[เถรี]

ครั้นพ้นจากอุโมงค์ออกมาแล้ว ก็เป็นระเบียงแคบ ๆ ที่มองเห็น "ทะเลสาบเตียนฉือ" บริเวณนี้เป็นจุดสำคัญที่สุดซึ่งเขามาขอพรกัน โดยสร้างเป็นซุ้มประตูและมีการแกะสลักรูปพญามังกรเล่นแก้วอยู่ พวกเราทุกคนต้องลูบคลำไข่มุกมังกรให้ถึงจึงจะประสบความสำเร็จ ถ้าต้องการความสำเร็จอย่างแท้จริง ก็ให้มือขวาจับไข่มุกมังกร ส่วนมือซ้ายพยายามเอื้อมไปจับหางมังกรให้ได้..!

กระผม/อาตมภาพรอจนถึงคิวแล้ว อาศัยความสูง ๑๗๒ เซนติเมตรของตัวเอง สามารถที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสได้อย่างง่ายดาย ก็เลยนึกว่า "ถ้าเราอธิษฐานขอเรื่องใดก็น่าจะสำเร็จกระมัง ?"

เมื่อถ่ายรูปสถานที่กันเรียบร้อยแล้ว โดยที่กระผม/อาตมภาพพยายามที่จะเมิน "ศาลาเจ้าแม่กวนอิมประทานบุตร" เนื่องเพราะว่าลูกก็ไม่มี มีแต่บรรดาลูกศิษย์ ถ้าเพิ่มมากขึ้นก็มีแต่สร้างความเหน็ดเหนื่อยให้กับตัวเอง จึงพยายามเลี่ยงเสียให้ไกล..! เดินลัดเลาะลงมาทางด้านล่าง ปรากฏว่ามาออกตรงทางแยกซึ่งมีเจ้าหน้าที่ยืนขวางทางอยู่ ไม่ให้คนลัดขึ้นไปทางนี้ เนื่องจากง่ายเกินไป ต้องให้ปีนอ้อมภูเขาเสียเกือบทั้งลูกแล้วค่อยออกมาทางด้านนี้ทีหลัง..!

พวกเราลงมาจนถึงบริเวณร้านขายของที่ระลึก แล้วชวนกันไปยังห้องน้ำ พอเห็นบันไดอีก ๒๐ - ๓๐ ขั้น ที่ขึ้นไปห้องน้ำแล้ว กระผม/อาตมภาพ "ท่านปิง" "ท่านอาร์ต" (พระอัครพงศ์ ปญฺญวณฺโต) พระลูกวัดท่าขนุน ต่างคนต่างก็มองหน้ากันว่า นี่ถ้าปวดขนาดต้อง "เดินหนีบ" แล้ว ให้มาขึ้นบันได ๒๐ - ๓๐ ขั้นแบบนี้ ดูท่าจะไปไม่รอดอย่างแน่นอน..!

เมื่อเข้าห้องน้ำแล้วจึงเดินไปดูสินค้าที่ระลึก "ท่านปิง"หยิบของชิ้นหนึ่งขึ้นมา เจ้าของร้านบอกว่าเป็น "ผี่ซิว" ซึ่งบ้านเราเรียกว่า "ปี่เซียะ" นั่นเอง แต่เจ้าปี่เซียะตัวนี้น่าจะกินสมบัติเข้าไปมากเกินเหตุ อ้วนกลมจนแก้มเป็นซาลาเปาเลยทีเดียว..! ทำเอาหัวเราะกันเป็นการใหญ่ เห็นความน่ารักของปี่เซียะซึ่งแกะด้วยไม้ ก็เลยซื้อกันมาคนละ ๑ ตัว แล้วก็เดินต่อลงไปยังด้านล่าง ผ่านรูปปั้นงูพันเต่าซึ่งไม่มีใครอยู่แล้ว จัดการลูบคลำเสียจนพอใจอีกรอบหนึ่ง..!

จากนั้นก็ลงบันได้ด้วยความระมัดระวัง ทีละช่วง ทีละชั้น จนกระทั่งมาถึงหน้า "พระตำหนักเยียนหลัวหวัง" แล้วก็เดินต่อไปอีกหน่อยหนึ่ง เข้าคิวเพื่อไปล้วงปากเสือของ "ไฉเสินเหยีย" กระผม/อาตมภาพล้วงเอาใบละ ๑๐๐ หยวนขึ้นมา เนื่องเพราะคิดว่า "ถ้ามีการแลกเปลี่ยนน่าจะดีกว่า" เมื่อถึงคิวของตัวเอง ล้วงเข้าไปจนสุดแล้ว ก็วางใบละ ๑๐๐ หยวนไว้ที่นั่น อธิษฐานบอกท่านปู่ท้าวเวสสุวรรณว่า "ขอบารมีท่านปู่เป็นที่พึ่ง ถ้ากระผม/อาตมภาพจะกระทำสิ่งหนึ่งประการใดเพื่อพระพุทธศาสนา ขอให้มีเงินมีทอง สามารถทำได้โดยไม่ติดขัดด้วยเถิด" แล้วทิ้งธนบัตรใบละ ๑๐๐ หยวนเอาไว้ในนั้น