฯ เกือบทุกปี..!

โดยเฉพาะแต่โบราณมา พวกเราจะรอหน้าน้ำหลาก เนื่องเพราะว่าเวลาน้ำหลากแล้ว กุ้งหอยปูปลาต่าง ๆ ก็มากับน้ำด้วย เป็นหน้าน้ำที่อุดมสมบูรณ์ซึ่งใคร ๆ ก็รออยู่ เมื่อน้ำลดแล้ว บรรดา "โอชะ" ต่าง ๆ ที่โดนน้ำพามา หรือเรียกง่าย ๆ ว่า "หน้าดิน" ที่มีสารอินทรีย์วัตถุเหมาะแก่การเพาะปลูกก็จะตกค้างอยู่ ทำให้การทำไร่ทำนาเกิดผลดีมาก ๆ จนกระทั่งมีพืชผักผลไม้ที่มีชื่อเสียงมากในสมัยนั้น อย่างเช่นว่า ส้มบางมด ลิ้นจี่ตรอกจันทน์ ซึ่งท่านทั้งหลายได้ยินชื่อก็จะรู้ว่า อยู่ในกรุงเทพมหานครของเรานี่เอง..!

จนกระทั่งกระผม/อาตมภาพเอง ก่อนที่จะไปเกณฑ์ทหาร เวลาไปพักอยู่บ้านยายที่หลังไปรษณีย์บางกอกน้อย ซอยบ้านช่างหล่อ ที่หลังบ้านก็ยังเป็นท้องร่องสวน ประกอบไปด้วยต้นหมาก ต้นมะพร้าว ต้นมะม่วง ต้นขนุน ต้นทุเรียน โดยเฉพาะต้นมังคุด พอถึงเวลาหน้าแล้งก็มีการลอกเอาดินใน "ลำประโดง" ขึ้นมาถมโคนต้นไม้ ทำให้เจริญงอกงาม ผลิดอกออกผลดีมาก ๆ

พวกเด็กซน ๆ อย่างพวกกระผม/อาตมภาพก็ไล่ยิงนกตกปลา ล่ากระรอกกันอยู่ในท้องร่องสวนนั่นเอง ตั้งแต่จับปลากัด จับปลาหัวตะกั่ว จับปลาเข็มมากัดกัน ตัวไหนบาดเจ็บก็โยนคืนท้องร่องไป หรือถ้าหากว่ามีความรู้ก็ "หมักใบจาก" เอาไว้รักษา ถ้าหากว่าตัวไหนสู้เขาไม่ได้จริง ๆ ปล่อยคืนไปแล้วก็ไปหาช้อนตัวใหม่ เด็กรุ่นหลังก็ไม่รู้แล้วว่าเจ้าปลาเข็มลาย ๑ จุด ๒ จุด ๓ จุดนั้น หน้าตาเป็นอย่างไร ? ปลาหัวตะกั่วหน้าตาเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ ?

โดยเฉพาะเจ้าปลาปักเป้าน้ำจืดที่ถึงเวลาลงไปเมื่อไร ก็จะกัดติดเนื้อขึ้นมา ฟันคม ๆ บางทีก็ทำเอาเนื้อแหว่งเป็นแถบ ผู้ใหญ่ก็ต้องให้คาถาป้องกัน ถึงเวลาก่อนจะโดดลงไปว่ายน้ำ ก็ต้องตะโกนคาถา "นะโม นะมัด ขจัดออกไป อย่าเข้ามาใกล้ เสนามณฑล ออกไปให้พ้น วินาศสันติ" แล้วกลั้นหายใจกระโดดตูมลงไป ซึ่งก็ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่าปลอดภัยอยู่ได้..!