[เถรี]

โดยเฉพาะหลายต่อหลายท่านที่ออกจากวัดท่าขนุนไปแล้ว ตอนนี้ก็น่าจะซาบซึ้งว่าการที่ รัก โลภ โกรธ หลง ยังเต็มตัว แล้วต้องไปชนกับกิเลสของญาติโยมนั้น รสชาติชีวิตเป็นอย่างไร ?! แต่กระผม/อาตมภาพก็ไม่ได้ห้ามไม่ได้ปราม เมื่ออยากรู้ก็สนับสนุน อยากไปก็เชิญ..! ถ้าอยู่ครบ ๕ พรรษา มีสิทธิ์ที่จะไปอยู่ไหนก็ได้อยู่แล้ว แต่ถ้าก่อน ๕ พรรษาต้องไปอยู่วัดสายท่าขนุน ที่มีครูบาอาจารย์พรรษามากเป็นเจ้าอาวาสอยู่ พอที่จะแนะนำสั่งสอนได้

กระผม/อาตมภาพเองมีโอกาสบวชอยู่กับหลวงพ่อวัดท่าซุงแค่ ๗ ปี ๗ พรรษายังรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรได้น้อยเหลือเกิน ถ้าหากว่าหลวงพ่อท่านยังอยู่ต่อได้อีก ๑๐ ปี ๒๐ ปี ก็ตั้งใจว่าจะอยู่เพื่อฝึกฝนขัดเกลาตัวเองตามเวลาที่หลวงพ่อท่านยังอยู่ แต่ถึงท่านไม่อยู่แล้ว ออกจากวัดมา กระผม/อาตมภาพเองก็ยังตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติธรรมอย่างชนิด "หัวไม่วาง หางไม่เว้น" ทุกท่านก็จะเห็นว่ากระผม/อาตมภาพหวงความเป็นส่วนตัวมาก เพราะว่าถ้าให้ญาติโยมกวนมาก ๆ ไม่แน่ใจว่าจะรักษาอารมณ์ใจได้หรือเปล่า ? ไม่ใช่อย่างพวกท่านที่ "ความรู้แค่หางอึ่ง" แล้วไปประมาท..!

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น สิ่งที่กล่าวมานี้จึงอยากจะให้ทุกท่านศึกษาและเป็นบทเรียนเอาไว้ว่า ถ้าตราบใดที่กำลังใจของเรายังไม่มั่นคงพอ พูดง่าย ๆ ว่ายังลอยคออยู่ในทะเล แล้วก็ไปยุ่งเกี่ยวกับวาระกรรมของชาวบ้านเขามาก ๆ เดี๋ยวก็ได้จมตายไปด้วยกัน..! ถ้ายังอยู่ในทะเล อย่างน้อยต้องเป็นหินใหญ่กลางสายน้ำ ก็คือน้ำจะแรงแค่ไหน เราต้องไม่หวั่นไหว หรือถ้าหากว่ากลายเป็นเกาะ มีความมั่นคงมาก เป็นที่อาศัยของคนหมู่มากได้ก็ยิ่งดี

แต่ถ้าจะให้ดีกว่านั้น ก็คือต้องขึ้นฝั่งให้ได้ก่อน พูดง่าย ๆ ว่าต้องเอาตัวรอดก่อน แล้วค่อยช่วยเหลือคนอื่น ไม่อย่างนั้นแล้ว ถ้าหากว่าหน้าด้านหน้าทนไม่พอ ส่วนใหญ่พอไกลครูบาอาจารย์ ท้ายที่สุดก็พัง ถ้าไม่สึกหาลาเพศไป ก็ต้องทนหน้าด้านอยู่ต่อไป ทั้ง ๆ ที่กำลังใจห่วยแตกแบบนั้นเอง..!

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันศุกร์ที่ ๙ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)