[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันศุกร์ที่ ๒๓ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ ตั้งแต่ตี ๓ หลังจากที่ส่งข้อมูลวัตถุมงคลไปให้ "ไอ้ตัวเล็ก" (นางสาวพัชรีภรณ์ หยกอุบล) เพื่อนำลงในกระทู้สร้างห้องน้ำให้กับนักเรียนหญิงบ้านไกล ซึ่งพักกันอยู่ในหอพักของโรงเรียนทองผาภูมิวิทยาแล้ว

กระผม/อาตมภาพนั่งรถยนต์ประจำตัว ซึ่งชื่อจริงเพราะมาก แต่เรียกสั้น ๆ ว่า "น้องแก้ว" ให้ "คุณแดง" (นายมงคล ม่วงน้อยเจริญ) ขับพาวิ่งขึ้นสู่ภาคเหนือ เพื่อที่จะไปร่วมงานออกนิโรธกรรมของ "ครูบาเหนือชัย โฆสิโต" ซึ่งหลายต่อหลายท่านรู้จักกันในนาม "นักบุญแห่งขุนเขา" บ้าง "พระขี่ม้าบิณฑบาต" บ้าง ซึ่งท่านเป็นเจ้าสำนักสงฆ์ถ้ำป่าอาชาทอง ตำบลศรีค้ำ อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย ที่คบหาสมาคมกันมาเกินกว่า ๓๐ ปีแล้ว

ในยุคนั้นครูบาเหนือชัยท่านยัง "หนุ่มแน่นสามพันตึง" ได้มาทำการสร้างสำนักสงฆ์ต่าง ๆ บนแนวเขาเขตชายแดนไทยพม่า เพื่อป้องกันไม่ให้ศาสนาอื่นที่รุกหนักด้วยวิธีการ "ป่าล้อมเมือง" เข้าไปยึดเอาศาสนิกไปเสียหมด ต้องดูแลสำนักสงฆ์ต่าง ๆ อยู่ถึง ๑๓ สำนัก ประกอบกับวิธีการ "ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์ก็เล่นด้วยคาถา" จึงทำให้ท่านขอความช่วยเหลือมาว่า กระผม/อาตมภาพมีมีดหมอชาตรีของพระเดชพระคุณหลวงพ่อฤๅษีฯ วัดท่าซุงหรือไม่ ? เพราะว่าท่านขี้เกียจที่จะรบราฆ่าฟันกับบรรดาไสยศาสตร์ต่าง ๆ

กระผม/อาตมภาพจึงได้เดินทางนำเอามีดหมอเล่มพิเศษ ซึ่งเข้าพิธีชาตรีที่วัดท่าซุงตั้งแต่ครั้งแรกพร้อมกับอาวุธปืน ๕ กระบอก ซึ่งก็คือมีดที่มีนามว่า "แรมโบ้ ๓" ที่กระผม/อาตมภาพเอาเข้าพิธีแล้ว ก็ไปให้ช่างที่พยุหะคีรีทำฝักหุ้มเงินอย่างดี

เมื่อนำไปถึง ให้ท่านเลือกเอาระหว่างมีดหมอพิเศษแรมโบ้ ๓ ซึ่งไม่มีหลักฐานอะไรสักนิดเดียว เนื่องเพราะว่าเหล็กแข็งถึง ๕๓ ร็อคเวลล์ ไม่สามารถที่กระผม/อาตมภาพจะตอกรอยจารใด ๆ ได้ กับมีดหมอชาตรี ซึ่งพวกกระผม/อาตมภาพและ "ท่านพระครูปลัดสมนึก" ซึ่งตอนนั้นก็คือ "พระสมนึก สุธมฺมถิรสทฺโธ" ท่านเพิ่งจะเข้าพรรษาที่ ๒ พร้อมกับ"หลวงพี่ประทีป" (พระใบฎีกาประทีป อตฺถทสฺสี) ช่วยกันตอกข้อความ จารข้อความบนมีดหมอนั้น เพื่อที่จะได้เป็นหลักฐานชัดเจนว่าสร้างเมื่อไร ? สร้างในวันเวลาไหน ?

แต่ปรากฏว่าครูบาเหนือชัยท่านรักมีดหมอแรมโบ้ ๓ มากกว่า เนื่องเพราะว่าถ้าสำหรับคนทั่วไปก็ประมาณว่า "ฟันทีเดียวหัวขาด" กระผม/อาตมภาพจึงได้มอบถวายให้กับท่านไป แล้วหลายต่อหลายครั้งก็ต้องนำข้าวสารอาหารแห้งขึ้นมา ให้ท่านนำไปส่งให้กับสำนักสาขาต่าง ๆ ซึ่งสามารถไปได้ด้วยการขี่ม้าเท่านั้น จนกระทั่งท่านเริ่มเข้านิโรธกรรมครั้งแรก ก็ได้นิมนต์ให้กระผม/อาตมภาพเป็นประธานในการนำท่านออกจากนิโรธกรรมทุกปีมาจนถึงปัจจุบัน