[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันจันทร์ที่ ๑๙ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ เมื่อคืนกระผม/อาตมภาพเดินทางถึงท่าอากาศยานานาชาติสุวรรณภูมิ ก่อนเวลา ๒๐ นาที ต้องกราบขอบพระคุณ "พระเดชพระคุณหลวงปู่ไห่ทง" ตลอดจนกระทั่ง "ท่านปู่ท้าวเวสสุวรรณ" และ "ท่านพี่อสุรินทราหู" เป็นอย่างยิ่ง ที่ช่วยอำนวยการให้ความสะดวกแก่คณะของเราทุกคนด้วยดีเช่นนี้ ถึงขนาด"ไกด์ไก่" (นายฐนชล ทิมแสง) ทัวร์ลีดเดอร์ของบริษัทเติมเต็มทราเวล ออกปากขอฝากภาระเอาไว้ทุกงาน สำหรับการที่จะให้ทุกคนกลับถึงเรือนชานบ้านช่องโดยปลอดภัย..!

เมื่อวานนี้อากาศยามเช้าที่โรงแรมวีนัส อินเตอร์เนชั่นแนล โฮเต็ล เมืองคุนหมิง มณฑลยูนนาน ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน อยู่ที่ ๔ องศาเซลเซียส แต่ว่ากระผม/อาตมภาพนั้นปลดเครื่องกันหนาวออกเกือบหมด เหลือแต่เสื้อฮีตเท็คตัวบางเท่านั้น เหตุเพราะว่าเราอยู่ที่เมืองคุนหมิง อากาศจะเย็นเฉพาะช่วงเช้า ถ้าสายหน่อยเริ่มร้อน โอกาสที่จะเปลี่ยนผ้าให้กลับไปสู่อากาศร้อนก็จะเป็นเรื่องยาก เนื่องเพราะว่าพระของเราห่มดอง พาดสังฆาฏิ แล้วมีผ้าคลุมไหล่อีกผืนหนึ่ง เพื่อที่จะให้เป็นไปตามพระธรรมวินัย การเปลี่ยนผ้าเปลี่ยนผ่อนเหมือนกับชาวบ้านจึงเป็นไปได้ยาก..!

พวกเราไปป่วนห้องอาหารของโรงแรมตั้งแต่ยังไม่ทันจะ ๖ โมงครึ่ง..! นั่งดู "อาอี๋" แกผลิตอาหารซึ่งเป็นเส้นหมี่ กว่าที่จะเสร็จเรียบร้อย พวกเราส่วนใหญ่ก็ตักข้าวของอื่น ๆ ไปตั้งหน้าตั้งตา "โจ้" กันเป็นการใหญ่ เมื่ออิ่มแล้ว กระผม/อาตมภาพลงจากห้องอาหารชั้น ๔ มาข้างล่าง เจอ "คุณน้ำทิพย์" มัคคุเทศก์ท้องถิ่นชาวสิบสองปันนา จึงมอบเงินให้ ๕๐๐ หยวน เป็นรางวัลที่เหนื่อยยากกับพวกเรามาตลอดทริปจนถึงวันนี้

อีกไม่นาน "แม่หญิงเปิ้ล" ก็ตามลงมา กระผม/อาตมภาพจึงมอบให้อีก ๕๐๐ หยวน แล้วทั้งสองก็ทำสิ่งที่เป็นภาระแก่กระผม/อาตมภาพอย่างยิ่ง ก็คือถวายชาผู่เอ้อร์มาสองก้อนใหญ่ แต่ละก้อนหนาเป็นนิ้ว ใหญ่ขนาดจานกินข้าวเลยทีเดียว..! ของพวกนี้ถ้าจะซื้อ กระผม/อาตมภาพก็ซื้อเอง ไม่ใช่ว่าคนอื่นซื้อให้แล้วจะถูกใจเสียเมื่อไร เห็นกระผม/อาตมภาพฉันชาแล้วก็ซื้อชามาถวาย ทุกท่านรู้หรือว่ากระผม/อาตมภาพฉันชาอะไร ? แล้วฉันชาด้วยสาเหตุอะไร ? เหล่านี้เป็นต้น

หรือที่บางคนเมตตาซื้อยามาถวายเสียมากมายมหาศาล ท่านทั้งหลายรู้หรือเปล่าว่ากระผม/อาตมภาพมีกรรมอยู่อย่างหนึ่งก็คือ รับข้าวของอะไรจากใครมา ก็ต้องฉลองศรัทธาด้วยการใช้อย่างเต็มที่ ดังนั้น..ท่านที่เมตตาอยากให้กระผม/อาตมภาพสบายดี กรุณาอย่าถวายยาเป็นอันขาด..! เพราะว่าถวายเมื่อไรก็แปลว่าต้องเจ็บไข้ได้ป่วย ใช้ยาจนกว่าจะหมด..! แล้วนี่เล่นถวายมีทีหนึ่งเป็นถุงใหญ่ ๆ ประมาณว่าจะให้ฉันไปทั้งปี..! เห็นแล้ว "น้ำตาจิไหล..!"