[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันศุกร์ที่ ๑๖ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศยามเช้าที่โรงแรม ลี่เจียง อินเตอร์เนชั่นแนล โฮเต็ล อยู่ที่ ๓ องศาเซลเซียส คำพยากรณ์ว่าจะลงไปอยู่ที่ - ๒ องศาเซลเซียส เมื่อวานอุณหภูมิช่วงเช้าก็อยู่ที่ประมาณนี้เช่นกัน

พวกเราต้องเตรียมพร้อมเพราะว่าเขาปลุกตั้งแต่ตี ๕ ครั้นเก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อยแล้ว กระผม/อาตมภาพหิ้วของลงไปยังล็อบบี้ข้างล่าง เขายังไม่เปิดไฟกันเลย พนักงานซึ่งดูแลล็อบบี้อยู่ก็ยัง "นอนหลับไม่รู้นอนคู้ไม่เห็น" กระผม/อาตมภาพนั่งรออยู่พักใหญ่ พวกเราจึงค่อย ๆ ทยอยกันลงมา

ทางด้านห้องครัวซึ่งอยู่ไม่ไกลจากล็อบบี้นัก มีเสียงทำอาหารอีโล้งโช้งเช้งกันอยู่พักใหญ่ ครั้นพร้อมแล้วก็เปิดให้เข้า โดยที่ไม่ต้องสแกนบัตรห้องเสียด้วย เข้าไปแล้วเจอข้าวปลาอาหารที่อุดมสมบูรณ์มาก ๆ หลายท่านชอบอกชอบใจที่มีกาแฟเอสเพรสโซ่ ซึ่งเป็นกาแฟสดให้เติมได้ไม่อั้น หรือถ้าจะแปรสภาพเป็นกาแฟชนิดอื่น ๆ พนักงานของโรงแรมก็รีบจัดการให้

เมื่ออิ่มแล้ว พวกเราก็หยิบข้าวของส่วนตัว โดยเฉพาะเครื่องกันหนาวและกระป๋องออกซิเจน ขึ้นรถบัสที่มาจอดรออยู่นานแล้ว ประมาณ ๖ โมงครึ่งก็วิ่งตรงไปในความมืด เพื่อไปยังทางเข้า "ภูเขาหิมะมังกรหยก" เหตุที่ต้องรีบร้อนขนาดนี้ก็เพราะว่าต้องเดินทางประมาณ ๑ ชั่วโมง แล้วพวกเรายังต้องทำการสแกนตั๋วเข้าไปข้างใน เพื่อรอขึ้นกระเช้าในเวลา ๘ โมงตามที่จองไว้ ถ้าหากว่าพลาดเวลา โดนทัวร์คณะอื่นแซงหน้าไปเมื่อไร เราก็ต้องไปต่อท้ายคณะอื่นที่เขาตามมาอีกมาก..!

พวกเรามาจอดรับมัคคุเทศก์ท้องถิ่น ซึ่งเป็นเจ้าของพื้นที่อีก ๑ ท่าน ลักษณะเป็น "อาแปะ" ใจดีและคล่องแคล่วทีเดียว อยู่ในแบบเดียวกับการไปเที่ยวซินเจียงก็คือ ถึงคุณมีมัคคุเทศก์ท้องถิ่น แต่ว่าเป็นคนเมืองอื่น คุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะซื้อตั๋วเข้าไปในสถานที่ท่องเที่ยวต่าง ๆ ได้ เท่ากับเป็นการบังคับไปในตัวว่าจะต้องจ้างคนท้องถิ่นของเขา..!