[เถรี]

รออยู่ครู่หนึ่ง คุณน้ำทิพย์ก็บอกว่าทุกคนมาพร้อมแล้ว พวกเราจึงไปขึ้นรถบัสวิ่งลงมา แต่ว่ารถบัสอ้อมไปส่งพวกเราไกลมาก ถ้าหากว่าจอดทางด้านหน้าสถานที่ซึ่งเราขึ้นรถครั้งแรกนั้น เราก็สามารถเดินลัดเข้าไปได้แล้ว ไม่ทราบเหมือนกันว่าระบบของเขาให้ออกอย่างเดียว ไม่ให้เข้าหรืออย่างไร ? พวกเราเลยได้เดินออกกำลังกายกันหลายร้อยเมตร..!

เมื่อเข้าห้องน้ำเสร็จ กระผม/อาตมภาพก็แวะไปดู "คุณเจี๊ยบ" ซึ่งตอนนี้หายดีแล้ว นำเอาลูกประคำและลูกอมที่ทางด้านพระลามะในวิหารข้างมอบให้ ส่งให้เธอแทน บอกว่าพระลามะฝากมา อยู่ในลักษณะอวยพรให้หายไว ๆ อีกฝ่ายจึงกระฉับกระเฉงขึ้นมาอย่างกะทันหัน..!

เมื่อพวกเราเดินมาถึงรถ รอจนครบก็ ๑๑ โมงครึ่ง แต่ "แม่หญิงเปิ้ล" บอกว่า ให้พวกเราไปชมวิวที่ทะเลสาบน่าผ้าไห่เสียก่อน แล้วค่อยไปรับประทานอาหารกลางวันกัน รถวิ่งไปได้ไม่ไกลก็ถึงริมทะเลสาบ ซึ่งเป็นลักษณะซุ้มประตูให้เดินลงไปข้างล่าง คาดว่าถ้าเป็นหน้าฝนจริง ๆ น้ำจะสูงกว่านี้มาก แต่ตอนนี้บริเวณที่แห่งอยู่นั้น กลายเป็นที่ชาวบ้านต่างก็มาหากินกับนักท่องเที่ยว มีทั้งอาชีพเดิมของฉือมู่ ก็คือเอาลูกแกะมาอุ้มให้นักท่องเที่ยวถ่ายรูป หรือว่าให้นักท่องเที่ยวอุ้มลูกแกะแล้วถ่ายรูป

อีกรายหนึ่งนั้นมีวัวจามรีสีขาว ให้ทุกคนขึ้นหลังถ่ายรูป ราคาแค่คนละ ๒๐ หยวน แต่กระผม/อาตมภาพเห็นนักท่องเที่ยวหญิงรายหนึ่ง ซึ่งแต่งตัวตามแบบชาติพันธุ์ทิเบต น่าจะเช่ามาจากร้านกาแฟทางด้านบน ก่อนที่พวกเราจะลงมา เมื่อขึ้นหลัง เจ้าจามรีก็เริ่มสะบัดหัวสะบัดหาง ทำเอาเจ้าของต้องดึงเชือกที่ร้อยจมูกอยู่จนชนิดจมูกยืดเลยทีเดียว ถึงได้ยอมให้ขี่หลังถ่ายรูป..!

กระผม/อาตมภาพเป็นรายต่อไป เจ้าวัวก็ทำในลักษณะเดิม ก็คือเหมือนกับไม่พอใจเมื่อมีคนขึ้นมาบนหลัง แล้วพวกเราผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกัน จ่าย ๒๐ หยวน เพื่อให้ได้รูปขี่จามรีริมทะเลสาบน่าผ้าไห่

ส่วนกระผม/อาตมภาพเดินลงไปทางด้านริมหน้าผา ถึงได้เห็นว่าข้างล่างนั้นเป็นถนนที่ตัดเลียบทะเลสาบ แล้วก็มีคนเก็บก้อนหินมาก่อเป็นเจดีย์ ซึ่งตอนนี้มีธงมนต์อยู่เป็นจำนวนมาก เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรสวยไปกว่าที่เห็นแล้ว ก็ถ่ายรูปไปทุกซอกทุกมอม แล้วกลับมาขึ้นรถ วิ่งไปอีกประมาณ ๑๐ กว่านาที

เมื่อมาถึงบริเวณที่จอดรถแห่งหนึ่ง ก็เห็นชายหนุ่มอายุค่อนข้างจะหนุ่มใหญ่ น่าจะเกิน ๓๐ ปี มาตะโกนถามว่า "ใช่ทัวร์ที่จองโต๊ะอาหารไว้หรือไม่ ?" เมื่อเห็นว่าใช่ ก็พาพวกเราเดินเข้าไปในภัตตาคาร ขึ้นบันไดไปยังชั้นที่ ๒ อ้อมบรรดาแขกต่าง ๆ ที่รับประทานอาหารอยู่เป็นจำนวนมาก เข้าไปข้างในที่เป็นโต๊ะพิเศษ ๓ โต๊ะ เป็นของพระ ๑ โต๊ะ ของโยม ๒ โต๊ะ