[เถรี]

ประมาณ ๙ โมงครึ่ง พวกเรามาถึงลานจอดรถ อันดับแรกก็คือไปจองห้องน้ำกันก่อน และเป็นห้องน้ำรวมที่ผู้หญิงเข้าได้ผู้ชายเข้าดี เพราะว่ามีประตูปิดมิดชิด และเขาก็ทำกันเช่นนั้น แต่ว่าคนจีนหลายคนก็เข้าไปทำธุระแต่ไม่ปิดประตู ไม่ทราบว่ากลัวผี เตรียมพร้อมที่จะวิ่งออกจากส้วมหรืออย่างไร ? ก็เลยทำให้พวกเราบางคนผลักประตูเข้าไปแล้ว เจออีกฝ่ายทำหน้าเหวออยู่ข้างใน..!

ครั้นเข้าห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว พวกเราไปยืนรออยู่พักใหญ่ "คุณน้ำทิพย์" มัคคุเทศก์ท้องถิ่นจากเมืองสิบสองปันนา ก็ซื้อหาตั๋วให้พวกเราได้ครบ กระผม/อาตมภาพเห็นทัวร์คนจีนจำนวนมาก ขึ้นบันไดตรงด้านข้างสำนักงานขายตั๋ว จึงทำท่าจะไปบ้าง แต่ "แม่หญิงเปิ้ล" รีบห้ามเอาไว้ บอกว่าจะพาไปขึ้นบันไดเลื่อนเพื่อเซฟกำลังเอาไว้ก่อน แสดงว่าหนทางวันนี้สาหัสแน่นอน..!

ครั้นนับจำนวนคนเรียบร้อย "คุณน้ำทิพย์"ก็เดินนำพวกเราเข้าไปในร้านขายของที่ระลึก ซึ่งใหญ่โตมโหฬารมาก เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวาไปหลายครั้ง แล้วขึ้นบันไดเลื่อนเพื่อขึ้นไปสู่พื้นถนนด้านบน แต่กระผม/อาตมภาพนั้นใช้วิธีขึ้นบันไดแทน จึงทำให้ขึ้นไปถึงก่อน..!

เมื่อมาถึงข้างบนแล้ว พวกเราต้องขึ้นรถบัสของทางด้านนี้ วิ่งขึ้นเขาไปประมาณ ๑๐ กว่านาที เพื่อขึ้นไปยังจุดแรกของทางเขาซีซาน ซึ่งมีการจอดให้ลงเป็นระยะ ๆ ไป ๕ - ๖ แห่ง เนื่องเพราะว่าหลายคนก็มีศรัทธา ที่จะแวะขอพรในระหว่างทาง ส่วนพวกเรานั้นไม่มีใครแวะ ที่น่าทึ่งที่สุดก็คือ คนจีนจำนวนมากที่เดินตั้งแต่ตีนเขาขึ้นไป ไม่ทราบเหมือนกันว่าเพราะว่ามากันเอง เลยไม่ได้พึ่งพาคณะทัวร์นำขึ้นรถบัส หรือว่าประหยัดเงิน หรืออาจจะเป็นเพราะว่ามีศรัทธาแรงกล้า แสดงออกซึ่งความศรัทธาของตนเองกันแน่ แต่ก็เดินกันเต็มไปหมด..!

พวกเราวิ่งมาจนกระทั่งถึงด้านบน ต้องลอดอุโมงค์แล้วตีโค้งออกมาในบริเวณซึ่งเป็นลานจอดรถแบตเตอรี่ แล้วต้องไปตบตีแย่งชิงการนั่งรถแบตเตอรี่กับมวลมหาประชาชนจีน ซึ่งวันนี้พวกเราเริ่มรู้แล้ว จึงตั้งแถวคู่เสียแต่แรก ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถที่จะแซงหน้าได้ พวกเราขึ้นรถแบตเตอรี่ ที่พอเริ่มออกวิ่งก็สะท้านไปทั้งตัว เพราะว่าอากาศ ๓ องศาเซลเซียสของที่นี่ แล้วรถวิ่งไปด้วยความเร็วค่อนข้างมาก จึงทำให้พวกเราหลายคนโดนลมแล้วออกอาการหนาวสะท้าน..!