[เถรี]

พวกเราฝ่ารถติดไปเป็นระยะทางไม่ใช่น้อย ๆ จนกระทั่งมาถึง "ทะเลสาบเตียนฉือ" แต่ความจริงเป็นมุมหนึ่งของทะเลสาบเท่านั้น ลงจากรถแล้วต้องเดินข้ามถนนไป ประเทศจีนนี้มีอันตรายก็คือ ใช้รถยนต์ไฟฟ้า ใช้จักรยานไฟฟ้ากันมากมาย และเจ้าพวกนี้สุ้มเสียงเงียบมาก ถ้าไม่บีบแตรเสียอย่างเดียว วิ่งมาติดตัวแล้วเรายังไม่รู้ตัวเลย..! เวลาข้ามถนนจึงต้องหูไวตาไว

เมื่อเดินขึ้นไปถึงลานสาธารณะทางด้านบน นัดแนะกันว่าเวลาบ่ายโมงครึ่งของเมืองจีนให้มารวมกันอยู่บริเวณนี้ แล้วก็ปล่อยฟรีสไตล์ ให้พวกเราไปเลี้ยงนกนางนวล หรือว่าถ่ายรูปตามอัธยาศัย กระผม/อาตมภาพพาพวกเราไปถ่ายรูป ตรงที่เขาปั้นเป็นรูปนกนางนวลกำลังเหินบินแล้ว ก็เดินมาเพื่อที่จะหาซื้อสิ่งของเลี้ยงนกนางนวล ปรากฏว่า "หมอมุก" (แพทย์หญิงรุจิรา งามพฤกษ์วานิชย์) ส่งขนมปังชิ้นใหญ่มาให้

เมื่อเดินไปยืนรออยู่พักหนึ่งก็ต้องนั่งเซ็ง เพราะว่านกนางนวลที่กำลังมานั้น โดนบรรดาเจ้าหน้าที่รักษาความสะอาดทะเลสาบเตียนฉือ ที่ใช้เรือแบตเตอรี่มาไล่เก็บขยะอยู่ทางด้านล่าง ไล่หนีไปโดยปริยาย พวกเราเดินตามไปเท่าไร เจ้านกก็หนีไปไกลเท่านั้น เพราะว่าเรือของเจ้าหน้าที่ ๒ ลำ ๓ ลำ วิ่งตามกันไป กระผม/อาตมภาพก็เลยใช้วิธีฉีกขนมปังเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วโยนขึ้นกลางอากาศ แต่ว่าเจ้าพวกนกก็ไม่กล้าที่จะเข้ามาใกล้ นอกจากรอให้ตกน้ำก่อนแล้วค่อยตามลงไปกิน..!

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว เพราะว่าสิ่งของที่ระลึกซึ่งทำเป็นตุ๊กตารูปนกนางนวลนั้น ดูไม่น่ารักเสียเลย จึงได้เดินกลับไปยังลานจอดรถด้านข้าง "บริษัทต้าหงถ่า" ซึ่งเป็นบริษัทผลิตบุหรี่รายใหญ่มากของประเทศจีน อาคารสำนักงานใหญ่โตมหึมา พอ ๆ กับมหาศาลาประชาชนที่กรุงปักกิ่งเลยทีเดียว..! แต่ก็ดีตรงที่ว่าทางบริษัทนั้นทำห้องน้ำสาธารณะเอาไว้ให้ พวกเราจึงแวะเข้าไปเพื่อที่จะใช้บริการกันทุกคน..!

เมื่อขึ้นรถมาจนครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว โชเฟอร์ผู้มีโลกส่วนตัวสูงก็พาพวกเราวิ่งไปยังร้านอาหารกลางวัน ด้วยความที่รถในเมืองค่อนข้างจะติดมาก และสถานที่จอดก็ไม่มี คันไหนจอดนานเกิน ๕ นาที ถ้าเป็นรถโดยสารก็จะโดนปรับทันที..! พวกเราจึงต้องรีบลงและเข้าไปยังภัตตาคารไม่ทราบชื่อ ที่เจ้าหน้าที่ ๕ - ๖ คน มายืนรอคณะของพวกเราอยู่แล้ว

อาหารวันนี้มีสิ่งพิเศษก็คือ "เป็ดอวี้เหลียนย่าง" ที่มีชื่อเสียงมากของเมืองคุนหมิง เห็นว่าพยายามท้าชิงตำแหน่งกับเป็ดปักกิ่งอยู่ แต่กระผม/อาตมภาพฉันแล้วก็รู้สึกว่า "งั้น ๆ เอง" เมื่ออิ่มแล้วก็ออกมาเดินดูฟ้าดูดินทางด้านนอก เห็นป้ายภาษาจีนของชื่อภัตตาคารก็อ่านไม่ออก จึงขึ้นไปนั่งรออยู่บนรถที่ค่อนข้างจะอุ่นกว่ามาก