[เถรี]

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น สิ่งทั้งหลายเหล่านี้จึงเป็นเครื่องวัดอย่างชัดเจนว่า ตัวเราปฏิบัติตัวสมควรแก่ธรรมหรือไม่ ? ถ้าไม่เข้าใจจะเปรียบให้ เหมือนกับว่าเราต้องการซื้อรถหรูราคา ๔๐ ล้านบาท แต่เราทำงาน ๑ ชั่วโมง ได้ค่าแรง ๒๐ บาท เราบอกว่าพอแล้ว ชาตินี้จะซื้อรถคันนั้นได้ไหม ?

เรื่องของการปฏิบัติธรรมให้สมควรแก่ธรรมก็เช่นเดียวกัน ธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ท่านก็ทำให้ดูแล้วว่า ต้องแลกกันด้วยชีวิต ไม่ใช่เหนื่อยนิดก็ถอย เหนื่อยหน่อยก็ท้อ เดี๋ยวก็เข้าห้องน้ำถ่ายหนัก เดี๋ยวก็เข้าห้องน้ำถ่ายเบา เดี๋ยวต้องออกไปรับโทรศัพท์ กิเลสจูงเราไปทั้งนั้น แต่เราก็เชื่อมัน ส่วนพระพุทธเจ้าบอกอะไร เราไม่เชื่อสักอย่าง ดูแล้ว "น้ำตาจิไหล"..!

ถึงเวลาพระท่านเทศน์ก็ขึ้น "อิทานิ ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ ปะรินิพพานะโต ปัฏฐายะ" ฯลฯ ก็คือนับตั้งแต่พระปรินิพพานขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาจนบัดนี้ วันเวลาล่วงเลยไปแล้วกี่ปี ? กี่เดือน ? กี่วัน ? ก็เพื่อเตือนให้พวกเรารู้ตัว และไม่ประมาท ยิ่งในช่วงนี้เลยกึ่งกลางพระพุทธศาสนาไปแล้ว โอกาสที่ปฏิบัติแล้วจะเอาดีได้จริง ๆ ก็ยิ่งยาก เพราะว่ากิเลสต่าง ๆ ละเอียดขึ้น ประณีตขึ้น

สมัยกระผม/อาตมภาพยังเด็กอยู่ ไม่มีโทรทัศน์ อย่างเก่งก็มี "วิทยุแปดหลอด" หนึ่งเครื่อง อยู่ที่บ้านกำนัน คำว่า "แปดหลอด" ก็คือใช้ถ่านแปดก้อน บางทีต้องทั้งตบทั้งเตะกว่าที่จะยอมดังขึ้นมา..! เพราะว่าสมัยก่อนการกระจายคลื่นไม่ดีเหมือนกับสมัยนี้ โทรทัศน์เครื่องแรกมาถึงหมู่บ้านปี ๒๕๑๑ เป็นเครื่องขาวดำ เด็กทั้งหมู่บ้านวิ่งไปดูที่บ้านกำนัน..! ดังนั้น..ความบันเทิงต่าง ๆ ที่จะดึงเราให้ไปหยุด ไปติดอยู่ตรงนั้น โดยที่ละทิ้งการปฏิบัติธรรมจึงมีน้อยมาก