[เถรี]

"แม่หญิงเปิ้ล" ประกาศอย่างชัดเจนว่า ต้องรอเขาปรุงจนให้สัญญาณว่ากินได้ ถึงจะลงมือได้ เพราะว่าเห็ดหลายต่อหลายอย่างนั้น พอรวมกันแล้วจะมีพิษ..! ต้องความร้อนถึงระดับจึงสามารถที่จะกินได้ โดยที่ไม่เกิดอาการพิษกำเริบ ต้องมีพนักงานคอยตักฟองอาหารออกจากหม้อร้อนใบใหญ่ แล้วก็ใส่โน่นใส่นี่ลงไป กว่าที่จะให้สัญญาณพวกเราฉันได้ก็รอกันเงกไปเลย..!

กระผม/อาตมภาพตักมาคนเดียว ๒ ถ้วย เนื่องเพราะว่าขี้เกียจรอให้น้ำซุปเย็นลง ถ้าฉันถ้วยที่ ๑ หมด ถ้วยที่ ๒ ก็ยกซดได้เลย อาหารของเขาที่ประกอบด้วยเห็ด ถือว่ารสชาติใช้ได้ แต่กระผม/อาตมภาพเป็นคนที่ฉันอะไรก็ไม่เติม เพราะถือคติว่าถ้าเติมแล้วอร่อย ก็คือเราทำเอง ไม่ใช่อร่อยจากอาหารทางร้านของเขา..!

เมื่ออิ่มแล้วจึงได้ไปเข้าห้องน้ำ และลงลิฟท์แก้วมาคนเดียว ครั้นลงมาถึงด้านล่าง นั่งอยู่พักหนึ่ง รู้สึกว่าเริ่มหนาวจึงไปเดินออกกำลังกาย เจอ "อาอี๋" ท่านหนึ่งมายืนขายของอยู่ทางด้านท้ายรถของพวกเรา เป็นเครื่องรางนำโชคประมาณสิงโตเฝ้าทรัพย์ แล้วก็พวกชิ้นงานต่าง ๆ มีรูปพระสังกัจจายน์ เป็นต้น พอจับต้องดูแล้วก็ยังทึ่งว่า "อาอี๋" แกขายของแท้โว้ย..! ปกติแล้วเห็นมีแต่ทำด้วยเรซิ่น นี่เป็นหินหยกแท้ ๆ เลย แกบอกว่าชิ้นละ ๘๐ หยวน โดยใช้ภาษาจีนว่า "ปาสือไคว่" กระผม/อาตมภาพบอกว่า ต้องรอคณะก่อนแล้วถึงจะมาซื้อ แกก็ทำหน้างง ๆ

ครั้นเมื่อพวกเราทั้งหลายมาถึงกันแล้ว กระผม/อาตมภาพก็พาไปรุมล้อม "อาอี๋" ต่อราคากันเป็นการใหญ่ จากชิ้นละ ๘๐ หยวนก็กลายเป็น ๒ ชิ้น ๑๕๐ หยวน ได้ยินว่าท้าย ๆ แล้ว ๒ ชิ้น ๑๐๐ หยวนแกก็ขายให้ ขึ้นอยู่กับฝีมือและความใจเย็นว่าใครจะต่อได้เท่าไร แต่กระผม/อาตมภาพนั้นถือว่า ถ้าซื้อก็คือเป็นราคาที่ตนเองพอใจ และโดยเฉพาะเผลอไปทำพลาดให้สิงโตเฝ้าทรัพย์ตก จนเหรียญทองที่แกะสลักอยู่ภายใต้ตัวสิงโตนั้นบิ่นไปมุมหนึ่ง..! ก็ยิ่งมั่นใจว่านี่เป็นหินหยกแท้แน่นอน เนื่องเพราะว่าถ้าเป็นเรซิ่นแล้ว ตกด้วยความสูงแค่นี้ โอกาสที่จะบิ่นมีน้อยมาก

พลขับซึ่งเป็นบุคคลที่เราจ้างมาต่างหากเฉพาะในเมืองคุนหมิง พาพวกเราวิ่งตรงไปนอกเมือง ซึ่งห่างออกไปประมาณ ๗๐ กิโลเมตร ต้องผ่านด่านทางด่วนขึ้นไป จนกระทั่งมาถึงบริเวณที่เรียกว่า "สือหลิน" หรือว่า "ป่าหินล้านปี" จอดส่งพวกเราแล้ว ก็ต้องรีบวนรถไปจอดยังลานที่เขากำหนดเอาไว้ ไม่สามารถที่จะแช่อ้อยอิ่งอยู่ได้..!

พวกเราลงจากรถแล้ว ก็เดินตาม "คุณน้ำทิพย์" ตรงเข้าไปยังอาคารหลัก โดยที่แยกไปเข้าห้องน้ำทางขวามือกันหลายต่อหลายคน รวมทั้งกระผม/อาตมภาพ ส่วนที่ชอบใจที่สุดก็คือภายในห้องน้ำทุกห้องมีจอโทรทัศน์ขนาดจอบนเครื่องบิน ให้ดูข่าวคราว ตลอดจนกระทั่งเนื้อหาเรื่องราวของป่าหินล้านปีแห่งนี้ ซึ่งเป็นหนึ่งในมรดกโลกทางธรรมชาติของประเทศจีนอีกด้วย