[เถรี]

ครั้นภาวนาไปได้ครู่หนึ่ง กระผม/อาตมภาพที่หนาวจนมือเท้าชาก็รู้สึกว่ามือเท้าหายชา ถึงได้รู้ว่าทางรถไฟนั้นทำการเปิดฮีตเตอร์ให้ โดยที่อยู่ใต้ที่นั่งบริเวณใกล้ ๆ ปลายเท้าเลยทีเดียว จึงต้องถอดถุงมือ ตลอดจนกระทั่งหมวก และผ้าปลอกคอออกเสียก่อน ส่วน "ท่านปิง" (พระมหากวีศิลป์ วิสุทฺธิกุโล) ประธานที่พักสงฆ์เมืองโบราณ จังหวัดสมุทรปราการนั้น เห็นเดินเข้าเดินออกห้องน้ำเสียหลายรอบ ก็คือค่อย ๆ ไปลอกออกทีละชั้นตามระดับอุณหภูมิที่สูงขึ้น..!

เมื่อรถไฟวิ่งไป ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะมุดเข้าอุโมงค์เป็นระยะ ๆ ไปตลอดเวลา จนพวกเรามั่นใจแล้วว่า ถ้ามาเมืองจีน ไม่มีวันไหนที่ไม่ต้องเข้าอุโมงค์ และไม่มีวันไหนที่ไม่ต้องเดินกันไกล ๆ เมื่อเสร็จธุระทั้งภายในและภายนอกแล้ว พวกเราก็พูดคุยกันสารพัดเรื่อง บางเรื่องก็ส่งเสียงเฮฮาหัวเราะ จนบรรดาคนจีนหันมามองว่าขำอะไรกันนักหนา ? บนรถไฟก็อุตส่าห์มีคนมาเสนอขายสินค้าเป็นระยะ ๆ คาดว่าจะต้องเป็นบุคคลที่มีเส้นสายดีทีเดียว ไม่เช่นนั้นก็ไม่สามารถที่จะมาจำหน่ายสินค้าบนรถไฟด่วนแบบนี้ได้

เวลาเที่ยงตรง พวกเรามาลงรถไฟที่ "สถานีรถไฟคุนหมิงใน" ก็คือคนละสถานีกับ "สถานีคุนหมิงใต้" ที่เราขึ้นไปครั้งก่อน แล้วต้องขึ้นฟ้าลงดินไปหลายต่อหลายรอบ มีทั้งการสแกนพาสปอร์ต สแกนกระเป๋าแล้ว ยังต้องเดินผ่านสถานีรถไฟใต้ดินด้วย มุดขึ้นมาถึงเบื้องบน พวกเราก็เดินต่อไปบริเวณที่รถบัสจอดรออยู่ ทางด้านเมืองคุนหมิงนี้ การจราจรเข้มงวดมาก รถจอดรับผู้โดยสารไม่สามารถจะจอดแช่เกิน ๕ นาทีได้ เนื่องเพราะว่าทุกคันต่างมีสัญญาณติดตามรถ ถ้าเกิน ๕ นาทีเมื่อไร จะมีข้อความแจ้งมาภายในโทรศัพท์ของคนขับ และหักเงินค่าปรับจากระบบไปทันที..!

พวกเราขึ้นรถมาพร้อมแล้วก็วิ่งตรงไปยังร้านอาหาร "คุณน้ำทิพย์" ชมเชยว่าคณะของเราเป็นคนไทยคณะเดียว ที่สามารถแย่งชิงกับคนจีนได้ เพราะว่าเดินเร็วเท่าไรก็สามารถที่จะเดินตามได้ทัน คณะอื่น ๆ ถ้า "คุณน้ำทิพย์" เดินเร็ว ก็จะมีการบ่นการว่า ถ้าเร่งให้เร็วก็โดนด่าอีกด้วย..!

มาถึงร้านสุกี้รวมเห็ดชื่อดังของเมืองคุนหมิง พวกเราต้องรอคิวกันอยู่พักใหญ่ เนื่องเพราะว่ามีคนรอขึ้นลิฟท์แก้วเพื่อไปยังห้องอาหารชั้น ๖ กันค่อนข้างมาก ครั้นโผล่ออกมา พวกเราถึงได้เห็นโต๊ะที่เขาจัดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว พนักงานจึงเริ่มปรุงบรรดาอาหารต่าง ๆ ซึ่งมีเห็ดเป็นหลักถึง ๒๐ กว่าชนิด..!