[เถรี]

เมื่อรถไฟจอดเรียบร้อยและพวกเราขึ้นไปแล้ว ก็ยังต้องวุ่นวายกันอีกครู่ใหญ่ เนื่องเพราะว่าบรรดาอาเฮีย อาแจ้ อาตี๋ อาหมวย ทั้งหลาย แกนั่งให้มั่วไปหมด..! เนื่องจากว่ามีคนตีตั๋วยืนมาด้วย ทางด้านประเทศจีนนั้น ถึงจะเป็นรถไฟความเร็วสูงก็ตาม แต่ถ้าหากว่าขายตั๋วหมดแล้ว ยังมีคนอยากที่จะไปด้วย เขาก็จะขายตั๋วยืนให้ ซึ่งราคาเท่ากับตั๋วนั่งทุกประการ..! บรรดาท่านทั้งหลายเหล่านี้ก็จะเสี่ยงดวง ประมาณว่าขึ้นไปแล้ว ถ้าปลาย ๆ ทางมีคนจองเอาไว้ ที่นั่งนั้นก็จะว่าง เขาก็เข้าไปนั่งก่อนได้

หลังจากที่วุ่นวายอยู่พักใหญ่แล้ว ก็ยังมีปัญหาที่ว่าหมายเลขที่นั่งของ "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) นั้นซ้ำกับของคนอื่น ทำให้ "ลูกกิฟท์" (นางสาวอันตรา ลักษณะ) เจ้าของเติมเต็มทราเวล ตลอดจน "แม่หญิงเปิ้ล" ต้องมาช่วยกันเคลียร์พื้นที่ให้ แล้วท้ายที่สุดก็หาเจอว่าเป็นที่นั่งตรงหน้านั่นเอง เพียงแต่ว่าแทนที่จะเป็นหมายเลข 7C อย่างที่เขียนไว้ ก็เป็นหมายเลข 8C แทน..!

รถไฟออกตัวด้วยความนุ่มนวล พอ ๆ กับนั่งรถเบ็นซ์ S Class เลยทีเดียว และความเร็วที่ทำนั้นดูเหมือนว่าจะไม่เร็ว แต่ความจริงแล้วเร็วมาก สองข้างทางนั้นมีแต่เรือนโรงสำหรับปลูกพืชผักต่าง ๆ อยู่ในลักษณะของการปลูกผักปลอดสารพิษของบ้านเรา แต่ที่นี่ไม่ใช่การปลูกผักปลอดสารพิษ หากแต่ว่าเป็นการควบคุมอุณหภูมิเพื่อให้ผักได้โตเร็วอย่างที่ต้องการ ไม่เช่นนั้นถ้าหนาวมาก ๆ ตลอดจนถึงหิมะตก ผักหญ้าต่าง ๆ อาจจะโดนน้ำค้างแข็งหรือว่าหิมะลวกจนสุกหมดก็จบกันเท่านั้น..!

รถไฟมีการจอดรับผู้โดยสารตามสถานีต่าง ๆ เป็นระยะไป และส่วนใหญ่แล้วจะมุดเข้าอุโมงค์ที่ทำให้คลื่นของอินเตอร์เน็ตขาดช่วงลง จนกระผม/อาตมภาพต้องเปิดสลับไปมา ระหว่าง eSIM ที่ "ไอ้ตัวเล็ก" (นางสาวพัชรภรณ์ หยกอุบล) ซื้อถวาย และ Roaming ที่ "ไอ้อ้วน" (นางสาวดวงฤทัย ตั้งวรกุลกิจ) เมตตาเปิดให้ ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีมาก เนื่องเพราะว่าที่ไหนซึ่ง eSIM ใช้งานไม่ได้ Roaming กลับทำงานได้ดี ที่ไหนที่ Roaming หมดสภาพ eSIM กลับใช้งานได้ กลายเป็นอะไรที่ดีมาก เพราะว่าทำงานได้โดยที่ไม่มีการสะดุด..!