[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันจันทร์ที่ ๒๖ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ หลังจากที่ไปหนาวที่เชียงรายและเชียงใหม่มาแล้ว พอเจออากาศ ๒๑ องศาเซลเซียสที่วัดอุทยานก็ออกอาการร้อน แต่โดยปกติกระผม/อาตมภาพเองนั้น ถ้าหากว่าต้องเปิดเครื่องปรับอากาศก็จะเปิดที่ ๒๗ องศาเซลเซียส ซึ่งผู้คนเข้ามาแล้วก็บ่นว่าร้อน บางคนถึงขนาดเหงื่อแตกพลั่กเลยก็มี แล้วถ้าเป็นฤดูกาลนี้ ก็มักจะเปิดประตูหน้าต่างรับลมธรรมชาติแทน

เนื่องเพราะว่าอากาศจากเครื่องปรับอากาศนั้นมีออกซิเจนน้อยไปหน่อย ถ้าหากว่าใครที่อยู่ในห้องปรับอากาศนาน ๆ จนเคยชิน สภาพร่างกายจะขาดออกซิเจนในบางส่วน ซึ่งเนื้อเยื่อในบริเวณที่ออกซิเจนไปไม่ถึงนั้น ก็จะพยายามดิ้นรนรักษาตัวเองไม่ให้ต้องตายลง ก็จะทำการแบ่งเซลล์เพิ่มขึ้น เพื่อที่จะรักษาสภาพตนเองเอาไว้ให้ได้ ท้ายที่สุดวันร้ายคืนร้าย ถ้าหากว่าตรวจพบว่าเป็นเนื้อร้าย ก็เท่ากับเป็นแหล่งก่อเกิดมะเร็งดี ๆ นี่เอง..! จึงเป็นเรื่องที่ท่านทั้งหลายต้องพยายามหาทางแก้ไขกันเอาเอง

ถ้าหากว่าทางวัดอุทยานนี้ หรือว่าทางวัดท่าขนุน อากาศยังไม่มากไปด้วยฝุ่น PM ๒.๕ ก็พอที่จะเปิดประตูหน้าต่างรับลมธรรมชาติได้ แต่ท่านทั้งหลายที่อยู่ใจกลางเมือง ซึ่งฝุ่นมากเสียจนอยู่ในระดับอันตราย ถ้าอย่างนั้นก็ยอมรับสภาพไปก็แล้วกัน หรือไม่ก็ใช้วิธีการอยู่ในห้องปรับอากาศ แต่ฝึกการหายใจเสียใหม่ ก็คือหายใจยาว ๆ เข้าไปจนสุด แล้วนับ ๑ - ๒ - ๓ จากนั้นค่อยหายใจออกจนสุด ทำแบบนี้บ่อย ๆ ร่างกายก็จะได้รับออกซิเจนเพียงพอที่จะดูแลตัวเองได้

สำหรับวันนี้กระผม/อาตมภาพต้องรับการมาลาของพระวินัยธรจิตศิลป์ เหมรํสี, ดร. อดีตประธานที่พักสงฆ์เกาะพระฤๅษี ซึ่งไปเรียนพระธรรมทูต แล้วหลังจากนั้นก็วิ่งงานทั่วโลก จากที่ผ่านมาก็ทำให้ญาติโยมทั้งหลายอยากจะให้ท่านปักหลักอยู่ที่ใดที่หนึ่งเป็นประจำ แต่ท่านเองก็ขอหาประสบการณ์ก่อน วันนี้จึงมาลาเพื่อที่จะไปเป็นพระธรรมทูตที่เมืองลอสแอนเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งกระผม/อาตมภาพก็เห็นว่า คงมีโอกาสได้ใช้ภาษาอังกฤษน้อยมาก เนื่องเพราะว่าลอสแอนเจลิสนั้น ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นคนไทยและคนลาวที่ไปเข้าวัดไทยที่นั่น