[เถรี]

เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ดังนั้น..กระผม/อาตมภาพจึงไปนึกถึงพระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๙ ที่ทรงตรัสว่า "งานทุกงานเราต้องเข้าใจ เข้าถึง จึงจะสามารถพัฒนาได้" ไม่เช่นนั้นแล้วก็จะออกมาอยู่ในลักษณะที่ว่ายิ่งแก้ก็ยิ่งยุ่ง จากมีการที่บุคคลรับผิดชอบโดยตรง ถ้าหากว่าทำแล้วก็รู้ว่าเป็นผลงานของท่าน ยังมีคนที่พอจะทำตามได้บ้าง อยู่ ๆ กลายเป็นภาระที่ทุกคนควรทำ อาจจะไม่เหลือใครเอาไว้ทำเลย

โดยเฉพาะในส่วนของการห้ามสร้างเครื่องรางของขลัง กระผม/อาตมภาพเห็นช่องโหว่เบ้อเริ่ม เนื่องเพราะว่าห้ามเฉพาะพระภิกษุสามเณร ถ้าอย่างนั้นญาติโยมท่านใดเป็นเจ้าภาพสร้างถวายท่าน ก็หมดปัญหาไปแล้ว แต่ว่าเรื่องที่พระองค์ท่านต้องการให้แก้ไขให้ดีขึ้นก็ไม่สามารถที่จะดีได้ แล้วก็ยังมีพระมหานรินทร์ นรินฺโท ป.ธ.๙ เจ้าอาวาสวัดไทยลาสเวกัส ให้คำแนะนำว่า ถ้าต้องการเห็นผลจริง ๆ เอาแค่ห้ามทุกวัดสร้างวัตถุมงคลเป็นเวลา ๑ ปี ก็รู้แล้ว่าจะทำได้จริงหรือว่าไม่จริง..!

ส่วนกระผม/อาตมภาพนั้นเห็นว่าถ้าจะแก้ไขปัญหากันจริง ๆ ก็ต้องเอาตัวอย่างหลวงปู่พระมหาผ่อง สะมะเลิก องค์ประธานองค์การพุทธศาสนิกสัมพันธ์แห่งประเทศลาว ซึ่งท่านให้ยกเลิกสมณศักดิ์พระสงฆ์ลาวหมดทั้งประเทศ แล้วก็มาเคารพกันตามอายุพรรษา ตามพระธรรมวินัย ซึ่งหลวงปู่ท่านสามารถทำได้สำเร็จ แต่ว่าในปัจจุบันนี้เริ่มมีการแต่งตั้งตำแหน่งโน้น ตำแหน่งนี้ขึ้นมาแทน หลังจากที่ท่านมรณภาพไปแล้ว คาดว่าอีกไม่นานก็คงจะเละเทะเหมือนกับประเทศไทย..!

ดังนั้น..ประเทศไทยของเราถ้าจะเอาให้ดีจริงอย่างที่พระองค์ท่านต้องการ ก็ยกเลิกตำแหน่งให้หมด แม้แต่ตำแหน่งสมเด็จพระสังฆราช..! แล้วมาเคารพกันตามอายุพรรษา ตามพระธรรมวินัยของเรา คาดว่าสิ่งทั้งหลายเหล่านี้จะช่วยให้คณะสงฆ์ของเราดีขึ้นกว่าเดิมมาก

ในส่วนของการปกครองนั้น ก็ให้เป็นการปกครองแบบโบราณสมัยพุทธกาล ก็คือพระอุปัชฌาย์อาจารย์ปกครองลูกศิษย์ ซึ่งถ้าหากว่าใครละเมิด ไม่เชื่อฟังพระอุปัชฌาย์อาจารย์ เราก็ให้อำนาจในการที่ท่านจะจับสึกหรือแจ้งความดำเนินคดีอาญาไปได้เลย ในฐานะที่เรียกว่าฝืนคำสั่งเจ้าพนักงานก็ได้ ถ้าอยู่ในลักษณะอย่างนั้น เจอพระอุปัชฌาย์อาจารย์ที่ท่านเข้มงวด เข้มแข็ง เราก็จะมีพระภิกษุสามเณรที่ดีได้