หันกลับมาอีกทีเห็น "ท่านปิง" ที่ยืนติดหลังอยู่ ถือเอาธนบัตรใบละ ๑๐๐ บาทของไทย สอดเข้าไปในปากเสือ แล้วล้วงเอาใบละ ๑๐๐ หยวนของกระผม/อาตมภาพ ติดมือมาเป็นโชคลาภของตนเอง "ท่านอาร์ต"ก็ทำตาม ต่อด้วย "ครูบาพันแสน" (เจ้าอธิการธรรมชัย อคฺคธมฺโม) เจ้าอาวาสวัดศิลาวาส รักษาการเจ้าคณะตำบลปิงโค้ง อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่
เมื่อพวกเราทำภารกิจเสร็จแล้วจึงเห็นว่า คนจีนเขาไม่ได้ควักกระเป๋าแลกเปลี่ยนเหมือนกับพวกเรา หากแต่ล้วงเข้าไป ดึงเอาเงินที่พวกเราใส่ไว้ออกมาหน้าตาเฉย..! รู้สึกว่าทำแบบนี้แล้ว ถ้าท่านสงเคราะห์ได้จริง ๆ ก็คงไม่สงเคราะห์บุคคลประเภทโลภมากนี้อย่างแน่นอน..!
พวกเราเดินกลับออกมาถึง "ซุ้มประตูมังกร" กระผม/อาตมภาพนั่งส่งงานอยู่บริเวณที่จอดรถแบตเตอรี่อยู่พักใหญ่ "หลวงพ่อนิล" (พระครูวินัยธรธวัชชัย ชาครธมฺโม) ประธานที่พักสงฆ์อาศรมศรีชัยรัตนโคตร จังหวัดสกลนคร "ครูบาไอซ์" (พระนิชวัชญ์ ญาณวิสุทฺโธ) วัดเมืองขอน อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ ก็ตามมาถึง กำลังส่งงานอยู่ เสียง "แม่หญิงเปิ้ล" ก็ดังมาว่า "นิมนต์หลวงพ่อไปนั่งที่ร้านกาแฟดีกว่าเจ้าค่ะ ทางด้านโน้นไม่หนาวเหมือนกับตรงนี้"
พวกเราชักแถวตามกันไป มีญาติโยมที่ทยอยกันลงมาแล้ว ๕ - ๖ คนด้วยกัน ส่วนที่เหลือยังคงยักแย่ยักยันอยู่ข้างบนว่า "เมื่อไรจะเดินถึงประตูมังกรเสียที ?" พวกเราเข้าไปยังร้านกาแฟซึ่งมีเตาผิงอยู่ด้วย ทำให้รู้สึกว่าอบอุ่นขึ้นมามาก หลายต่อหลายท่านก็สั่งกาแฟและขนมเค้ก โดยมีญาติโยมแย่งกันเลี้ยงจนสับสนไปหมด..! กระผม/อาตมภาพขอแค่น้ำชาร้อนอย่างเดียว แต่เมื่อเขาเอามาส่งกลายเป็นน้ำชาร้อนใส่ขิง ซึ่งซอยขิงแก่สด ๆ ใส่ลงไปกำใหญ่ ทำเอาซดเข้าไปแล้วร้อนฉ่าไปทั้งตัว..!
เมื่อพวกเรามากันครบครัน สั่งขนมกินกันจนทางร้านอยากให้ลูกค้าแบบนี้มาเยอะ ๆ จนเวลาเที่ยงตรงก็กลับมาขึ้นรถบัสของทางอุทยาน วิ่งสวนบรรดามวลมหาประชาชนจีนที่เดินขึ้นมาอย่างคลาคล่ำ และที่กำลังเดินลงไปอีกเป็นจำนวนมาก จนกระทั่งมาถึงบริเวณหน้าสำนักขายตั๋ว พวกเราลงกันที่ตรงนี้ แล้วก็เดินไปยังรถบัสของเราที่ลานจอดรถ
เมื่อเช็คจำนวนครบถ้วนแล้ว ก็วิ่งผ่าเมืองตรงไปยังทะเลสาบเตียนฉือ "แม่หญิงเปิ้ล" และ "คุณน้ำทิพย์" บอกว่า จะพาไปเลี้ยง "นกนางนวลปากแดง" ซึ่งอพยพหนีหนาวมาจากไซบีเรีย ลงมาหาความอบอุ่นที่นี่ มีจำนวนมากเป็นพัน ๆ ตัวเลยทีเดียว..!
__________________
........................
เกิดมาทั้งที เอาดีให้ได้ ตายไปทั้งที ฝากดีเอาไว้ อยู่ให้เขาเกรงใจ ไปให้เขาคิดถึง
จะเช มัตตา สุขังธีโร ปัญญาชน พึงสละสุขส่วนตน เพื่อสุขยิ่งใหญ่ของส่วนรวม
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย สุธรรม : 20-01-2026 เมื่อ 18:02
|