[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันอังคารที่ ๒๐ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ มีข่าวดีสำหรับตัวกระผม/อาตมภาพก็คือ การสอบเพื่อขอตำแหน่งทางวิชาการเป็น "รองศาสตราจารย์" ผ่านแล้ว คราวนี้ก็รอคำสั่งแต่งตั้งเท่านั้น ถ้าบอกว่าได้เพราะไปปีนเขาซีซานที่เมืองคุนหมิง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน แล้วลูบลูกแก้วพญามังกรก็คงเถียงเขาไม่ออก เพราะว่าไปทำมาจริง ๆ..!

แต่เรื่องพวกนี้ เราท่านทั้งหลายต้องเข้าใจว่า ถ้าหากว่ากุศลทุกอย่างพร้อมมูล ต่อให้เราไม่ต้องการก็จะได้มาเอง จึงไม่ต้องเสียเวลาไปตะเกียกตะกายทำอะไรที่ไหนให้ยากลำบาก แต่ด้วยความที่บุคคลจำนวนหนึ่งขาดที่พึ่งทางใจที่มั่นคง จึงต้องไปแสวงหาจากสิ่งภายนอก ที่ท่านทั้งหลายได้สวดมนต์กันอยู่ทุกเช้าที่ว่า

พะหุง เว สะระณัง ยันติฯ จะเห็นว่ามนุษย์ทั้งหลายเมื่อมีภัยเกิดขึ้น ก็วิ่งหาที่พึ่งกันให้มั่วไปหมด

ซึ่งพระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ว่า เนตัง โข สะระณัง เขมัง เนตัง สะระณะมุตตะมัง นั่นไม่ใช่ที่พึ่งอันเกษม ไม่ใช่ที่พึ่งอันสูงสุด

โย จะ พุทธัญจะ ธัมมัญจะ สังฆัญจะ สะระณัง คะโต ต้องพึ่งพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เท่านั้น ถึงจะเป็น เอตัง โข สะระณัง เขมัง เอตัง สะระณะมุตตะมัง ถึงจะเป็นที่พึ่งอันเกษม เป็นที่พึ่งอันสูงสุดของพวกเรา

ดังนั้น..อย่าได้หลงทางไปไกล โดยเฉพาะพระภิกษุสามเณรของเราอย่าไป "มู" ตามที่วัยรุ่นสมัยนี้เขาใช้กันมาก ตั้งหน้าตั้งตาสร้างสมศีล สมาธิ ปัญญาไป ถึงเวลาแล้ว ต่อให้คุณไม่ต้องการ สิ่งนั้นก็จะมา ลักษณะเหมือนอย่างกับการปลูกต้นไม้แล้วคอยฟูมฟัก เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ดอกผลทั้งหลายก็จะเกิดขึ้นมาเอง