[เถรี]

ระหว่างที่รับประทานอาหารอยู่ก็ได้ข่าวว่า ทางด้านแม่ของ "คุณตั้ว" (นายวีรวัฒน์ ตะล่อมสิน) หกล้มอยู่ทางกรุงเทพฯ ตอนนี้เข้าโรงพยาบาล สองตายาย คือ "คุณตั้ว"และ "คุณไก่" (โสภา ตั้งอธิคม) จึงขอให้ทางเติมเต็มทราเวลช่วยจองตั๋วเครื่องบิน เพื่อแยกกลับกรุงเทพฯ ไปดูแลแม่ที่ล้มก่อน..!

ครั้งที่แล้วซึ่งไปซินเจียงมาด้วยกัน แม่คุณตั้วก็ล้มมาทีหนึ่งแล้ว ครั้งนี้ก็ยังล้มอีก เนื่องเพราะว่าไม่ยอมให้ใครพยุง ไม่ยอมให้ใครจับนั่งรถเข็น เป็นคนแก่ที่มีพลังใจเหลือล้น ชอบทำอะไรด้วยตนเอง แต่พอพลาดก็เดือดร้อนอย่างที่เห็น และข่าวดีก็คือมีสนามบินที่ลี่เจียง และมีเที่ยวบินตรงไปกรุงเทพฯ เลย ข่าวดีกว่านั้นก็คือ "ลูกกิฟท์" (นางสาวอันตรา ลักษณะ) เจ้าของบริษัทเติมเต็มทราเวล สามารถที่จะจองตั๋วให้ทั้งสองตายายได้อีกต่างหาก..!

เมื่อรับประทานอาหารกลางวันกันเรียบร้อยแล้ว พลขับซึ่งเป็นบุคคลที่มีโลกส่วนตัวสูงมาก พวกเราเจรจาด้วยก็ไม่หือไม่อือ ส่งของกินของอะไรไปให้ ก็สั่นหัวไม่ยอมรับ..! ทำการขับรถพาพวกเราย้อนเส้นทางวันก่อน ซึ่งเราวิ่งเลยขึ้นมาแล้ว กลับไปจนกระทั่งถึงบริเวณที่มีรูปปั้นจามรี ๕ ตัว ก็เลี้ยวซ้ายข้ามแม่น้ำจินซาเจียงไป จากเวลาประมาณบ่ายโมงครึ่งจนกระทั่งถึงประมาณบ่าย ๓ โมงเศษ พวกเราก็มาถึงริมแม่น้ำจินซาเจียง บริเวณที่เรียกว่า "หู่เที่ยวเสีย" ก็คือช่องแคบเสือกระโจน ลงไปข้างล่างแล้วเข้าห้องน้ำกันตามระเบียบ อากาศตอนนี้อยู่ที่ ๑๒ องศาเซลเซียส พวกเราจึงต้องปลดเครื่องกันหนาวส่วนหนึ่งที่ "จัดเต็ม" มาไว้บนรถ แล้วเดินตามคุณน้ำทิพย์ลงไปข้างล่าง

ครั้นซื้อตั๋วแล้วถึงได้รู้ว่าเราไม่ได้ชมวิวอยู่ที่ลานข้างบนอย่างที่เห็น หากแต่ว่าจะต้องลงบันไดเลื่อนไปข้างล่าง แล้วตอนนี้ก็มีคนไทยคณะหนึ่งกำลังจัดแถวเพื่อที่จะเดินผ่านเข้าไปข้างใน โดยที่มัคคุเทศก์ของทัวร์คณะนั้น ได้มอบตั๋วให้กับบรรดาลูกทัวร์ของตนไปสแกนทีละคน แต่ว่า "คุณน้ำทิพย์" ใช้วิธีถือตั๋วของทั้งคณะ สแกนให้ใบหนึ่งก็ให้พวกเราผ่านเข้าไปคนหนึ่ง ซึ่งขึ้นไปบนบันไดเลื่อนที่กำลังเลื่อนลงแล้ว ถึงได้รู้ว่าลงไปลึกมาก..!

โดยเฉพาะไม่ได้ลงไปแค่ช่วงเดียว หากแต่ว่าต้องต่อบันได้เลื่อนลงไปถึง ๔ ช่วงใหญ่ ๆ แล้วไปผ่านเครื่องนับจำนวนคนในช่วงสุดท้าย ยังไม่ทันที่จะเดินพ้นบันไดเลื่อนช่วงสุดท้าย ก็ได้ยินเสียงน้ำไหลดังสนั่นหวั่นไหว บริเวณนี้เป็นช่วงหน้าผาหินที่บีบแคบเข้ามา ทำให้น้ำทั้งสายนั้นโดนบีบแล้วไหลลงต่ำ ลักษณะที่รุนแรงมาก ดูแล้วเหมือนกับ "แก่งฟ้าคำรณ" ในสมัยที่กระผม/อาตมภาพยังธุดงค์อยู่ก็ปานกัน