[เถรี]

เมื่อประมูลเสร็จแล้ว จึงนำเข้าสู่การแสดงชุดต่าง ๆ ซึ่งประกอบด้วย "ระบำสิบสองปันนา" "ระบำนกยูงทอง" "ระบำสงกรานต์บ้านเรา" ซึ่งบรรดานักแสดงมีการวิ่งลงมาตามทางเดินของเวทีที่คนดูนั่งอยู่ เต้นรำให้ดูอย่างใกล้ชิด ทำเอากระผม/อาตมภาพแทบจะถ่ายรูปนักแสดงไม่ได้ เพราะว่าแม่เจ้าประคุณมาเต้นอยู่ติดกล้องเลย..!

โดยเฉพาะการแสดงของเขานั้น สายตาเราต้องละเอียดจริง ๆ เนื่องจากว่ามีการเลียนแบบอิริยาบถต่าง ๆ ของสิ่งที่ตนแสดงอยู่ อย่างเช่นระบำนกยูง ถ้าท่านทั้งหลายเคยสังเกตเห็นตอนนกยูงรำแพน จะมีการเขย่าตัวเอง เพื่อที่จะสั่นหางให้รำแพนออกไปในมุมที่ดีที่สุด และสวยที่สุด บรรดานักแสดงต่าง ๆ ก็จะสั่นตัวเองในลักษณะคล้ายคลึงแบบนั้น ถ้าเราไม่เคยเห็นอิริยาบถของนกยูง ก็จะไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องสั่นตัวแบบนั้นด้วย ?

ต่อด้วย "ระบำลาหู่" ของเผ่ามูเซอดำ "ระบำเผ่าไต" ซึ่งมีการแสดงช่วงฝนตก โดยที่มีสายฝนโปรยปรายลงมาจริง ๆ แต่ว่าโปรยลงมาในมุมที่พวกเราเห็นเหมือนกับฝนตกทั้งเวที ความจริงแล้วเป็นม่านน้ำกั้นอยู่ระหว่างคนดูกับคนแสดงเท่านั้น ระบำชุดสุดท้ายเป็น "ระบำกลองยาว" ที่บรรดานักแสดงมีการโดดขึ้นไปอยู่บนกลองที่ตั้งสูงจากพื้นอีกด้วย

ส่วนที่ประทับใจที่สุด ทั้ง ๆ ที่หลายคนหมดสภาพ พร้อมที่จะหลับตลอดเวลาก็คือ อยู่ ๆ บรรดาภาษาบรรยาย ซึ่งมีแต่ภาษาจีนและภาษาไตลื้อ ที่เราฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง กลับกลายเป็นเพลง "สาวอีสานรอรัก" "น้องเป็นสาวขอนแก่น ยังบ่เคยมีแฟน บ้านอยู่แดนอีสาน ฯลฯ" ร้องออกมาได้ชัดเจนเกือบจะเท่าต้นฉบับ..! ทำเอาทุกคนหูตาสว่างไปเลยทีเดียว ตอนแรกกระผม/อาตมภาพก็นึกชมว่า "นักแสดงของเขาเปลี่ยนชุดได้เร็วมาก" แต่พอถึงฉากสุดท้าย ปรากฏว่า บรรดานักแสดงทุกชุดแห่ออกมาพร้อมเพรียงกัน ถึงได้รู้ว่าแต่ละชุดนั้นเป็นเอกเทศต่างกันไป..!