[เถรี]

วันนี้ตรงกับวันจันทร์ที่ ๕ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ ถือว่าเป็น "วันพักผ่อน" ของชาวบ้านทั่วไป เนื่องเพราะว่าต้องสู้รบตบมือกับนักท่องเที่ยวมาเป็นระยะเวลา ๕ วันถ้วน ซึ่งทุกท่านอาจจะคิดว่า การมีนักท่องเที่ยวมากก็จะมีรายได้มาก ความจริงส่วนหนึ่งก็เป็นเช่นนั้น

แต่ว่าทุกคนที่มา ความต้องการก็มักจะไม่มีที่สิ้นสุด จึงทำให้บุคคลที่อยู่ในฐานะเจ้าของบ้านต้องเหนื่อยมาก แม้แต่วัดท่าขนุนของเราจัดปฏิบัติธรรม บรรดาผู้ปฏิบัติธรรมเองถึงจะไม่เรียกร้องอะไรมาก แต่ว่าทุกอย่างทางวัดก็จะต้องจัดเตรียมไว้ให้พร้อม ไม่เช่นนั้นแล้วก็อาจจะมีข้อตำหนิติเตียนขึ้นมาได้

ช่วงนี้จึงถือว่าเป็นช่วงพักผ่อน มีเวลาประมาณ ๒ วัน เนื่องเพราะว่าพระบาทสมเด็จพระวชิรเกล้าเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าสุทิดา พัชรสุธาพิมลลักษณ พระบรมราชินี จะเสด็จประพาสทองผาภูมิในเย็นวันที่ ๗ นี้ ในส่วนของการเข้าเฝ้าถวายความจงรักภักดีนั้น เป็นเรื่องที่ชาวไทยและบรรดาผู้ที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินไทยทุกคน ถือว่าเป็นมงคลอย่างสูงสุด และเป็นภาระที่เต็มใจจะกระทำกัน จึงไม่น่าจะถือว่าเป็นงานหนัก เพราะว่าทำกันอย่างมีความสุข เพียงแต่ว่าการรักษาความปลอดภัยก็น่าจะเข้มงวดสักหน่อย

สมัยที่กระผม/อาตมภาพอยู่ชายแดน ผู้ใหญ่กี่คณะไปเยี่ยม ไม่เคยได้เห็นเลย เพราะว่ากำลังพลส่วนมากจะโดนส่งไปบล็อกพื้นที่ต่าง ๆ โดยรอบ เพื่อความปลอดภัยของท่านผู้ที่มาเยี่ยมเยือนและมอบของให้เพื่อเป็นกำลังใจ พวกเราจะมีโอกาสได้เห็นก็ตอนที่จบภารกิจแล้ว กลับมาจึงได้รับการแบ่งสันปันส่วนของขวัญต่าง ๆ

การอยู่ที่ชายแดนนั้นจะว่าลำบากก็ใช่ แต่ว่าในส่วนที่ลำบากกว่าก็คือ สมัยนั้นการติดต่อสื่อสารไม่ได้ง่ายดายเหมือนสมัยนี้ ใช้ได้แต่การเขียนจดหมายเท่านั้น บางทีส่งไปกลับอาทิตย์หนึ่งแทบจะไม่พอ แม้กระทั่งการลา มีเพื่อนหลายท่านอยู่ทางปักษ์ใต้ อย่างเช่นว่าสุราษฎร์ธานี ถึงเวลาถ้าหากว่าลา ๑๐ วัน ก็ต้องกลายเป็นการเดินทางไป ๕ วัน ก็คือเดินทางกลับ ๒ วันกว่า เดินทางไปอีก ๒ วันกว่า

ต้องบอกว่าเป็นเรื่องที่ทหารทุกนายถือว่าเป็นการเสียสละเพื่อประเทศชาติของตน ประมาณว่าลูกผู้ชายเกิดมาชาติหนึ่ง ขอให้ทำหน้าที่แบบนี้ เรื่องพวกนี้ถ้าหากว่าท่านทั้งหลายในปัจจุบันได้ยิน ก็อาจจะคิดว่า ทำไมถึงต้องลำบากขนาดนั้นด้วย ? ทำไมต้องมีการเกณฑ์ทหาร ? ทหารมีเอาไว้ทำอะไร ? เรื่องพวกนี้ปล่อยให้คนโง่ ๆ เขาคิดกันไป คนฉลาดเขาไม่เสียเวลามาคิดให้เหนื่อย..!