[เถรี]

เมื่อเดินลงมาแล้ว กระผม/อาตมภาพก็เดินย้อนทางเดิมกลับออกมา เห็นหินบางก้อนบนหัวนั้นติดอยู่หมิ่น ๆ นิดเดียว ถ้าเกิดแผ่นดินไหว มีหวังร่วงใส่หัวอย่างแน่นอน ออกมานั่งส่งรูปให้ "ไอ้ตัวเล็ก" (นางสาวพัชรีภรณ์ หยกอุบล) เพื่อที่จะเอาลงเว็บไซต์วัดท่าขนุน ให้ทุกคนได้ติดตามแบบเรียลไทม์

ส่วนในเฟซบุ๊กนั้นให้งดเอาไว้ เนื่องเพราะว่ายังอยู่ในวาระที่ต้องแสดงความเสียใจ ต่อการเสด็จสวรรคตของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ไม่ควรที่จะลงอะไรที่เป็นการท่องเที่ยว เพราะว่าเป็นความสนุกสนาน ฝืนกับสภาพความเป็นจริงของคนส่วนใหญ่

นั่งรออยู่พักใหญ่ มีคนเดินมาทางด้านหลัง ถึงได้ทราบว่าเขาอ้อมลงจากศาลาชมวิวไปอีกด้านหนึ่ง และมีคณะหนึ่งที่มีพระ ๒ รูป โยม ๖ คน พระ ๒ รูปก็คือ "ครูบาพันแสน" และ "ครูบาไอซ์" (พระนิชวัชญ์ ญาณวิสุทฺโธ) วัดเมืองขอน อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ เดินเตลิดออกไปจนถึงทางด้านนอกแล้ว จึงได้บอกให้นั่งรอกันบริเวณนั้น แล้วพวกเราจะไปรับ..!

จากนั้น "คุณน้ำทิพย์" ก็พาพวกเรามาขึ้นรถแบตเตอรี่ พาวนออกอีกด้านหนึ่งของป่าหิน เป็นการชมป่าหินโดยรถยนต์ ไม่ต้องเดินเองให้เหนื่อย บรรดาป่าหินเหล่านี้อายุหลายล้านปีแล้ว ก็คือตั้งแต่สมัยที่บริเวณนี้ยังจมอยู่ใต้ทะเล

ครั้นพวกเราวนออกมาแล้ว ก็มาจอดอยู่ในบริเวณที่เขาให้เราเดินเท้าออก ต้องเดินเป็นระยะทางที่ไกลมาก น่าจะประมาณ ๒ กิโลเมตร จึงออกมาเจอ "ครูบาพันแสน" และ "ครูบาไอซ์" พร้อมกับคณะ พากันเดินไปหัวเราะไป จนกระทั่งย้อนเส้นทางออกมา แล้วข้ามสะพานที่คร่อมสระน้ำขุดด้วยมือ เพื่อที่จะตรงไปยังทางออก

"ไกด์ไก่" ได้ชี้ให้ออกทางด้านขวามือ เมื่อเดินไปจนถึงบริเวณทางออกแล้ว กระผม/อาตมภาพก็สงสัยว่า "ให้กูอ้อมมาทางนี้ทำไมวะ ?" เนื่องเพราะว่าทั้งสองแห่งนั้นก็คือสถานที่เดียวกัน ทางออกนั้น ถ้าหากว่าเดินตรงมาทางขาเข้าจะใกล้กว่ามาก ทางออกที่เขาทำให้อย่างเป็นทางการนั้นอ้อมโลกมากไปหน่อย..! มีคนจีนจำนวนมากที่เดินตรงไปยังทางเข้า แล้วก็มาลัดลงตรงประตูทางออกแบบหน้าตาเฉย..!

พวกเราเดินตาม "คุณน้ำทิพย์" ไปจนกระทั่งถึงลานจอดรถ ก็เป็นร้านค้าซึ่งจำหน่ายสินค้าที่ระลึก จัดสถานที่แบบค่ายกลลักษณะเขาวงกต ให้พวกเราเดินวนจนครบทุกร้าน แล้วก็มาออกบริเวณจุดที่เป็นห้องน้ำ และจุดที่เป็นจุดขึ้นรถแบตเตอรี่ เพื่อออกจากทางด้านอุทยานหินล้านปีแห่งนี้

พวกเราเข้าห้องน้ำแล้วรอความพร้อม เมื่อนับจำนวนคนได้ครบถ้วน "คุณน้ำทิพย์" ก็จัดการสแกนตั๋วทีละใบ แล้วปล่อยพวกเราผ่านเข้าไป แต่ปรากฏว่ารถนั้นมีมวลมหาประชาชนจีนนั่งอยู่เกินครึ่งแล้ว พวกเราจึงต้องแยกเป็นสองคณะตามเคย ครั้นออกมาทางด้านนอก ก็ยังต้องเดินอีกไกล กว่าที่จะไปถึงลานจอดรถบัส